|

ديگران

درياچه‌اي كه خشك شد
خبرآنلاين: با وجود اینکه صنعت مد سالیان‌سال است که محیط زیست را آلوده می‌کند، تازه چندسالی است که این موج در بین تولیدکنندگان این حوزه به وجود آمده است؛ برای مثال سالانه چیزی حدود ۱۵۰ میلیارد لباس در زمین‌های مخصوص زباله دفن می‌شوند و معمولا راهی برای بازیافت آنها هم وجود ندارد. در همین رابطه چند ماه پیش گزارشی منتشر شد که نشان می‌داد برند بربری برای اینکه لباس‌های خریداری‌نشده‌اش دست کسی نرسد، چیزی به ارزش ۳۸ میلیون دلار از لباس‌هایش را سوزانده است. حتی برند H&M که برنامه‌های سبز زیادی دارد هم در سال ۲۰۱۷ چیزی برابر ۵۰ هزار شلوار جین را سوزانده است.
از سوی دیگر در این صنعت که دومین حوزه آلوده‌کننده دنیاست، سالانه ۱.۵ تا ۲.۵ هزار میلیارد آب در این بخش مصرف می‌شود. کتان ماده‌ای است که تقریبا در ۴۰ درصد لباس‌ها وجود دارد و تولید این گیاه به آب زیادی نیاز دارد. برای تولید یک تیشرت از جنس کتان به دوهزارو 700 لیتر آب احتیاج است. این میزان آبی است که هر فرد طی ۲.۵ سال می‌نوشد. جهت دو رودخانه‌ای را که زمانی منبع آب دریاچه آرال بودند، برای تولید همین گیاه توسط اتحاد جماهیر شوروی به ازبکستان و قزاقستان تغییر دادند و حالا دیگر دریاچه آرالی وجود ندارد.
همچنین این صنعت سهمی 10 درصدی در انتشار گاز دی‌اکسیدکربن در جهان دارد؛ چیزی حدود پنج برابر حمل‌ونقل فضایی و بیشتر از تمام دی‌اکسیدکربن تولید شده در ایران. انتشار همین گاز و گازهای گلخانه‌ای دیگر تأثیر زیادی در تغییر اقلیم و گرمایش جهانی داشته است. شاید این وضعیت بدتر هم بشود. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند تا سال ۲۰۵۰ سهم صنعت مد از انتشار گازهای گلخانه‌ای به ۲۵ درصد برسد.
همین موضوع باعث شده است که همچنان فعالان محیط زیست به سیاست‌های شرکت‌های مد انتقاد کنند.
سایت بیزنس لیدر در این زمینه می‌نویسد: «مشکل این نیست که چه چیزهایی خریداری می‌شوند، مشکل فرهنگ دورانداختن لباس‌های قبلی برای خرید لباس جدید است».
درواقع به گفته این کارشناسان، اگرچه استفاده از محصولات پایدار می‌تواند ردپای زیست‌محیطی صنعت مد را کاهش ‌دهد، اما کارشناسان هشدار داده‌اند که در پایان، این اقدامات باید به کاهش مصرف و کاهش خرید لباس منجر شوند تا زباله کمتری تولید شود.

درياچه‌اي كه خشك شد
خبرآنلاين: با وجود اینکه صنعت مد سالیان‌سال است که محیط زیست را آلوده می‌کند، تازه چندسالی است که این موج در بین تولیدکنندگان این حوزه به وجود آمده است؛ برای مثال سالانه چیزی حدود ۱۵۰ میلیارد لباس در زمین‌های مخصوص زباله دفن می‌شوند و معمولا راهی برای بازیافت آنها هم وجود ندارد. در همین رابطه چند ماه پیش گزارشی منتشر شد که نشان می‌داد برند بربری برای اینکه لباس‌های خریداری‌نشده‌اش دست کسی نرسد، چیزی به ارزش ۳۸ میلیون دلار از لباس‌هایش را سوزانده است. حتی برند H&M که برنامه‌های سبز زیادی دارد هم در سال ۲۰۱۷ چیزی برابر ۵۰ هزار شلوار جین را سوزانده است.
از سوی دیگر در این صنعت که دومین حوزه آلوده‌کننده دنیاست، سالانه ۱.۵ تا ۲.۵ هزار میلیارد آب در این بخش مصرف می‌شود. کتان ماده‌ای است که تقریبا در ۴۰ درصد لباس‌ها وجود دارد و تولید این گیاه به آب زیادی نیاز دارد. برای تولید یک تیشرت از جنس کتان به دوهزارو 700 لیتر آب احتیاج است. این میزان آبی است که هر فرد طی ۲.۵ سال می‌نوشد. جهت دو رودخانه‌ای را که زمانی منبع آب دریاچه آرال بودند، برای تولید همین گیاه توسط اتحاد جماهیر شوروی به ازبکستان و قزاقستان تغییر دادند و حالا دیگر دریاچه آرالی وجود ندارد.
همچنین این صنعت سهمی 10 درصدی در انتشار گاز دی‌اکسیدکربن در جهان دارد؛ چیزی حدود پنج برابر حمل‌ونقل فضایی و بیشتر از تمام دی‌اکسیدکربن تولید شده در ایران. انتشار همین گاز و گازهای گلخانه‌ای دیگر تأثیر زیادی در تغییر اقلیم و گرمایش جهانی داشته است. شاید این وضعیت بدتر هم بشود. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند تا سال ۲۰۵۰ سهم صنعت مد از انتشار گازهای گلخانه‌ای به ۲۵ درصد برسد.
همین موضوع باعث شده است که همچنان فعالان محیط زیست به سیاست‌های شرکت‌های مد انتقاد کنند.
سایت بیزنس لیدر در این زمینه می‌نویسد: «مشکل این نیست که چه چیزهایی خریداری می‌شوند، مشکل فرهنگ دورانداختن لباس‌های قبلی برای خرید لباس جدید است».
درواقع به گفته این کارشناسان، اگرچه استفاده از محصولات پایدار می‌تواند ردپای زیست‌محیطی صنعت مد را کاهش ‌دهد، اما کارشناسان هشدار داده‌اند که در پایان، این اقدامات باید به کاهش مصرف و کاهش خرید لباس منجر شوند تا زباله کمتری تولید شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.