بگذارید چیزی از ارزش‌هایمان کم شود!

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

یکی از سخت‌ترین و عذاب‌آورترین کارهای این روزها، نشستن پای گزارش، تفسیر و اجرای مجریان ورزشی صداوسیماست. بازی‌‌های آسیایی ژاپن ( ناگویا/ آیچی) برگزار می‌شود و طبق معمول مجریان ورزشی وطنی تلاش می‌کنند به وقت شکست، چیزی از ارزش‌های بازیکنان تیم‌های ملی‌مان در رشته‌های مختلف کم نشود، غرورمان خط نیفتد، داور و تبانی و دست‌های پشت پرده و غیب را علت‌العلل باخت‌ها معرفی‌ کنند و در عوض با همان داده‌های جعلی و نادرست، تیم‌های ملی کشورهای حاشیه خلیج فارس را دست بیندازند و مسخره کنند؛ شاید جبران ناکامی‌های برخی تیم‌های ملی، داخلی شود.

ندیدن و خاموش‌کردن تلویزیون‌ یا بستن صدای گزارش‌ها یکی از روش‌هاست، اما ندیدن و نشنیدن چاره کار نیست؛ اگر بود باید تا امروز و از این‌همه بی‌اقبالی عمومی به انواع برنامه‌های صداوسیما، تغییری حاصل و درسی گرفته می‌شد. اما دروغ چرا، این‌همه دیدن، نوشتن، نقدکردن و گفتن هم نتیجه‌ای نداشته است. فقط اینکه در تاریخ ثبت شده که ما نوشتیم، گفتیم و راه را نشان دادیم، اما آش همان آش و کاسه همان کاسه بوده و هست و خواهد بود؛ همچنان مجریان ورزشی برای تحقیر کشورهای حاشیه خلیج فارس مساحت و جمعیت‌شان را که کوچک است و کم، اندازه می‌گیرند و از ورزشکاران خارجی استخدامی آنها برای تیم‌های ملی‌شان می‌گویند و از تلاش‌های مذبوحانه داوران برای گرفتن حال ورزشکار ایرانی. اما نمی‌‌گویند خارجی‌هایی که به استخدام تیم‌های ورزشی کشورهای حاشیه خلیج فارس درمی‌آیند، جز در موارد نادر، بازیکن درجه یک به حساب نمی‌آیند و از قضا به همین دلیل در تیم‌های ملی محل تولد خود جایگاهی ندارند و مجبور به تغییر تابعیت شده و اغلب به کشورهای حاشیه خلیج فارس کوچ کرده‌اند. همان‌طور که برخی کشتی‌گیران وطنی ما چاره‌ای جز ترک وطن نداشته‌اند... . اما نمی‌‌‌گویند عمده پول نفت این کشورها به‌جای آنکه از ناکجاآبادها و تراستی‌ها سر در بیاورد، خرج اعتلا و پیشرفت ورزش‌شان شده. هرچند گلخانه‌ای، هرچند حتی گاهی ناکام، که خب به دلیل کمبود نیروی انسانی چاره‌ای جز این ندارند. همه اینها به کنار، مگر استخدام بازیکنان خارجی برای تیم‌های ملی خلاف قانون است که هر بار در هر تورنمنت و مسابقه‌ای که پای رقابت با کشورهای حاشیه خلیج فارس به میان می‌آید، این تحلیل‌های ناقص و نخ‌نما تکرار می‌شود و نتیجه‌ای هم ندارد؟ این مجری‌کارشناس‌ها به‌جای آنکه بگویند قزاقستان چه کرد که در روز پنجم بازی‌ها، ۱۷ مدال دارد و در رتبه چهارم ایستاده است یا کره جنوبی نتیجه کدام برنامه‌اش را می‌‌گیرد که در حال حاضر با ۳۵ مدال سوم جدول رده‌بندی است، به قطر، امارات و بحرین گیر داده‌اند که با بازیکنان خارجی استخدامی مسیر پیروزی را برای تیم‌های ملی ایران در این بازی‌‌ها سخت کرده‌اند.

واقعیت اینکه درجازدن ما در ورزش نتیجه نوع نگاهمان به این عرصه است و هیچ ربطی به کشورهای دیگر خاصه کشورهای حاشیه خلیج فارس ندارد. اینکه ما نمی‌توانیم هیچ تورنمنت بزرگ آسیایی و جهانی را مثل بازی‌های آسیایی، جام ملت‌ها و جام جهانی برگزار کنیم، اما قطر و عربستان می‌توانند، مشکل در توانایی آنها نیست، در ناتوانی ماست. نشستن و مسخره‌کردن و حتی از میزبانی ژاپن ایرادگرفتن کار ساده‌ای است؛ نه اینکه میزبانی ژاپن بی‌کم‌وکاست و عاری از خطا باشد که حتما نقص دارد، اما ما در این چهار دهه میزبان کدام رویداد ورزشی در ابعاد بازی‌های آسیایی و جام‌ ملت‌ها و جام جهانی بوده‌ایم و گل به سر دنیا زده‌ایم که این‌قدر سر دیگر سرگران هستیم؟ یادمان باشد لیگ نخبگان فوتبال آسیا برگزار می‌شود و نمایندگان ما اجازه ندارند در کشور خودمان مقابل تیم‌های دیگر میزبانی کنند. عراق می‌تواند، اما ما نه.

به‌وقت باخت‌ها و ناکامی‌ها، کمی صبر کنیم، کمی خونسرد باشیم، کمی منطقی به مسابقات و رشته‌ها نگاه کنیم و اجازه بدهیم مسابقات والبیال، کشتی، وزنه‌برداری و تکواندوی بازی‌های ناگویا شروع شود، شاید روزهای خوب مدال‌گیری کاروان ایران هم از راه برسد. برای افتخارکردن نیازی به دست‌انداختن تیم‌های دیگر نیست. می‌توانیم به درخشش تیم‌ کاراته زنان و مردان افتخار کنیم و از برنز بسکتبال خوشحال باشیم. می‌توانیم به این فکر کنیم در سالی که تیم‌های ملی‌مان باید برای این مسابقات آماده می‌شدند، کشور درگیر دو جنگ بوده و ورزشکاران هم متأثر از این وضعیت روحیه و توان لازم را برای مقابله با رقبایشان ندارند.