اسیر صدای پیامک و تلفن

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

به گزارش نیوزویک، ترس از عنکبوت، ارتفاع، فضاهای بسته و حتی توفان از‌جمله فوبیاهای شناخته‌شده هستند، اما در سال‌های اخیر نوع دیگری از ترس توجه متخصصان را به خود جلب کرده است: «نوموفوبیا» (Nomophobia).

این اصطلاح از عبارت انگلیسی «ترس از نداشتن تلفن همراه» گرفته شده و به شرایطی اشاره دارد که فرد از قطع‌شدن ارتباط خود با تلفن همراه و شبکه‌های ارتباطی دچار اضطراب می‌شود. نوموفوبیا به‌عنوان نوعی وضعیت روان‌شناختی توصیف می‌شود که در آن فرد از جداشدن از امکان ارتباط از طریق تلفن همراه هراس دارد. این وضعیت می‌تواند با علائمی مانند اضطراب، تغییر در الگوی تنفس، لرزش، تعریق، بی‌قراری، احساس سردرگمی و افزایش ضربان قلب همراه باشد. با این حال، تشخیص نوموفوبیا همیشه ساده نیست. متخصصان معتقدند گاهی مشخص‌کردن اینکه فرد ابتدا به تلفن همراه وابسته شده و سپس علائم اضطرابی پیدا کرده‌ یا اینکه یک اختلال اضطرابی از قبل وجود داشته و خود را به شکل ترس از نبود تلفن همراه نشان داده، دشوار است.

رابطه نوموفوبیا با احساسات روزمره

با افزایش نگرانی‌ها درباره وابستگی به تلفن‌های هوشمند، پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید بررسی کرده‌اند سطح نوموفوبیا چگونه با تغییرات احساسی روزانه و میزان مشغله افراد ارتباط پیدا می‌کند و چگونه این عوامل بر استفاده از گوشی برای مقابله با شرایط روانی مختلف تأثیر می‌گذارند. یافته‌ها نشان داد افرادی که سطح نوموفوبیای بالاتری دارند، مدت و دفعات بیشتری از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند. همچنین میان احساسات منفی و افزایش دفعات استفاده از شبکه‌های اجتماعی ارتباط درخور توجهی مشاهده شد.

هم‌زمانی احساس بد و بیکاری

یکی از یافته‌های شایان توجه این پژوهش، نقش میزان مشغله روزانه بود. در افراد دارای سطح بالای نوموفوبیا، زمانی که احساسات منفی با دوره‌های کم‌مشغله‌بودن هم‌زمان می‌شد، دفعات استفاده از تلفن همراه به شکل محسوسی افزایش پیدا می‌کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد مسئله وابستگی به تلفن همراه را نمی‌توان صرفا با تعداد ساعت‌های استفاده از صفحه نمایش سنجید. به اعتقاد پژوهشگران، برنامه‌های مقابله با وابستگی به گوشی باید در کنار کاهش زمان استفاده، مهارت‌های لازم برای مدیریت احساسات و مقابله سالم‌تر با اضطراب و حالات منفی را نیز تقویت کنند.

تلفن همراه؛ راهی برای فرار از احساسات؟

پژوهشگران معتقدند افرادی که توانایی کمتری در تنظیم هیجانات خود دارند، ممکن است تلفن همراه را به ابزاری بیرونی برای کسب اطمینان، پرت‌کردن حواس یا فرار موقت از احساسات ناخوشایند تبدیل کنند. از سوی دیگر، حالت اضطرابی مداوم مرتبط با نوموفوبیا می‌تواند بخشی از منابع ذهنی مورد نیاز برای عملکردهای شناختی را مصرف کند. در نتیجه‌ فرد ممکن است بیشتر حواس‌پرت شود، ظرفیت حافظه کاری او کاهش پیدا کند و عملکرد اجرائی کلی ذهن نیز تضعیف شود.