شورشگری از قلب بوداپست

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

شرق: پیتر ماگیار با کسب بیش از دو‌سوم کرسی‌های پارلمان مجارستان و ثبت بالاترین میزان مشارکت در تاریخ پسا‌کمونیستی این کشور، به حکمرانی 16ساله ویکتور اوربان پایان داد. او با تصاحب شعارهای ملی‌گرایانه، رهبری دولتی را بر عهده می‌گیرد که تغییرات گسترده‌ای را در ساختار قدرت و روابط مالی با بروکسل رقم خواهد زد. ماگیار پیروزی خود را با پرچم ملی مجارستان و با موسیقی «راه من» فرانک سیناترا در میان هوادارانش جشن گرفت.

این یک موسیقی متن بسیار مناسب برای پیتر ماگیار بود؛ سیاست‌مدار مستقلی که تاکتیک‌های شکست‌خورده رقبای پیشین اوربان را به سطل زباله انداخت. او به جای دست‌کشیدن از ملی‌گرایی اوربان، آن را با آغوش باز پذیرفت تا پرچم سه‌رنگ سرخ، سفید و سبز مجارستان به نماد تجاری گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش تبدیل شود. این استراتژی یکشنبه‌شب به شکلی خیره‌کننده جواب داد و ماگیار توانست با یک پیروزی قاطع، اوربان را شکست دهد.

حزب «تیسا» با ثبت بالاترین میزان مشارکت در تاریخ پسا‌کمونیستی مجارستان، بیش از دو‌سوم کرسی‌های پارلمان این کشور را به دست آورد. با این وجود، به‌رغم تمام ارتباطات مستقیم ماگیار با رأی‌دهندگان، در زمان حضور مردم پای صندوق‌های رأی هنوز بسیاری از سیاست‌های او در هاله‌ای از ابهام قرار داشت. او با امتناع از ورود به موضوعات جنجالی، از کشیده‌شدن به جنگ‌های فرهنگی مجارستان دوری کرد. یکی از اعضای تیم انتخاباتی او گفت که این یک استراتژی مشخص و عامدانه بود تا ناکامی‌های اوربان از نگاه ماگیار، به محور اصلی کمپین تبدیل شود. این روش جواب داد و حتی مجارهایی که او را نمی‌شناختند یا درباره سابقه حضورش در حزب اوربان تردیدهایی داشتند، در هر صورت به او رأی دادند.

پرونده ثروت‌های نامشروع

ماگیار در نخستین اظهارات خود پس از پیروزی گفت که به دنبال بازپس‌گیری ثروت‌های نامشروع اعضای بلندپایه حزب فیدس خواهد رفت و از رئیس‌جمهوری عمدتا تشریفاتی مجارستان که از متحدان اوربان است، خواست فورا استعفا دهد. او درباره دولت در حال خروج که در ماه می‌ به‌‌طور رسمی کناره‌گیری خواهد کرد، گفت: «کشور در عمل توسط یک سندیکای جرائم سازمان‌یافته تسخیر شده بود». اوربان و سایر اعضای حزب فیدس هرگونه تخلف را رد کرده‌اند. رهبر حزب تیسا اعلام کرد که قانون اساسی را اصلاح می‌کند تا دوران نخست‌وزیری را به دو دوره محدود کند؛ در حالی که اوربان پنج دوره در این منصب حضور داشت. او گفت یکی از اولین سفرهای او به‌عنوان نخست‌وزیر به مقصد بروکسل خواهد بود؛ جایی که امیدوار است رهبران اتحادیه اروپا را متقاعد کند تا حدود ۲۰ میلیارد دلار کمک مالی مسدود‌شده مجارستان تحت حکمرانی اوربان را آزاد کنند. اما ماگیار که خود عضو پارلمان اروپاست، پیش‌تر به حوزه‌ای اشاره کرده بود که دیدگاه‌هایش با سیاست‌های بروکسل همسو نخواهد بود.

او در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود گفت که از تسریع روند عضویت اوکراین در اتحادیه اروپا حمایت نمی‌کند و حاضر نشد بسته کمک مالی اتحادیه اروپا به اوکراین را که پیش‌تر توسط اوربان مسدود شده بود، تأیید کند. ماگیار ۴۵ساله که نام خانوادگی‌اش در زبان محلی به معنای «مجار» است، در یک خانواده مرفه از چهره‌های سرشناس در مرکز تاریخی بوداپست و در فاصله بسیار نزدیک به پارلمان مجارستان بزرگ شد. عموی او، فرنس مادل، سومین رئیس‌جمهوری این کشور بود و پدربزرگش، پال اروس، علاوه بر حضور در جایگاه قاضی دیوان عالی دوران کمونیستی، یک چهره تلویزیونی مشهور به شمار می‌رفت.

معماری نفوذ بعد از رسوایی عفو

ماگیار مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در سال ۲۰۰۴ به حزب فیدس پیوست و مدتی بعد به همراه همسرش، جودیت وارگا که او نیز عضو حزب و دستیار یک سیاست‌مدار مجار در پارلمان اروپا بود، به بروکسل نقل مکان کرد. آنها سپس با سه فرزند خود به مجارستان بازگشتند و اوربان، وارگا را به‌عنوان وزیر دادگستری جدید مجارستان منصوب کرد. این زوج در سال ۲۰۲۳، یک سال پس از آنکه اوربان چهارمین پیروزی متوالی خود در انتخابات را تضمین کرد، از یکدیگر جدا شدند. در فوریه سال بعد، رسانه‌های مستقل مجارستان گزارش دادند که وارگا امضای خود را پای حکم عفو ریاست‌جمهوری برای مردی گذاشته است که در پرونده سرپوش‌گذاشتن بر یک رسوایی آزار جنسی در یک یتیم‌خانه دولتی دست داشت.

پس از این افشاگری، کاتالین نواک، رئیس‌جمهوری مجارستان، استعفا داد و گفت که صدور این عفو اشتباه بوده است؛ وارگا نیز اندکی بعد از او پیروی کرد. وارگا در آن زمان گفت: «من مسئولیت را می‌پذیرم». در پی این رسوایی، ماگیار مقامات حزب فیدس را متهم کرد که از همسر سابقش و سایر وزرای حزب به‌عنوان سپر بلا در بحرانی استفاده کرده‌اند که به گفته او، ریاکاری نهفته در هسته این سیستم را افشا می‌کرد. او در یک پست فیس‌بوک نوشت: «من مدت‌ها به یک ایدئال، به یک مجارستان ملی، مستقل و مدنی اعتقاد داشتم».

او در این پیام افزود: «اکنون به این درک رسیده‌ام که تمام اینها در واقع فقط یک محصول سیاسی است؛ یک روکش شیرین که تنها دو هدف را دنبال می‌کند: پنهان‌کردن عملکرد کارخانه قدرت و به دست آوردن ثروتی عظیم». او سپس به حزب تیسا پیوست که در آن زمان یک حزب ناشناخته با حمایت بسیار اندک بود، اما از شبکه‌های اجتماعی برای حمله به مقامات فیدس که به گفته او به فساد دامن می‌زدند، استفاده کرد. او گفت که به ساختن کشوری جدید و عاری از فساد و ترس کمک خواهد کرد و برای اولین بار از عبارتی استفاده کرد که بعدها به شعار انتخاباتی او تبدیل شد: «حالا یا هرگز».

پیاده‌روی تا مرز رومانی

ماگیار در فیس‌بوک نوشت: «زمان آن فرا رسیده است که نیروی جدیدی ایجاد کنیم، عاری از همه ایدئولوژی‌ها و عاری از سیاست‌مداران سازشکار دولتی و اپوزیسیون؛ نیرویی که نتوان آن را نادیده گرفت، خرید یا مرعوب کرد». در ادامه، تیسا با رهبری کمپین توسط ماگیار توانست در انتخابات پارلمان اروپا پیروز شود و او خیلی زود تمرکز خود را روی به چالش کشیدن اوربان در رأی‌گیری پارلمانی سال ۲۰۲۶ معطوف کرد. ماگیار با در دست گرفتن پرچم مجارستان هنگام ورود به صحنه در گردهمایی‌ها، تاکتیک اوربان در بازی با احساسات ملی‌گرایانه را به نفع خود مصادره کرد.

او به جای کت‌ و شلوار از لباس‌های روزمره استفاده می‌کرد و گاهی با لباس سنتی مجارستانی پشت تریبون می‌رفت. او سفرهای انتخاباتی خود را در یک ون فورد ترانزیت مدل دهه ۲۰۰۰ طی می‌کرد. تابستان گذشته، او از ده‌ها روستا و شهر کوچک عبور کرد تا مسیر پیاده‌روی تقریبا 320‌کیلومتری از بوداپست تا مرز رومانی را طی کند؛ این سفر در شهرهایی به پایان رسید که دارای اقلیت‌های بزرگ قومی مجار بودند و اوربان پیش‌تر منابع قابل ‌توجهی را برای جلب نظر آنها هزینه کرده بود. مردم با شیرینی، گل و شات‌های «پالینکا» که نوشیدنی میوه‌ای سنتی مجارستان است، از او استقبال کردند.

در کمتر از یک سال، ماگیار در نظرسنجی‌ها به محبوب‌ترین سیاست‌مدار مجارستان تبدیل شد و از اوربان پیشی گرفت. در همین حال، حزب فیدس بیلبوردهایی از چهره ماگیار در کنار ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهور اوکراین و اورسولا فون در لاین رئیس کمیسیون اروپا نصب کرد و او را به همکاری برای کشاندن مجارستان به جنگ علیه روسیه متهم کرد. تیم ماگیار نگران بود که این تاکتیک خطر تحریک خصومت علیه نامزدی را به دنبال داشته باشد که اکنون با امنیت بسیار اندکی سفر می‌کرد.

او از سیاست‌مدارانی که در هر دوره انتخاباتی وعده می‌دادند اما بارها در متحدکردن اپوزیسیون شکست می‌خوردند، به ستوه آمده بود. منطقه او که با بیکاری، فساد و مهاجرت گسترده به شهرهای بزرگی مانند بوداپست دست‌وپنجه نرم می‌کرد، در انتخابات‌های گذشته به‌کلی نادیده گرفته شده بود؛ اما ماگیار در طول کمپین خود چهار بار از این منطقه بازدید کرد. شنبه، در آخرین گردهمایی انتخاباتی اوربان، لیلیانا بودنا ۱۸ساله گفت که از روی کنجکاوی و به این دلیل که آخرین فرصت برای دیدن نخست‌وزیر بوده، به این مراسم آمده است. او گفت که با اکراه رأی خود را به سبد اپوزیسیون خواهد انداخت. بودنا گفت: «من با خوشحالی به ماگیار رأی نمی‌دهم. این یک رأی اعتراضی است؛ اما کشور ما فقط می‌تواند به سمت بهترشدن پیش برود».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «بله» و «روبیکا» بپیوندید.