|

كليد

احمد غلامي

حسن‌ گشنه مثل دوك لاغر شده بود. احمد چترباز گفت: «پسر با خودت چكار كردي!» حسن گشنه جوابش را نداد، رفت پشت ميز نشست و گفت: «مشدي يه چايي...» قهوه‌چي استكان‌به‌دست آمد و گفت: «چشم ما روشن، بالاخره از خونه زدي بيرون!» حسن گشنه گفت: «دلم پوسيد،‌ از زن و بچه‌م هم خجالت مي‌كشم، هرچي داشتم فروختم و خرج دوا و درمون كردم.» احمد چترباز گفت: «بالاخره آدم تا زنده‌س بايد واسه زنده‌موندن هر كاري بكنه.» حسن گشنه گفت: «دارم به‌خاطر چند روز بيشتر زنده‌موندن،‌ آدماي ديگه‌رو زنده‌زنده خاك مي‌كنم.» هوشنگ هِري گفت: «قاعده‌شه، چكار مي‌شه كرد، تو هم بخواي دوا و درمون نكني اونا نمي‌ذارن.» حسن گشنه چاي را برداشت. دستش مي‌لرزيد. چاي لب‌پر مي‌زد و مي‌ريخت توي نعلبكي.
احمد چترباز نشست كنارش.‌ چاي را از توي نعلبكي دوباره ريخت توي استكان و دستش داد. حسن گشنه چاي را هورت كشيد و با پشت دست اشكش را پاك كرد. احمد چترباز گفت: «بابا خيلي دل‌نازك شدي!» حسن گشنه گفت: «شكستم!» هوشنگ هري گفت: «قاعده‌شه. زندگي همه‌رو مي‌شكنه، سخت نگير. به من نگاه كن، نمي‌بيني منو...» حسن گشنه سرش را بالا آورد، توي چشم‌هاي او نگاه كرد و گفت: «هنوز سالاري!» هوشنگ هري گفت: «اگه من سالارم، تو هم قافله‌سالاري!»‌ لبخند محوي روي لب‌هاي حسن گشنه دويد. احمد چترباز گفت: «يه ديزي يا دوتا ديزي؟» حسن گشنه كلاه كشي را از روي سرش برداشت و گفت: «هيچي، پشم و پيلم ريخته...» و دستي به سر طاسش كشيد. احمد چترباز گفت: «ديگه نشد، اومدي زرنگي كني، حالا يه ديزي بگير، امدادي جلو مي‌ريم تا ببينيم چي مي‌شه...»
قهوه‌چي ديزي آورد با كاسه‌اي ماست. احمد چترباز نان را تريد كرد توي كاسه و آب ديزي را روي آن ريخت و حسابي نرمش كرد. انگار مي‌خواست به كودكي كه تازه دندان درآورده غذا بدهد. حسن گشنه گفت: «دلم واسه بوش تنگ شده بود.» احمد چترباز نرمه نان را با قاشق بالا آورد و نزديك دهان او گرفت و گفت: «حالا بخور ببين طعمش چي مي‌گه...» حسن گشنه دهانش را باز كرد و لقمه را خورد. قاشقي ماست هم توي دهانش گذاشت و گفت: «خود زندگي‌يه!» هوشنگ هري گفت: «نوش جان! زندگي كن... به دور از چشم عزرائيل زندگي كن.» احمد چترباز گفت: «بي‌خيال بابا! عزرائيل رو سر لج ننداز، مياد كلك همه‌مون رو مي‌كنه.» حسن گشنه خنديد. لقمه پريد توي گلويش و سرفه‌اش گرفت، گفت: «هر شب آرزو مي‌كنم بميرم راحت بشم، هم خودم هم خانواده‌م.» قهوه‌چي از آن تَه داد زد: «حرفاي تلخ ممنوع!» احمد چترباز گفت: «خودش ‌رو لوس مي‌كنه...» قاشق غذا را دوباره گذاشت توي دهان او و گفت: «بخور، پولش رو خودت مي‌دي، تعارف نكن با شكمت!» هوشنگ هري گفت: «اين‌بار رو مهمون منه!»
حسن گشنه سرش را بلند كرد و انگار كه منتظر اين حرف باشد، گفت: «مي‌خوام يه چند روزي مهمونت باشم.» هوشنگ هري گفت: «قدمت رو چشم!» احمد چترباز گفت: «يكي بايد هوشنگ‌خان رو نگه داره!» حسن گشنه گفت: «مي‌خوام تنها باشم. مي‌خوام برم اون خونه‌باغ توي كرج، ‌به كسي هم نگم كجا رفتم. خسته شدم از بس سربارم.» هوشنگ هري گفت: «اونجا يه هفته‌م طاقت نمياري!» حسن گشنه گفت: «بهتر!» احمد چترباز گفت: «زن و بچه‌ت چي؟» حسن گشنه گفت: «راحت مي‌شن... هوشنگ‌خان هر شب دارم خواب اونجا رو می‌بینم. اون کوچه خاکی، اون رودخونه باریک که یه پل چوبی روش زده بودن و وقتی ازش رد می‌شدیم می‌لرزید. یادته؟ بالا و پایین می‌پریدی تا ما رو بندازی تو آب...» هوشنگ هری گفت: «اما دیگه آبش خشک شده.» حسن گشنه گفت: «مهم نیست. هنوز سرسبزه؟ هنوز اون در چوبی رو داره که قفلش قدیمیه؟ هنوز اون خونه ته باغ هست که می‌گفتی اینجا ته بهشته؟»
هوشنگ هري گفت: «از چي فرار مي‌كنی!» حسن گشنه گفت: «از سربار بودن، از اينكه هرچي دارم ‌و‌ ندارم رو خرج اين تن لش كنم!» هوشنگ هري گفت: «اونا اين‌جوري فكر نمي‌كنن...» حسن گشنه گفت: «الان نمي‌كنن، چند سال بعد نفرينم مي‌كنن و مي‌گن تا بود كه به درد نمي‌خورد، وقتي هم كه رفت همه‌چيز رو آتيش زد و رفت.» همه سكوت كردند.
هوشنگ هري گفت: «آدم دلش مي‌خواد كنار زن و بچه‌ش باشه.» احمد چترباز گفت: «آقام كه مريض‌خونه بود هي گريه مي‌كرد و مي‌گفت، من رو ببريد خونه خودم، كنار زن و بچه‌م باشم. مي‌خوام پيش اونا نفس بكشم.» هوشنگ هري بلند شد، كليد را گذاشت روي ميز و گفت: «اين كليد، ولي نرو، بذار هر كاري از دستشون برمياد واسه‌ت بكنن. واسه خاطر اونا نرو. اگه بري اونا هيچ‌وقت خودشون‌رو نمي‌بخشن. يه لكه مي‌افته تو دلشون كه تا آخر عمر زندگي‌شون سياه مي‌كنه...» احمد چترباز گفت: «اي‌بابا گير دادي‌ها، همه‌چي دست خداس. چرا مي‌خواي تو كار خدا دخالت كني، حتما واسه اونا هم يه فكري مي‌كنه بعد تو...»
حسن گشنه كليد را برداشت. به زحمت از جايش بلند شد. با پاهاي لرزان رفت طرف در. پشيمان شد و دوباره برگشت. كليد را گذاشت روي ميز و گفت: «سالاري!» بعد برگشت و اين‌‌بار رفت.
هوشنگ هري سيگاري روشن کرد و چند پك محكم به آن زد. احمد چترباز ظرف‌ها و قاشق‌هاي كثيف را جمع كرد و ريخت توي سيني و بلند شد تا آنها را ببرد ته قهوه‌خانه. پايش گير كرد به لبه ميز، سكندري خورد و سيني از دستش افتاد. قهوه‌چي گفت: «فداي سرت، جمعش مي‌كنم!» احمد چترباز نشست روي نيمكت كنار ديوار و بي‌اختيار بغضش تركيد.
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ «کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

حسن‌ گشنه مثل دوك لاغر شده بود. احمد چترباز گفت: «پسر با خودت چكار كردي!» حسن گشنه جوابش را نداد، رفت پشت ميز نشست و گفت: «مشدي يه چايي...» قهوه‌چي استكان‌به‌دست آمد و گفت: «چشم ما روشن، بالاخره از خونه زدي بيرون!» حسن گشنه گفت: «دلم پوسيد،‌ از زن و بچه‌م هم خجالت مي‌كشم، هرچي داشتم فروختم و خرج دوا و درمون كردم.» احمد چترباز گفت: «بالاخره آدم تا زنده‌س بايد واسه زنده‌موندن هر كاري بكنه.» حسن گشنه گفت: «دارم به‌خاطر چند روز بيشتر زنده‌موندن،‌ آدماي ديگه‌رو زنده‌زنده خاك مي‌كنم.» هوشنگ هِري گفت: «قاعده‌شه، چكار مي‌شه كرد، تو هم بخواي دوا و درمون نكني اونا نمي‌ذارن.» حسن گشنه چاي را برداشت. دستش مي‌لرزيد. چاي لب‌پر مي‌زد و مي‌ريخت توي نعلبكي.
احمد چترباز نشست كنارش.‌ چاي را از توي نعلبكي دوباره ريخت توي استكان و دستش داد. حسن گشنه چاي را هورت كشيد و با پشت دست اشكش را پاك كرد. احمد چترباز گفت: «بابا خيلي دل‌نازك شدي!» حسن گشنه گفت: «شكستم!» هوشنگ هري گفت: «قاعده‌شه. زندگي همه‌رو مي‌شكنه، سخت نگير. به من نگاه كن، نمي‌بيني منو...» حسن گشنه سرش را بالا آورد، توي چشم‌هاي او نگاه كرد و گفت: «هنوز سالاري!» هوشنگ هري گفت: «اگه من سالارم، تو هم قافله‌سالاري!»‌ لبخند محوي روي لب‌هاي حسن گشنه دويد. احمد چترباز گفت: «يه ديزي يا دوتا ديزي؟» حسن گشنه كلاه كشي را از روي سرش برداشت و گفت: «هيچي، پشم و پيلم ريخته...» و دستي به سر طاسش كشيد. احمد چترباز گفت: «ديگه نشد، اومدي زرنگي كني، حالا يه ديزي بگير، امدادي جلو مي‌ريم تا ببينيم چي مي‌شه...»
قهوه‌چي ديزي آورد با كاسه‌اي ماست. احمد چترباز نان را تريد كرد توي كاسه و آب ديزي را روي آن ريخت و حسابي نرمش كرد. انگار مي‌خواست به كودكي كه تازه دندان درآورده غذا بدهد. حسن گشنه گفت: «دلم واسه بوش تنگ شده بود.» احمد چترباز نرمه نان را با قاشق بالا آورد و نزديك دهان او گرفت و گفت: «حالا بخور ببين طعمش چي مي‌گه...» حسن گشنه دهانش را باز كرد و لقمه را خورد. قاشقي ماست هم توي دهانش گذاشت و گفت: «خود زندگي‌يه!» هوشنگ هري گفت: «نوش جان! زندگي كن... به دور از چشم عزرائيل زندگي كن.» احمد چترباز گفت: «بي‌خيال بابا! عزرائيل رو سر لج ننداز، مياد كلك همه‌مون رو مي‌كنه.» حسن گشنه خنديد. لقمه پريد توي گلويش و سرفه‌اش گرفت، گفت: «هر شب آرزو مي‌كنم بميرم راحت بشم، هم خودم هم خانواده‌م.» قهوه‌چي از آن تَه داد زد: «حرفاي تلخ ممنوع!» احمد چترباز گفت: «خودش ‌رو لوس مي‌كنه...» قاشق غذا را دوباره گذاشت توي دهان او و گفت: «بخور، پولش رو خودت مي‌دي، تعارف نكن با شكمت!» هوشنگ هري گفت: «اين‌بار رو مهمون منه!»
حسن گشنه سرش را بلند كرد و انگار كه منتظر اين حرف باشد، گفت: «مي‌خوام يه چند روزي مهمونت باشم.» هوشنگ هري گفت: «قدمت رو چشم!» احمد چترباز گفت: «يكي بايد هوشنگ‌خان رو نگه داره!» حسن گشنه گفت: «مي‌خوام تنها باشم. مي‌خوام برم اون خونه‌باغ توي كرج، ‌به كسي هم نگم كجا رفتم. خسته شدم از بس سربارم.» هوشنگ هري گفت: «اونجا يه هفته‌م طاقت نمياري!» حسن گشنه گفت: «بهتر!» احمد چترباز گفت: «زن و بچه‌ت چي؟» حسن گشنه گفت: «راحت مي‌شن... هوشنگ‌خان هر شب دارم خواب اونجا رو می‌بینم. اون کوچه خاکی، اون رودخونه باریک که یه پل چوبی روش زده بودن و وقتی ازش رد می‌شدیم می‌لرزید. یادته؟ بالا و پایین می‌پریدی تا ما رو بندازی تو آب...» هوشنگ هری گفت: «اما دیگه آبش خشک شده.» حسن گشنه گفت: «مهم نیست. هنوز سرسبزه؟ هنوز اون در چوبی رو داره که قفلش قدیمیه؟ هنوز اون خونه ته باغ هست که می‌گفتی اینجا ته بهشته؟»
هوشنگ هري گفت: «از چي فرار مي‌كنی!» حسن گشنه گفت: «از سربار بودن، از اينكه هرچي دارم ‌و‌ ندارم رو خرج اين تن لش كنم!» هوشنگ هري گفت: «اونا اين‌جوري فكر نمي‌كنن...» حسن گشنه گفت: «الان نمي‌كنن، چند سال بعد نفرينم مي‌كنن و مي‌گن تا بود كه به درد نمي‌خورد، وقتي هم كه رفت همه‌چيز رو آتيش زد و رفت.» همه سكوت كردند.
هوشنگ هري گفت: «آدم دلش مي‌خواد كنار زن و بچه‌ش باشه.» احمد چترباز گفت: «آقام كه مريض‌خونه بود هي گريه مي‌كرد و مي‌گفت، من رو ببريد خونه خودم، كنار زن و بچه‌م باشم. مي‌خوام پيش اونا نفس بكشم.» هوشنگ هري بلند شد، كليد را گذاشت روي ميز و گفت: «اين كليد، ولي نرو، بذار هر كاري از دستشون برمياد واسه‌ت بكنن. واسه خاطر اونا نرو. اگه بري اونا هيچ‌وقت خودشون‌رو نمي‌بخشن. يه لكه مي‌افته تو دلشون كه تا آخر عمر زندگي‌شون سياه مي‌كنه...» احمد چترباز گفت: «اي‌بابا گير دادي‌ها، همه‌چي دست خداس. چرا مي‌خواي تو كار خدا دخالت كني، حتما واسه اونا هم يه فكري مي‌كنه بعد تو...»
حسن گشنه كليد را برداشت. به زحمت از جايش بلند شد. با پاهاي لرزان رفت طرف در. پشيمان شد و دوباره برگشت. كليد را گذاشت روي ميز و گفت: «سالاري!» بعد برگشت و اين‌‌بار رفت.
هوشنگ هري سيگاري روشن کرد و چند پك محكم به آن زد. احمد چترباز ظرف‌ها و قاشق‌هاي كثيف را جمع كرد و ريخت توي سيني و بلند شد تا آنها را ببرد ته قهوه‌خانه. پايش گير كرد به لبه ميز، سكندري خورد و سيني از دستش افتاد. قهوه‌چي گفت: «فداي سرت، جمعش مي‌كنم!» احمد چترباز نشست روي نيمكت كنار ديوار و بي‌اختيار بغضش تركيد.
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ «کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.