|

آينه

رسالت
جفا به امام مهربان

سیدمسعود شهیدی: امام عزیز ما، از باب رأفت اسلامی و به خاطر نجات خیل گسترده‌ای از جوانان و هواداران سازمان منافقین که از روی جهل و نادانی به این تشکیلات پیوسته و از ماهیت سازمان و سران آن خبر نداشتند، با استفاده از اختیارات شرعی خود، تأکید کردند حکم محارب در مورد آنها اجرا نشود و برای همه اعضا و هواداران دستگیر شده، بدون حتی یک استثنا، دادگاه تشکیل شود و با نگاه رحمت‌آمیز، اگر مرتکب قتل نشده‌اند، مشمول عفو و تخفیف قرار گیرند تا فرصت اصلاح فکر، توبه و بازگشت برای آنها فراهم باشد. امام بزرگوار طی سال‌های متمادی، در سخنرانی‌هایشان، با نصایح پدرانه، سعی کردند و امید داشتند که اکثر آنها در داخل زندان یا خارج زندان به حقیقت پی برده دست از جنگ مسلحانه با ملت برداشته و به آغوش ملت خود و خانواده‌های خود باز گردند. این نیت خیر، به هدف خود رسید و سبب شد، با وجود لجاجت سران، ‌هزاران نفر از اعضای این سازمان، با رها شدن از جو خفقان حاکم بر این تشکیلات مخوف، به تدریج به ماهیت سازمان و رهبرانش پی برده و با فرار از تشکیلات، به زندگی سالم بازگردند. شاید روزی این اجازه داده شود که اسامی تمامی این توبه‌کنندگان واقعی که به کسوت خدمتگزاران ملت در آمده و حتی در جبهه‌ها به مقام شهادت نائل شدند، منتشر شود و قدر امام و رأفت امام و بصیرت امام بیشتر شناخته شود... . دستور این بود که بازهم زندانیان به توبه تشویق شوند و توبه‌ها پذیرفته شود و همین امر سبب شد در این مرحله بحرانی سال 67، اکثریت زندانیان سازمان از عضویت تشکیلات و از جنگ و محاربه تبری جسته، مشمول تخفیف و عفو قرار گرفته و به زندگی خود بازگردند که متأسفانه محافل و رسانه‌های معاند این خبر را انعکاس نمی‌دهند. آنچه باقی ماند، اقلیتی لجوج و عمدتا از سران و کادرهای سازمان بود که حتی در این محاکمه و حتی با آگاهی از حمله نظامی سازمان متبوع خود به ایران، باز هم بر عضویت سازمان و موضع جنگ‌طلبانه پافشاری می‌کرد. این اقلیت باقی مانده که فرماندهی منافقین زندانی را به عهده داشت، هسته اصلی فساد و همان کادر آماده شورش و جنگ در زندان‌ها بود. طبق موازین اسلامی و طبق قوانین کشوری و مطابق با فتوای همه مراجع و علمای اسلام، این اقلیت، در محاکمه سال 67 محارب شناخته شد و به وسیله قاضی و حاکم شرع به اعدام محکوم و حکم در مورد آنها اجرا شد و ملت پس از هفت سال ترور و انفجار و ناامنی، از فتنه داعش ایرانی رهایی یافت. امام عزیز رسالت خود را اگرچه با درد‌های فراوان اما با پیروزی به پایان رساند و موفق شد طی هفت سال مدارا، اکثریت قریب به اتفاق فریب خوردگان را از قفس آهنین تشکیلات سازمان آزاد کرده و به آغوش خانواده‌ها باز گرداند.

جوان
فرقان عملا آلت دست مجاهدین بود

غلامعلی حدادعادل: از سال 1350 به بعد، حرکت مسلحانه در برابر رژیم شاه یک ارزش و آرمان تلقی می‌شد. قضیه سیاهکل در زمستان سال 1349 خیلی‌ها را تکان داد، چون از کودتای 28 مرداد تا سال 1349، غیر از ترور حسنعلی منصور توسط شهدای مؤتلفه اسلامی، هیچ حرکت مسلحانه‌ای علیه رژیم شاه انجام نشده بود. تازه حرکت مؤتلفه اسلامی هم چریکی نبود که پایگاهی را خلع سلاح کنند و در جنگل پناه بگیرند و با قوای دولتی، ارتش و ساواک درگیر شوند. این نوع فعالیت‌ها در واقع با ماجرای سیاهکل و با الگوبرداری از چه‌گوارا، مائو و... صورت گرفت. مجاهدین خلق که احساس کردند میدان دارد به دست چپی‌ها می‌افتد، برای اینکه کم نیاورند، به کارهای چریکی و تشکیل خانه‌های تیمی و حمله به عوامل رژیم پرداختند و حتی در بعضی جاها شجاعت بیشتری هم نسبت به چریک‌های فدایی از خود نشان دادند. بدیهی است مبارزات مسلحانه برای جوان‌ها جذابیت داشت و عده‌ای هم تنها راه رسیدن به هدف را، مبارزات مسلحانه می‌دانستند. گروه فرقان مخالفت با روحانیت را از دکتر شریعتی و راه نشان دادن این مخالفت را از مجاهدین خلق یاد گرفت و ترور را هم به آنها افزود! البته همه کسانی که تحت‌تأثیر افکار دکتر شریعتی قرار گرفتند، به مبارزات مسلحانه و ترور روی نیاوردند، ولی خیلی‌ها روحانیون را مظهر همان تزویری می‌دانستند که دکتر شریعتی در کنار زر و زور قرار داده بود... اینها در لایه‌های پنهانی با مجاهدین خلق در ارتباط و در واقع آلت دست آنها بودند. تکلیف مجاهدین خلق و ارتباط آن تشکیلات با سازمان‌های امنیتی و جاسوسی دنیا هم کاملا معلوم است. سازمان مجاهدین پس از ترور شهید مطهری بیانیه‌ای داد و ترور ایشان را از این جهت محکوم کرد که معتقد بود هنوز وقتش نرسیده بود، وگرنه با اصل قضیه مخالفتی نکرده بود!

رسالت
جفا به امام مهربان

سیدمسعود شهیدی: امام عزیز ما، از باب رأفت اسلامی و به خاطر نجات خیل گسترده‌ای از جوانان و هواداران سازمان منافقین که از روی جهل و نادانی به این تشکیلات پیوسته و از ماهیت سازمان و سران آن خبر نداشتند، با استفاده از اختیارات شرعی خود، تأکید کردند حکم محارب در مورد آنها اجرا نشود و برای همه اعضا و هواداران دستگیر شده، بدون حتی یک استثنا، دادگاه تشکیل شود و با نگاه رحمت‌آمیز، اگر مرتکب قتل نشده‌اند، مشمول عفو و تخفیف قرار گیرند تا فرصت اصلاح فکر، توبه و بازگشت برای آنها فراهم باشد. امام بزرگوار طی سال‌های متمادی، در سخنرانی‌هایشان، با نصایح پدرانه، سعی کردند و امید داشتند که اکثر آنها در داخل زندان یا خارج زندان به حقیقت پی برده دست از جنگ مسلحانه با ملت برداشته و به آغوش ملت خود و خانواده‌های خود باز گردند. این نیت خیر، به هدف خود رسید و سبب شد، با وجود لجاجت سران، ‌هزاران نفر از اعضای این سازمان، با رها شدن از جو خفقان حاکم بر این تشکیلات مخوف، به تدریج به ماهیت سازمان و رهبرانش پی برده و با فرار از تشکیلات، به زندگی سالم بازگردند. شاید روزی این اجازه داده شود که اسامی تمامی این توبه‌کنندگان واقعی که به کسوت خدمتگزاران ملت در آمده و حتی در جبهه‌ها به مقام شهادت نائل شدند، منتشر شود و قدر امام و رأفت امام و بصیرت امام بیشتر شناخته شود... . دستور این بود که بازهم زندانیان به توبه تشویق شوند و توبه‌ها پذیرفته شود و همین امر سبب شد در این مرحله بحرانی سال 67، اکثریت زندانیان سازمان از عضویت تشکیلات و از جنگ و محاربه تبری جسته، مشمول تخفیف و عفو قرار گرفته و به زندگی خود بازگردند که متأسفانه محافل و رسانه‌های معاند این خبر را انعکاس نمی‌دهند. آنچه باقی ماند، اقلیتی لجوج و عمدتا از سران و کادرهای سازمان بود که حتی در این محاکمه و حتی با آگاهی از حمله نظامی سازمان متبوع خود به ایران، باز هم بر عضویت سازمان و موضع جنگ‌طلبانه پافشاری می‌کرد. این اقلیت باقی مانده که فرماندهی منافقین زندانی را به عهده داشت، هسته اصلی فساد و همان کادر آماده شورش و جنگ در زندان‌ها بود. طبق موازین اسلامی و طبق قوانین کشوری و مطابق با فتوای همه مراجع و علمای اسلام، این اقلیت، در محاکمه سال 67 محارب شناخته شد و به وسیله قاضی و حاکم شرع به اعدام محکوم و حکم در مورد آنها اجرا شد و ملت پس از هفت سال ترور و انفجار و ناامنی، از فتنه داعش ایرانی رهایی یافت. امام عزیز رسالت خود را اگرچه با درد‌های فراوان اما با پیروزی به پایان رساند و موفق شد طی هفت سال مدارا، اکثریت قریب به اتفاق فریب خوردگان را از قفس آهنین تشکیلات سازمان آزاد کرده و به آغوش خانواده‌ها باز گرداند.

جوان
فرقان عملا آلت دست مجاهدین بود

غلامعلی حدادعادل: از سال 1350 به بعد، حرکت مسلحانه در برابر رژیم شاه یک ارزش و آرمان تلقی می‌شد. قضیه سیاهکل در زمستان سال 1349 خیلی‌ها را تکان داد، چون از کودتای 28 مرداد تا سال 1349، غیر از ترور حسنعلی منصور توسط شهدای مؤتلفه اسلامی، هیچ حرکت مسلحانه‌ای علیه رژیم شاه انجام نشده بود. تازه حرکت مؤتلفه اسلامی هم چریکی نبود که پایگاهی را خلع سلاح کنند و در جنگل پناه بگیرند و با قوای دولتی، ارتش و ساواک درگیر شوند. این نوع فعالیت‌ها در واقع با ماجرای سیاهکل و با الگوبرداری از چه‌گوارا، مائو و... صورت گرفت. مجاهدین خلق که احساس کردند میدان دارد به دست چپی‌ها می‌افتد، برای اینکه کم نیاورند، به کارهای چریکی و تشکیل خانه‌های تیمی و حمله به عوامل رژیم پرداختند و حتی در بعضی جاها شجاعت بیشتری هم نسبت به چریک‌های فدایی از خود نشان دادند. بدیهی است مبارزات مسلحانه برای جوان‌ها جذابیت داشت و عده‌ای هم تنها راه رسیدن به هدف را، مبارزات مسلحانه می‌دانستند. گروه فرقان مخالفت با روحانیت را از دکتر شریعتی و راه نشان دادن این مخالفت را از مجاهدین خلق یاد گرفت و ترور را هم به آنها افزود! البته همه کسانی که تحت‌تأثیر افکار دکتر شریعتی قرار گرفتند، به مبارزات مسلحانه و ترور روی نیاوردند، ولی خیلی‌ها روحانیون را مظهر همان تزویری می‌دانستند که دکتر شریعتی در کنار زر و زور قرار داده بود... اینها در لایه‌های پنهانی با مجاهدین خلق در ارتباط و در واقع آلت دست آنها بودند. تکلیف مجاهدین خلق و ارتباط آن تشکیلات با سازمان‌های امنیتی و جاسوسی دنیا هم کاملا معلوم است. سازمان مجاهدین پس از ترور شهید مطهری بیانیه‌ای داد و ترور ایشان را از این جهت محکوم کرد که معتقد بود هنوز وقتش نرسیده بود، وگرنه با اصل قضیه مخالفتی نکرده بود!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.