مساوی تلخ برابر نیوزیلندی که قعرنشین جدول ردهبندی در دنیاست
زنگ خطر در آستانه جام
تیم ملی ایران در دیداری که میتوانست فرصتی برای افزایش اعتمادبهنفس و محک جدی ترکیب اصلی باشد، مقابل نیوزیلند متوقف شد؛ نمایشی کمرمق که هم ضعفهای فنی را عیان کرد و هم حواشی نگرانکنندهای را پیش از جدال با بلژیک به صدر اخبار برد. مساوی برابر نیوزیلند شاید روی کاغذ یک نتیجه دوستانه و کماهمیت به نظر برسد، اما برای تیم ملی ایران در فاصله کوتاه تا ادامه رقابتهای جام جهانی، معنایی فراتر از یک امتیاز ازدسترفته دارد.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
سپهر خرمی: تیم ملی ایران در دیداری که میتوانست فرصتی برای افزایش اعتمادبهنفس و محک جدی ترکیب اصلی باشد، مقابل نیوزیلند متوقف شد؛ نمایشی کمرمق که هم ضعفهای فنی را عیان کرد و هم حواشی نگرانکنندهای را پیش از جدال با بلژیک به صدر اخبار برد. مساوی برابر نیوزیلند شاید روی کاغذ یک نتیجه دوستانه و کماهمیت به نظر برسد، اما برای تیم ملی ایران در فاصله کوتاه تا ادامه رقابتهای جام جهانی، معنایی فراتر از یک امتیاز ازدسترفته دارد. شاگردان امیر قلعهنویی مقابل تیمی قرار گرفتند که در رنکینگ فیفا رتبهای به مراتب پایینتر از ایران دارد و از بسیاری جهات ضعیفترین تیم حاضر در جام محسوب میشود، اما نهتنها برتری محسوسی بر حریف نداشتند، بلکه در دقایقی از بازی نیز تحت فشار قرار گرفتند. این مسابقه بار دیگر نشان داد تیم ملی همچنان در خط دفاعی دچار آشفتگی است، در طراحی حملات ایده مشخصی ندارد و هنوز نتوانسته به ترکیب و هویت تاکتیکی ثابتی دست پیدا کند. در کنار این مسائل، مجموعهای از حواشی پیرامون بازیکنان و کادر فنی نیز به نگرانیها درباره آینده تیم در این تورنمنت دامن زده است.
دفاعی که اطمینان نمیدهد
ایران بازی را با انگیزه آغاز کرد اما هرچه زمان گذشت، ضعفهای ساختاری تیم بیشتر به چشم آمد. خط دفاعی بهویژه در قلب دفاع، هماهنگی لازم را نداشت و چند بار روی ارسالها و ضدحملات حریف دچار آشفتگی شد. شجاع خلیلزاده یکی از روزهای کمفروغ خود را پشت سر گذاشت. او در پوشش فضاها کند عمل کرد و در برخی صحنهها در جایگیری دچار اشتباه شد. انتظار از مدافع باتجربه تیم ملی این است که علاوه بر عملکرد فردی، رهبری خط دفاع را نیز بر عهده بگیرد اما این اتفاق مقابل نیوزیلند رخ نداد. علی نعمتی نیز نمایش مطمئنی ارائه نکرد. او در نبردهای هوایی و هنگام خروج از زیر فشار پرس حریف، چند بار تصمیمهای اشتباه گرفت و نتوانست اطمینان لازم را به ساختار دفاعی تیم تزریق کند. ضعف هماهنگی میان این دو مدافع سبب شد نیوزیلند با کمترین تعداد موقعیت نیز بتواند بارها به دروازه ایران نزدیک شود. نگرانکنندهتر از اشتباهات فردی، نبود انسجام دفاعی بود. تیم ملی در انتقال از حمله به دفاع کُند عمل میکرد و میان خطوط فاصله زیادی وجود داشت؛ موضوعی که برابر تیمهای قدرتمندتر میتواند هزینه سنگینی برای ایران داشته باشد.
زنگ خطر به صدا درآمد
شاید مهمترین نکته این تساوی، کیفیت حریف باشد. نیوزیلند با قرارگرفتن در رتبه هشتادوپنجم رنکینگ فیفا، از ضعیفترین تیمهای حاضر در جام جهانی محسوب میشود؛ تیمی که از نظر کیفیت فردی و عمق ترکیب قابل مقایسه با مدعیان جام نیست. با این حال، ایران برابر چنین تیمی برنامه مشخصی نداشت. نه در فاز مالکیت، نه در ایجاد موقعیت و نه در پرس از جلو، نشانی از یک تیم دارای نقشه و هویت دیده نشد. حملات بیشتر بر پایه خلاقیتهای فردی شکل میگرفت و در زمان ازدسترفتن توپ نیز بازیکنان پراکنده و بدون سازماندهی لازم بودند. مسئلهای که بیشتر نگرانکننده به نظر میرسد، تکرار این مشکلات است. تیم ملی پیش از این نیز در بازیهای مختلف نشان داده در برابر تیمهایی که با نظم دفاعی بازی میکنند، برای خلق موقعیت دچار مشکل میشود. برابر نیوزیلند نیز همین داستان تکرار شد. جام جهانی تورنمنتی است که فرصت آزمون و خطا در آن وجود ندارد. تیمی که مقابل نیوزیلند بدون برنامه مشخص به میدان برود، در رویارویی با قدرتهای بزرگ فوتبال جهان با چالشهای بسیار بیشتری روبهرو خواهد شد. به همین دلیل، این تساوی بیش از آنکه یک نتیجه معمولی باشد، زنگ خطری جدی برای کادر فنی و بازیکنان محسوب میشود.
حاشیههایی که تمام نمیشوند
اردوی تیم ملی در روزهای اخیر فقط به مسائل فنی محدود نبوده و حواشی متعددی نیز پیرامون آن شکل گرفته است. یکی از مهمترین اتفاقات، منقضیشدن ویزای مهدی ترابی بود؛ موضوعی که باعث دردسرهای اداری برای این بازیکن شد و بار دیگر ضعف در برنامهریزی و هماهنگیهای اجرایی را به نمایش گذاشت. از سوی دیگر، مهدی طارمی و سعید الهویی هنگام ورود به فرودگاه با بررسیها و پرسشهای طولانی مأموران مواجه شدند و همین مسئله موجب تأخیر در خروج آنها از فرودگاه شد. هرچند چنین اتفاقاتی در رویدادهای بزرگ بینالمللی دور از انتظار نیست، اما به هر حال میتواند تمرکز اعضای تیم را تحت تأثیر قرار دهد. در این میان، احتمال محرومیت محمد محبی نیز به یکی از سوژههای داغ درباره تیم ملی تبدیل شده است. شادی گل این بازیکن، بحثهایی را به وجود آورده و گمانهزنیهایی درباره احتمال برخورد انضباطی با او مطرح شده است. اگر چنین اتفاقی رخ دهد، تیم ملی یکی از بازیکنان سرعتی و مؤثر خود را در ادامه مسابقات با شرایطی نامشخص در اختیار خواهد داشت. تجربه ادوار گذشته جام جهانی نشان داده مدیریت حواشی، به اندازه مسائل فنی اهمیت دارد. تیمهایی که نتوانند فضای بیرونی را کنترل کنند، معمولا در زمین مسابقه نیز دچار افت میشوند. یکی دیگر از نکاتی که بعد از مسابقه به وجود آمد حضور اینفانتینو در رختکن تیم ملی ایران بود که باعث شد امیر قلعهنویی فرصت را غنیمت شمرده و به زبان فارسی با رئیس فیفا صحبت کند؛ البته در این گفتوگو مترجم نیز حضور داشت. قلعهنویی به انتقاد از شرایط ایجادشده برای تیم ملی فوتبال ایران در کشور آمریکا پرداخت و گفت: «به ما فرصت ریکاوری داده نشد. مدیر تیم ما و یکی از آنالیزورهای ما ویزا دریافت نکرد و با کاروانی ناقص راهی این مسابقات شدهایم که زیبنده فوتبال دنیا نیست که در چنین شرایطی میزبانی جام جهانی برگزار شود». با این حال قلعهنویی در گفتوگوی دیگری صحبتهای متناقضی را مطرح کرد و گفت از کمپ حاضر در مکزیک و شهر تیخوانا کاملا راضی است و دوست دارد خیلی زود از آمریکا خارج شود و به شهر تیخوانا برگردد. این دو جمله با تناقضی 180درجهای مشخص نمیکند موضع امیر قلعهنویی در قبال رئیس فیفا حقیقی است یا تعریف و تمجیدی که از کمپ مکزیک میکند؛ با وجود اینکه همه رسانهها در مورد موقعیت خطرناک کمپ ایران در شهر تیخوانا نوشتهاند. چند روز پیش نیز در نزدیکی کمپ تیم ایران در همان موقعیت یک جسد پیدا شد که باعث شد نیروهای پلیس و گروه تجسس بیش از چهار ساعت در این مکان حضور پیدا کنند.
آزمون دشوار مقابل بلژیک
اکنون نگاهها به دیدار بعدی برابر بلژیک دوخته شده است؛ مسابقهای که میتواند مسیر تیم ملی را در ادامه رقابتها تا حد زیادی مشخص کند. بلژیک، حتی با وجود تغییر نسل و فاصلهگرفتن از دوران طلایی خود، همچنان یکی از تیمهای قدرتمند فوتبال جهان به شمار میرود. این تیم از بازیکنانی با کیفیت بالا در خطوط مختلف بهره میبرد و توانایی تنبیه کوچکترین اشتباهات حریف را دارد. اگر ایران بخواهد همان نمایش برابر نیوزیلند را تکرار کند، احتمالا شب بسیار دشواری در انتظارش خواهد بود. خط دفاع باید به هماهنگی بیشتری برسد، فاصله خطوط کاهش یابد و در بخش هجومی نیز تیم ملی به راهکارهای متنوعتری برای خلق موقعیت دست پیدا کند. امیر قلعهنویی و همکارانش اکنون در برابر یک آزمون مهم قرار گرفتهاند؛ آنها باید در مدت کوتاهی، هم ایرادات فنی را برطرف کنند و هم آرامش را به اردو بازگردانند. تساوی برابر نیوزیلند نشان داد تیم ملی برای رسیدن به سطح مورد انتظار در جام جهانی، هنوز مسیر قابل توجهی پیشرو دارد. شاید نتیجه مقابل نیوزلند در جدول مسابقات تعیینکننده نباشد، اما پیام روشنی برای فوتبال ایران داشت؛ اینکه اتکا به نامها و تجربهها کافی نیست و تیم ملی برای رقابت با بهترینهای جهان، به انسجام تاکتیکی، تمرکز ذهنی و مدیریتی دقیقتر از همیشه نیاز دارد. دیدار با بلژیک فرصتی برای جبران و اثبات تواناییهای این تیم خواهد بود؛ فرصتی که اگر از دست برود، نگرانیها درباره آینده ایران در جام جهانی بهمراتب بیشتر خواهد شد. شاید برای قلعهنویی مسجل شده باشد که کوران مسابقات جام جهانی حتی با جام ملتهای آسیا و لیگ برتر ایران تفاوت دارد که شجاع خلیلزاده 38ساله صرفا با داد و فریاد بر سر داور بتواند بازی را کنترل کند و بهاصطلاح بخواباند. در تصاویر مشخص بود خلیلزاده با هر استارتی از سوی بازیکنان مستقیم خود، جا میماند و بههیچعنوان او صلاحیت حضور در قلب دفاع تیم ملی ایران آنهم به عنوان بازیکن فیکس را ندارد. شاید همین تساوی باعث شود قلعهنویی میانگین سنی تیم را کاهش دهد، البته اگر برخی بزرگان تیم اجازه بدهند.
