نفی «نه جنگ، نه صلح»

دکتر سعید جلیلی در سخنرانی اخیرشان در مشهد گفته‌اند که دغدغه اصلی رهبر شهیدمان رفاه و آسایش مردم بوده است و بعد اضافه کرده‌اند که این امر با حالت «نه صلح نه جنگ» نمی‌تواند حاصل شود. فرض بر این است که ایشان صادق‌الکلام و صادق‌الحدیث هستند و نظر رهبر شهیدمان را به‌درستی منعکس کرده‌اند و می‌خواهیم بدانیم اگر با حالت «نه صلح و نه جنگ» رفاه، آسایش مردم حاصل نمی‌شود، کدام حالت می‌تواند این رفاه و آسایش را به ارمغان بیاورد. طبیعی است وقتی حالت «نه صلح نه جنگ» نباشد، دو حالت ممکن است؛ یا «صلح» یا «جنگ» و البته یادمان باشد که «الصلح خیر». شاید پاسخ به این پرسش بسیار بدیهی و ساده باشد، اما از آنجا که در دنیای تناقض‌ها و قضاوت‌های با استانداردهای دوگانه قرار داریم، می‌خواهیم به آن بپردازیم. شاید هم به‌جز سه حالت «نه صلح نه جنگ»، «صلح» و «جنگ»، حالت‌های چهارم، پنجم یا ششمی هم وجود داشته باشد که ما از آن بی‌خبر هستیم و کاش ایشان توضیح لازم برای بیانات خود بدهند.

می‌رسیم به اینکه وقتی حالت «نه صلح‌ نه جنگ» برقرار نباشد، دو حالت ممکن است؛ یا باید جنگ باشد یا صلح برقرار شود. ببینیم رفاه و آسایش مردم در کدام حالت ممکن است. نخست به جنگ می‌پردازیم. البته جنگ‌های مختلفی مثل جنگ‌های استعماری، جنگ‌های آزادی‌بخش، جنگ‌های متجاوزانه و جنگ نژادپرستانه وجود دارد که هر یک تبعاتی را در بر دارد. مثلا جنگ‌های استعماری در پس خود رفاه و آسایش مردم را در پی دارد، ولی برای مردم کشور فاتح و استعمارگر، با انتقال ثروت حاصل از تجارت مستعمره کشور متجاوز، دولت و ملت آن ثروتمند می‌شوند. حال ببینیم جنگ ما و آمریکا چه چیز در پی دارد. نوع جنگ آمریکا علیه ایران یک جنگ متجاوزانه است؛ زیرا دست ما به آمریکا نمی‌رسد، ولی آمریکا چنانچه می‌بینیم با امکانات هوایی خود ما را بمباران کرده و امکانات مختلف کشور را نابود و مردم را شهید می‌کند. اینکه این نوع جنگ بتواند رفاه و آسایش برای مردم به ارمغان آورد در هیچ عقل سلیمی نمی‌گنجد، مگر آنکه بگوییم آمریکا آن‌قدر بمب به ایران بریزد تا تمام زرادخانه‌های آن تمام شود و ما مثل ققنوس از خاکستر برخاسته و آمریکا را تصرف کنیم و رفاه برای مردمی که از بمباران‌ها جان سالم به در برده‌اند، فراهم شود. دکتر جلیلی در همین سخنرانی از میان صلح و جنگ توصیه به جنگ می‌کند! حال چگونه این جنگ می‌تواند رفاه و آسایش برای مردم به ارمغان آورد، ایشان باید توضیح بدهند. اما مقاومت در برابر تجاوز با آنچه ایشان از جنگ می‌گویند متفاوت است. ما مجبور به مقاومت و نبرد متقابل در مقابل سلطه‌طلبی آمریکا و توسعه‌طلبی و نژادپرستی اسرائیل هستیم. شاهکار نتانیاهو آن بود که آمریکا را به تجاوز به ایران واداشت. اما این مقاومت نیز برای مردم رفاه و آسایش به ارمغان نمی‌آورد و باید تأکید شود با همین سبک زندگی کشور و با همین امکانات مردم، مقاومت نمی‌تواند در درازمدت وجود داشته باشد، بلکه باید همه عده و عدّه در راه مقاومت به کار گرفته شود و مردم سبک زندگی متفاوتی را ‌ تجربه کنند.

نه‌تنها از اسراف بپرهیزند، بلکه زندگی ریاضت‌گونه‌ای داشته باشند. متأسفانه برخی مسئولان صرفا برای آنکه مردم راضی شوند، در عین جنگ و هزینه‌های مترتب بر آن و محاصره و تحریم اقتصادی و عدم رابطه بانکی و تورم نزدیک به سه‌رقمی و حتی امکان تخریب راه‌های مواصلاتی زمینی، به مردم وعده رفاه و معیشت بهتر می‌دهند و این در دو دهه گذشته همچنان برقرار بوده است. اینک دکتر جلیلی ‌به‌ صراحت این تناقض را اعلام می‌کند؛ جنگ و در عین حال رفاه و معیشت بهتر و زندگانی مرفه‌تر. این تناقض از سوی چه کسی باید اصلاح و حقیقت به مردم گفته شود؟ این نوشته نه از باب مخالفت با مقاومت یا انتقام‌، بلکه از باب حقیقت‌گویی به مردم و آماده‌سازی آنان برای آینده است؛ وگرنه حکمرانی بیشتر به تدبیر وابسته است، نه به اصرار به جنگ و خوش‌بینی به صلح. البته ظاهرا برخلاف پند لقمان که گفت ادب از که آموختی، از بی‌ادبان، ما از روش گفتار کثیف و بی‌محابای ترامپ تقلید می‌کنیم و علاوه بر شرحی که گذشت، می‌بینیم که آقای منوچهر متکی می‌فرماید باید به کشورهای عربی لشکرکشی زمینی کنیم و از آنجا غنائم به دست آوریم (با تأکید بر غنائم از پایگاه‌های آمریکا). ایشان که قبلا وزیر خارجه احمدی‌نژاد بوده است، نمی‌داند که به‌جز کشور دوست، عراق، با هیچ کشور دیگری عربی مرز زمینی نداریم و نیاز به عملیات آبی-خاکی وسیع است. به‌علاوه آنها و آمریکا برگ چغندر که نیستند که برویم و با غنائم برگردیم. حال فرض کنیم این کار را کردیم؛ غنائم را چگونه می‌آوریم و با آنها چه خواهیم کرد؟ چه کسی آنها را می‌خرد؟ اسیران را چه کنیم؟ مثل اسیران غیراسرائیلی در دست حماس می‌شود. فاعتبرو یا اولی‌الابصار.