کشورهای حاشیه خلیج فارس در پساجنگ

با کشورهای منطقه خلیج فارس باید هرچه سریع‌تر تشنج‌زدایی کنیم. تفاهم‌نامه ایران و آمریکا در اوج آن به نفع ایران امضا شد. در تاریخ، این تفاهم‌نامه به‌عنوان یک پیروزی سیاسی ایران حتما ثبت می‌شود.

عامل این موفقیت، رزم منظم و هوشمند نظامی و دفاع بی‌نظیر در آسمان، زمین و دریا و دیپلماسی متعهد و همراه و حضور خیابانی بود. برای پذیرش این تفاهم‌نامه، علی‌رغم اینکه تمام ذرات وجود نتانیاهو با آن مخالف بود، کشورهای منطقه خلیج فارس خیلی برای قبول‌ تفاهم‌نامه از سوی آمریکا تلاش کردند. جدای از اینکه به صورت طبیعی باید روابط ما با همسایه‌ها خوب باشد و ناچار از همکاری هستیم، در جنگ‌ها‌ ضرورت این همکاری بیشتر است.

در جنگ ایران و عراق یک بار یکی از رهبران آمریکا و یک بار یکی از رهبران اسرائیل گفته بود ما هیچ تلاشی برای خاموش‌کردن آتش این جنگ نمی‌کنیم؛ زیرا خاورمیانه دو کشور بزرگ و قدرتمند با ارتش منظم ایران و عراق دارد، چه بهتر که تا می‌توانند خودشان را تضعیف کنند. یکی از نقشه‌های اسرائیل هم این بود که در ‌جنگ اخیر، طوری نشان دهد که گویا ایران دشمن این کشورهاست. البته تا حدودی رفتارهای ایذایی ایران در مقابل نزدیکی آنها به اسرائیل انجام شد. اما الان وقت نزدیکی سیاسی به کشورهای آسیب‌خورده عربی خلیج فارس است. آنها سال‌ها مخارج نگهداری پایگاه‌های آمریکایی را دادند تا در بحران‌های نظامی از آنها حمایت کنند؛ بااین‌حال، در عمل چنین اتفاقی نیفتاد. آمریکایی‌ها نه‌تنها نتوانستند از پایگاه‌های خود‌ حفاظت کنند، بلکه حواشی حمله به پایگاه‌های آنها‌ در کشورهای منطقه از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی، امنیت و زندگی در آن کشورها را نیز مختل کرد.

باید از این فرصت تاریخی استفاده کرد. دست آنان را باید فشرد و جبهه متحدی برای رشد منطقه و تقویت راه‌های معیشت مردم ایجاد کرد. وقتی رهبران کشورهای خلیج فارس به این نتیجه رسیده‌اند و تلاش فراوانی برای تفاهم‌نامه کرده‌اند، این فرصت را سیاست خارجی و فعلالان اقتصادی باید به فال نیک بگیرند و کشورهای عربی همسایه هم به آینده منطقه نگاه کرده و گذشته‌های نزدیک و دور را فراموش کنند. این تنها راه کندن دندان طمع آمریکا و اسرائیل نسبت به این منطقه است.