|

گزارش هم‌نوردی با استاد

مریم سامعی

نخستین هم‌نوردی‌ام را هرگز فراموش نمی‌کنم؛ هیچ‌یک از همراهان استاد در «پنجشنبه‌های مقدس» هم نمی‌توانند نخستین مسیرشان را فراموش کنند... چرا؟ چون سخت‌ترین و اکتشافی‌ترین مسیرها برای زمانی بود که عضوی جدید به گروه هم‌نوردان اضافه می‌شد؛ تا اگر سختی راه و نه زیبایی‌های آن، توانش را برید، دیگر هوس کوه‌نوردی به سرش نزند و اگر جان سالم به در برد و هفته‌های بعد هم آمد؛ یعنی خودش را ثابت کرده، به استاد و به گروهی که قرار نبود و نیست که «سوسول‌ها» را با خود همراه کند.
زمان و مکان را سه‌شنبه‌ها اعلام می‌کرد، با ایمیلی با عنوان «کوه»؛ وضعیت آب‌وهوایی را هم یادآور می‌شد که مبادا اسباب مناسب همراه نداشته باشیم؛ حتی میزان آب و نوع خوراک روزهای گرم تابستان را هم پیشنهاد می‌داد. هر سه‌شنبه منتظر ایمیل بودیم و این «اعتیادمان» زمستان و تابستان، بوران و برف، گرمای 40 درجه، کارهای عقب‌مانده و میهمانی‌های از پیش‌ تعیین‌شده نمی‌شناخت.
اوایل نمی‌دانستم چرا این مسیرها را و چرا رأس همان ساعت می‌رفتیم و چرا فلان ساعت برمی‌گشتیم؟ چرا باید ماشین‌های‌مان را آن‌قدر دور پارک می‌کردیم و چرا و چراهای بسیار دیگر که پنهانی و در فاصله‌ای مناسب از استاد، جوری که صدای‌مان به گوشش نرسد، غرولندکنان ابراز می‌کردیم... . البته حواس‌مان بود که «اصلا» به گوشش نرسد؛ وگرنه به عضویت افتخاری گروه «سوسول‌های فکاک» درمی‌آمدیم؛ اما فقط لازم بود یک بار بدون استاد قدم در طبیعت بگذارم تا بفهمم که همه‌اش حکمتی داشت و 50 سال تجربه کوه‌پیمایی و طبیعت‌گردی در پس‌ آن بود.
در «راه» هم‌قدمش می‌شویم و درس می‌گیریم... نه زندگی می‌آموزیم... از طبیعت، از مسیر بزهای کوهی، از پشکل حیوانات، از نوع سنگ‌ها، از بوی آویشن‌های کوهی که تقلای‌شان در پس سنگ‌ها بوی خوش‌تری به آنها بخشیده بود... قدم‌هایش همیشه آهسته است و پیوسته. از جوان‌ترها می‌خواهد راه را پیدا کنند، پیش می‌رویم... وقتی رو برمی‌گردانیم تا ببینیم از آزمون‌مان سربلند بیرون آمده‌ایم یا نه، استاد را می‌بینیم که مسیر دیگر، بهتر را پیدا کرده و آرام می‌رود. آرامش درونی‌اش را می‌شد در همین قدم‌هایش دید و حس کرد. حواسش به مناظر هم هست؛ گرم گفت‌وگوییم که ناگهان می‌گوید: اون آبشار رو دیدی؟ و به خودت می‌آیی و می‌بینی آبشار که هیچ، درخت پاییزی روبه‌رویم را هم ندیده‌ام!
به بالای یال که می‌رسیم، همه را جمع می‌کند و تک‌تک قله‌ها و دشت‌ها و آبشارها و هرچه را در اطرافمان می‌بینیم و نمی‌بینیم نام می‌برد و اصرار دارد که از این بالا اطراف را ببینیم. جوان‌ترها را فرا می‌خواند و مسیرهای «اکتشافی» را نشان‌مان می‌دهد و از ما می‌خواهد برای فلان فصل و فلان روز، این مسیر را به خاطر بسپاریم... هیچ وقت از ما جوان‌های «آی‌کیو» بالا ناامید نمی‌شود، با اینکه می‌داند یادمان می‌رود.
پنجشنبه‌ها، اول صبح، به این امید بیدار می‌شویم که بعد از یک روزِ سراسر نشاط و زندگی و کوهیاری، «مش حسن»‌گویان برسیم به پای کوه. پنجشنبه‌های کوه نه برای رفع خستگی هفته پیش‌مان، بلکه تلاشی برای آمادگی برای هفته بعد است.
همه‌مان دلیلی داریم که به کوه زده‌ایم، این را استاد می‌گوید... خودش هم دلیلی دارد، مثل ما... .
نخستین هم‌نوردی‌ام را هرگز فراموش نمی‌کنم؛ هیچ‌یک از همراهان استاد در «پنجشنبه‌های مقدس» هم نمی‌توانند نخستین مسیرشان را فراموش کنند... چرا؟ چون سخت‌ترین و اکتشافی‌ترین مسیرها برای زمانی بود که عضوی جدید به گروه هم‌نوردان اضافه می‌شد؛ تا اگر سختی راه و نه زیبایی‌های آن، توانش را برید، دیگر هوس کوه‌نوردی به سرش نزند و اگر جان سالم به در برد و هفته‌های بعد هم آمد؛ یعنی خودش را ثابت کرده، به استاد و به گروهی که قرار نبود و نیست که «سوسول‌ها» را با خود همراه کند.
زمان و مکان را سه‌شنبه‌ها اعلام می‌کرد، با ایمیلی با عنوان «کوه»؛ وضعیت آب‌وهوایی را هم یادآور می‌شد که مبادا اسباب مناسب همراه نداشته باشیم؛ حتی میزان آب و نوع خوراک روزهای گرم تابستان را هم پیشنهاد می‌داد. هر سه‌شنبه منتظر ایمیل بودیم و این «اعتیادمان» زمستان و تابستان، بوران و برف، گرمای 40 درجه، کارهای عقب‌مانده و میهمانی‌های از پیش‌ تعیین‌شده نمی‌شناخت.
اوایل نمی‌دانستم چرا این مسیرها را و چرا رأس همان ساعت می‌رفتیم و چرا فلان ساعت برمی‌گشتیم؟ چرا باید ماشین‌های‌مان را آن‌قدر دور پارک می‌کردیم و چرا و چراهای بسیار دیگر که پنهانی و در فاصله‌ای مناسب از استاد، جوری که صدای‌مان به گوشش نرسد، غرولندکنان ابراز می‌کردیم... . البته حواس‌مان بود که «اصلا» به گوشش نرسد؛ وگرنه به عضویت افتخاری گروه «سوسول‌های فکاک» درمی‌آمدیم؛ اما فقط لازم بود یک بار بدون استاد قدم در طبیعت بگذارم تا بفهمم که همه‌اش حکمتی داشت و 50 سال تجربه کوه‌پیمایی و طبیعت‌گردی در پس‌ آن بود.
در «راه» هم‌قدمش می‌شویم و درس می‌گیریم... نه زندگی می‌آموزیم... از طبیعت، از مسیر بزهای کوهی، از پشکل حیوانات، از نوع سنگ‌ها، از بوی آویشن‌های کوهی که تقلای‌شان در پس سنگ‌ها بوی خوش‌تری به آنها بخشیده بود... قدم‌هایش همیشه آهسته است و پیوسته. از جوان‌ترها می‌خواهد راه را پیدا کنند، پیش می‌رویم... وقتی رو برمی‌گردانیم تا ببینیم از آزمون‌مان سربلند بیرون آمده‌ایم یا نه، استاد را می‌بینیم که مسیر دیگر، بهتر را پیدا کرده و آرام می‌رود. آرامش درونی‌اش را می‌شد در همین قدم‌هایش دید و حس کرد. حواسش به مناظر هم هست؛ گرم گفت‌وگوییم که ناگهان می‌گوید: اون آبشار رو دیدی؟ و به خودت می‌آیی و می‌بینی آبشار که هیچ، درخت پاییزی روبه‌رویم را هم ندیده‌ام!
به بالای یال که می‌رسیم، همه را جمع می‌کند و تک‌تک قله‌ها و دشت‌ها و آبشارها و هرچه را در اطرافمان می‌بینیم و نمی‌بینیم نام می‌برد و اصرار دارد که از این بالا اطراف را ببینیم. جوان‌ترها را فرا می‌خواند و مسیرهای «اکتشافی» را نشان‌مان می‌دهد و از ما می‌خواهد برای فلان فصل و فلان روز، این مسیر را به خاطر بسپاریم... هیچ وقت از ما جوان‌های «آی‌کیو» بالا ناامید نمی‌شود، با اینکه می‌داند یادمان می‌رود.
پنجشنبه‌ها، اول صبح، به این امید بیدار می‌شویم که بعد از یک روزِ سراسر نشاط و زندگی و کوهیاری، «مش حسن»‌گویان برسیم به پای کوه. پنجشنبه‌های کوه نه برای رفع خستگی هفته پیش‌مان، بلکه تلاشی برای آمادگی برای هفته بعد است.
همه‌مان دلیلی داریم که به کوه زده‌ایم، این را استاد می‌گوید... خودش هم دلیلی دارد، مثل ما... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.