چشمانداز
پونه ابدالی. نویسنده
از پنجره آشپزخانه بیرون را نگاه کردم، پنجره بزرگ و روشنی بود رو به حیاط مجتمع، یک نخل بزرگ با خرماهای سرخرنگ کوچک که با شمشادهای بلند و مرتبی احاطه شده بود و گلهای کاغذی سفید و نارنجی که همه جای شهر دیده میشدند دورش بود و چندتایی درخت که اسمشان را نمیدانستم؛ درختهایی بزرگ و سرسبز و پرسایه. صدای جیرجیر پرندههایی را میشنیدم که نمیشناختمشان. فقط دوستشان داشتم. گاهی صدای طوطی را تشخیص میدادم و بغبغوی یاکریمها که برای خودشان روی سقف خانه ما امپراتوری بزرگی داشتند. اما بقیه صداها نه.
کارگر باریکاندام سیهچردهایی شلنگ آب را روی سرش گرفته بود و زیر سایه نخل ایستاده بود بلکه خنک شود. کیش و خنکی؟ امری محال به نظر میرسید. نگاهی به کولر انداختم، سرویسکار کولر گفته بود دمای خانه را بین 23 تا 24 نگه دارید. درجه کولر روی 16 بود و توأمان سه تا کولر با همین درجه توی خونه کار میکرد. کار میکرد و خراب میشد و ما زنگ میزدیم به سرویسکار و این پروسه بارها و بارها تکرار میشد و انگار جزئی از برنامه زندگی ما بود.
یک مشت عدس ریختم توی کاسه و آب را باز کردم توش، آبِ گرم. کاسه را گذاشتم روی پیشخوان و نگاهی دوباره از پنجره به بیرون انداختم. راستش برایم این پنجره و این درختها، این سبزی و این صدای پرندهها شبیه موهبتی عجیب بود. سالهای سال چشماندازم دیدن پنجره خانههای همسایه روبهرویی بود یا بتن و آهن و سیمان که هی از همه جای شهر سردرمیآورد. برای همین هر روز پنجره حواس من را به کل پرت میکرد. کارگر شلنگ آب را رها کرده بود و داشت با چفیه دور گردنش را خشک میکرد، مرد لاغراندام دیگری آمد کنار دستش، شاید همکار، رویش را به کل با یک پارچه بسته بود و فقط دوتا چشمش بیرون بود، پاچه شلوارهایش را بالا داده بود، ساق پاهایش عین دوک نخریسی باریک بود، خم شد و شلنگ را برداشت، مردها خوش و بشی کردند و از هم جدا شدند. آفتاب تیز و بز از همان لحظه طلوع، آتش میبارید بر سر شهر.
کاسه عدس را برداشتم و نگاهش کردم، عدسها آب را به خودشان کشیده بودند و بعضیهاشان جوانه کوچک سفیدرنگی رویشان دیده میشد. اول فکر کردم اشتباه دیدم اما نه درست بود، عدسها جوانه زده بودند با ناباوری یکیشان را برداشتم و میان دو انگشت فشار دادم، بهراحتی له شد. خندهام گرفت. عدسها را داخل آب جوش توی دیگ روی گاز ریختم و موبایلم را برداشتم.
خبر داغ روز، «کیش بدون بستری کرونایی» بود. بعد از واکسیناسیون که تقریبا خوب و بهسرعت پیش میرفت، امروز خبر رسید اولین روزی است که بیمارستان کیش بستری کرونایی ندارد. نگاهی به عکس اتاق خالی از بیمار انداختم که سرتیتر خبرها بود و بغض بیخ گلویم را گرفت. دو سال نفسگیر و سخت گذشته بود، روزهایی که خیابانهای کیش جز کارگران شهرداری و کارمندان اداراهها و چندتایی پرنده چیز دیگری به خود ندیده بود، سکوت بود و ملال. زیر گاز را کم کردم، رفتم روبهروی کولر ایستادم تا نفس تازه کنم، عرقم خشک نشده بود که کولر ترتری کرد و به جای باد، آب بود که از سروکولش میریخت بیرون. بِدو کولر را خاموش کردم و روی مبل نشستم. درجه هوا را چک کردم، هوا 42 درجه، شرجی 86 درصد، آن چیزی که حس میکنید 54 درجه.
از پنجره آشپزخانه بیرون را نگاه کردم، پنجره بزرگ و روشنی بود رو به حیاط مجتمع، یک نخل بزرگ با خرماهای سرخرنگ کوچک که با شمشادهای بلند و مرتبی احاطه شده بود و گلهای کاغذی سفید و نارنجی که همه جای شهر دیده میشدند دورش بود و چندتایی درخت که اسمشان را نمیدانستم؛ درختهایی بزرگ و سرسبز و پرسایه. صدای جیرجیر پرندههایی را میشنیدم که نمیشناختمشان. فقط دوستشان داشتم. گاهی صدای طوطی را تشخیص میدادم و بغبغوی یاکریمها که برای خودشان روی سقف خانه ما امپراتوری بزرگی داشتند. اما بقیه صداها نه.
کارگر باریکاندام سیهچردهایی شلنگ آب را روی سرش گرفته بود و زیر سایه نخل ایستاده بود بلکه خنک شود. کیش و خنکی؟ امری محال به نظر میرسید. نگاهی به کولر انداختم، سرویسکار کولر گفته بود دمای خانه را بین 23 تا 24 نگه دارید. درجه کولر روی 16 بود و توأمان سه تا کولر با همین درجه توی خونه کار میکرد. کار میکرد و خراب میشد و ما زنگ میزدیم به سرویسکار و این پروسه بارها و بارها تکرار میشد و انگار جزئی از برنامه زندگی ما بود.
یک مشت عدس ریختم توی کاسه و آب را باز کردم توش، آبِ گرم. کاسه را گذاشتم روی پیشخوان و نگاهی دوباره از پنجره به بیرون انداختم. راستش برایم این پنجره و این درختها، این سبزی و این صدای پرندهها شبیه موهبتی عجیب بود. سالهای سال چشماندازم دیدن پنجره خانههای همسایه روبهرویی بود یا بتن و آهن و سیمان که هی از همه جای شهر سردرمیآورد. برای همین هر روز پنجره حواس من را به کل پرت میکرد. کارگر شلنگ آب را رها کرده بود و داشت با چفیه دور گردنش را خشک میکرد، مرد لاغراندام دیگری آمد کنار دستش، شاید همکار، رویش را به کل با یک پارچه بسته بود و فقط دوتا چشمش بیرون بود، پاچه شلوارهایش را بالا داده بود، ساق پاهایش عین دوک نخریسی باریک بود، خم شد و شلنگ را برداشت، مردها خوش و بشی کردند و از هم جدا شدند. آفتاب تیز و بز از همان لحظه طلوع، آتش میبارید بر سر شهر.
کاسه عدس را برداشتم و نگاهش کردم، عدسها آب را به خودشان کشیده بودند و بعضیهاشان جوانه کوچک سفیدرنگی رویشان دیده میشد. اول فکر کردم اشتباه دیدم اما نه درست بود، عدسها جوانه زده بودند با ناباوری یکیشان را برداشتم و میان دو انگشت فشار دادم، بهراحتی له شد. خندهام گرفت. عدسها را داخل آب جوش توی دیگ روی گاز ریختم و موبایلم را برداشتم.
خبر داغ روز، «کیش بدون بستری کرونایی» بود. بعد از واکسیناسیون که تقریبا خوب و بهسرعت پیش میرفت، امروز خبر رسید اولین روزی است که بیمارستان کیش بستری کرونایی ندارد. نگاهی به عکس اتاق خالی از بیمار انداختم که سرتیتر خبرها بود و بغض بیخ گلویم را گرفت. دو سال نفسگیر و سخت گذشته بود، روزهایی که خیابانهای کیش جز کارگران شهرداری و کارمندان اداراهها و چندتایی پرنده چیز دیگری به خود ندیده بود، سکوت بود و ملال. زیر گاز را کم کردم، رفتم روبهروی کولر ایستادم تا نفس تازه کنم، عرقم خشک نشده بود که کولر ترتری کرد و به جای باد، آب بود که از سروکولش میریخت بیرون. بِدو کولر را خاموش کردم و روی مبل نشستم. درجه هوا را چک کردم، هوا 42 درجه، شرجی 86 درصد، آن چیزی که حس میکنید 54 درجه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.