|

هوایی هستم که باشم

شرمین نادری. نویسنده

ایستاده‌ام کنار دریا، پاهایم را گذاشته‌ام توی ماسه‌های خیس، موج مثل دست نازک و سفیدی که از دریا دراز شود، می‌دود روی پاهایم و دور مچم می‌چرخد و شتک می‌زند به پیرهنم و بعد انگار بوی عجیبی از تنم شنیده باشد، برمی‌گردد تندتند و توی گوش دریا چیزی می‌گوید و دریا هول می‌کند و دست‌های باریکش را جمع می‌کند و به سمت جنوب می‌دود، مرغ‌های ساحلی را می‌بینم که پشتش می‌دوند و فریاد می‌کشند. بعد زنی، پیر و خمیده اما قشنگ می‌گذرد از کنارم، شبیه پرنده‌ای سیاه است با منقاری هفت‌رنگ و بلند، خوب که نگاه کنی بین چشم و لب‌هایش برقعی است که رنگش می‌چرخد و از سبز به بنفش و از بنفش به آبی تغییر می‌کند. برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم، برمی‌گردد و نگاهم می‌کند و چشمش برق می‌زند و لبش به دعایی عجیب باز می‌شود، لبش را نگاه می‌کنم که آرام می‌جنبد، می‌خندم که می‌گوید: نخند مجنون، مامازار لازم داری، می‌گویم ها می‌دانم و دوباره سرم را می‌چرخانم سمت دریا، بوی تند کوسه‌مرده می‌آید از دلش، بوی ستاره و مرجان، موج دوباره بالا می‌آید، دست نازکش را دراز می‌کند و پیرهنم را می‌چسبد، بعد بوی شب می‌آید از دلش، صدای هزار سنج و طبل که می‌کوبند و صدای زار و خنده پری‌های دریایی که موهایشان را به دریا داده‌اند تا دریانوردهای آفتاب‌زده را به آب برگردانند . زن که می‌رود سمت ساحل، صدای پایش روی زمین خاکی به صدای تپ‌تپ طبلی خسته می‌ماند، دارد ذکر می‌گوید، دارد اسم من را صدا می‌زند و جن را از تنم می‌خواند، دست می‌گذارم روی دلم، نمی‌خواهم دوباره این شور و جنونی که باد غریب به تنم ریخته با آواز و دعایشان بیرون بکشند.
هوایی هستم که باشم، برای تمام‌شدن عشقی که آمده، دعا نمی‌کنم و طبل نمی‌زنم.
ایستاده‌ام کنار دریا، پاهایم را گذاشته‌ام توی ماسه‌های خیس، موج مثل دست نازک و سفیدی که از دریا دراز شود، می‌دود روی پاهایم و دور مچم می‌چرخد و شتک می‌زند به پیرهنم و بعد انگار بوی عجیبی از تنم شنیده باشد، برمی‌گردد تندتند و توی گوش دریا چیزی می‌گوید و دریا هول می‌کند و دست‌های باریکش را جمع می‌کند و به سمت جنوب می‌دود، مرغ‌های ساحلی را می‌بینم که پشتش می‌دوند و فریاد می‌کشند. بعد زنی، پیر و خمیده اما قشنگ می‌گذرد از کنارم، شبیه پرنده‌ای سیاه است با منقاری هفت‌رنگ و بلند، خوب که نگاه کنی بین چشم و لب‌هایش برقعی است که رنگش می‌چرخد و از سبز به بنفش و از بنفش به آبی تغییر می‌کند. برمی‌گردم و نگاهش می‌کنم، برمی‌گردد و نگاهم می‌کند و چشمش برق می‌زند و لبش به دعایی عجیب باز می‌شود، لبش را نگاه می‌کنم که آرام می‌جنبد، می‌خندم که می‌گوید: نخند مجنون، مامازار لازم داری، می‌گویم ها می‌دانم و دوباره سرم را می‌چرخانم سمت دریا، بوی تند کوسه‌مرده می‌آید از دلش، بوی ستاره و مرجان، موج دوباره بالا می‌آید، دست نازکش را دراز می‌کند و پیرهنم را می‌چسبد، بعد بوی شب می‌آید از دلش، صدای هزار سنج و طبل که می‌کوبند و صدای زار و خنده پری‌های دریایی که موهایشان را به دریا داده‌اند تا دریانوردهای آفتاب‌زده را به آب برگردانند . زن که می‌رود سمت ساحل، صدای پایش روی زمین خاکی به صدای تپ‌تپ طبلی خسته می‌ماند، دارد ذکر می‌گوید، دارد اسم من را صدا می‌زند و جن را از تنم می‌خواند، دست می‌گذارم روی دلم، نمی‌خواهم دوباره این شور و جنونی که باد غریب به تنم ریخته با آواز و دعایشان بیرون بکشند.
هوایی هستم که باشم، برای تمام‌شدن عشقی که آمده، دعا نمی‌کنم و طبل نمی‌زنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.