گذرواژه
شروین پاشایی
ما یا خوابیم یا خودمون رو به خواب زدیم، بیداربودن بار مسئولیت داره و جسارت میخواد؛ خواببودنِ ما به نفع کیه؟ بیدار بودنمون به چه کار میاد؟ اصلا خواببودن یعنی چی؟ خواببودن یعنی نداشتن اراده و فکر، وقتی ما اراده فردی نداریم تا به چیزی که فکر میکنیم برای زندگیمون درست نیست «نه» بگیم، ارادهمون در دستان افراد دیگری قرار میگیره، حالا اون فرد میتونه به ما نزدیک باشه یا سرمایهداری باشه که با سیاست، اراده ما رو فرمانپذیر میکنه و تحت کنترل درمیاره برای رسیدن به هدفش، حالا حساب کنید چند نفر از ما خوابزدگان وجود داریم که ارادههامون دست خودمون نیست و تبدیل شدیم به رباتهای آن دیگریها! رباتهایی که توی فقر مالی و ناآگاهی دستوپا میزنیم و منتظریم یکی پیدا بشه و نجاتمون بده. تا وقتی که «طمع» توی وجودمون هست، به همهچیز «آری» میگیم چون خیال میکنیم که شاید با «آری»گفتن یهچیزی بهمون برسه، که البته بیشتر اوقات سهممون از همین «آری»گفتنهای بیفکر، چیزی جز فقر و ناآگاهیِ بیشتر نیست، طمع ما رو تنبل و تنپرور میکنه و باعث میشه ارادهمون سرکوب بشه، برای بیدارشدن، اول از همه باید با «طمع» مبارزه کنیم تا از درونمون پاک بشه، اونوقت میفهمیم که چی نیاز داریم و چی نیاز نداریم، اینجاست که دیگه کسی نمیتونه با دلقکبازی و مظلومنمایی احساسات ما رو تغییر بده و ارادهمون رو تحت کنترل خودش دربیاره؛ درست از همینجاست که «نه» گفتن رو میتونیم شروع کنیم؛ وقتی جسارت «نه» گفتن رو پیدا کنیم، بیدار میشیم و تازه میفهمیم که پیش از بیداری، چطور وسط بازیهایی بودیم که کارگردانیاش با یک مشت دزد بیمار منفعتطلب بوده.
ما یا خوابیم یا خودمون رو به خواب زدیم، بیداربودن بار مسئولیت داره و جسارت میخواد؛ خواببودنِ ما به نفع کیه؟ بیدار بودنمون به چه کار میاد؟ اصلا خواببودن یعنی چی؟ خواببودن یعنی نداشتن اراده و فکر، وقتی ما اراده فردی نداریم تا به چیزی که فکر میکنیم برای زندگیمون درست نیست «نه» بگیم، ارادهمون در دستان افراد دیگری قرار میگیره، حالا اون فرد میتونه به ما نزدیک باشه یا سرمایهداری باشه که با سیاست، اراده ما رو فرمانپذیر میکنه و تحت کنترل درمیاره برای رسیدن به هدفش، حالا حساب کنید چند نفر از ما خوابزدگان وجود داریم که ارادههامون دست خودمون نیست و تبدیل شدیم به رباتهای آن دیگریها! رباتهایی که توی فقر مالی و ناآگاهی دستوپا میزنیم و منتظریم یکی پیدا بشه و نجاتمون بده. تا وقتی که «طمع» توی وجودمون هست، به همهچیز «آری» میگیم چون خیال میکنیم که شاید با «آری»گفتن یهچیزی بهمون برسه، که البته بیشتر اوقات سهممون از همین «آری»گفتنهای بیفکر، چیزی جز فقر و ناآگاهیِ بیشتر نیست، طمع ما رو تنبل و تنپرور میکنه و باعث میشه ارادهمون سرکوب بشه، برای بیدارشدن، اول از همه باید با «طمع» مبارزه کنیم تا از درونمون پاک بشه، اونوقت میفهمیم که چی نیاز داریم و چی نیاز نداریم، اینجاست که دیگه کسی نمیتونه با دلقکبازی و مظلومنمایی احساسات ما رو تغییر بده و ارادهمون رو تحت کنترل خودش دربیاره؛ درست از همینجاست که «نه» گفتن رو میتونیم شروع کنیم؛ وقتی جسارت «نه» گفتن رو پیدا کنیم، بیدار میشیم و تازه میفهمیم که پیش از بیداری، چطور وسط بازیهایی بودیم که کارگردانیاش با یک مشت دزد بیمار منفعتطلب بوده.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.