|

یک خاطره از طالقانی

به قلم اصغرکورنگی

«... مرحوم طالقانی به مرحوم نواب‌صفوی علاقه خاصی داشت. یک روز حین ملاقات نامه‌ای به ملاقات‌کننده که تصور می‌کنم پسر نواب‌صفوی بود می‌دهند و پاسبانِ مأمور مراقبت، این نامه را می‌بیند و از ملاقات‌شونده می‌گیرد. پاسبان با عجله خاصی آمد و گفت این نامه را آیت‌الله طالقانی به ملاقاتی داد، من دیدم و گرفتم. پاکت عنوان نداشت ولی عنوان داخل پاکت به عربی و خطاب به جمال عبدالناصر بود. من نامه را از پاسبان گرفتم و برای اینکه بداند اقدام می‌کنیم، فورا به آقای افخمی، رئیس دفتر گفتم مبلغی به این پاسبان پاداش بده و از او تقدیر کردم و رفت. برای اینکه قضیه را طبیعی جلوه دهم، به آقای افخمی یک پیش‌نویس دادم که عنوان آن خطاب به اداره اطلاعات شهربانی و دائر بر این بود که هنگام ملاقات، آیت‌الله طالقانی قصد ارسال این نامه را داشته است. نامه را ماشین کرد و آورد. یک کاغذ تاشده سفید را با نامه ادای در پاکت ضمیمه کردم و گفتم به خاطر همین موضوع عازم شهربانی هستم، بهتر است خودم نامه را ببرم و نامه اصلی را در جیبم گذاشتم. از زندان به سمت شهربانی رفتم. در شهربانی نامه ارسالی به اطلاعات را پاره کردم. نامه آیت‌الله در جیب من بود. سه روز بعد به زندان شماره 4 رفتم. ایشان{آیت‌الله طالقانی} به اتاق نگهبانی آمد. اغلب با آقایان تنها صحبت می‌کردم. منتظر بود بداند نتیجه نامه‌ای که از ایشان گرفته شده چه شد. گفتم شما چرا این بی‌احتیاطی را کردید؟ گفتند قبلا هم این کار شده بود، این مرتبه مأمور متوجه شد. نامه را به ایشان دادم و گفتم اگر می‌خواهید بفرستید من ترتیبش را می‌دهم. گفتند نه مثل اینکه مصلحت نبوده است. خلاصه اینکه روابط ما بسیار دوستانه بود...».

«... مرحوم طالقانی به مرحوم نواب‌صفوی علاقه خاصی داشت. یک روز حین ملاقات نامه‌ای به ملاقات‌کننده که تصور می‌کنم پسر نواب‌صفوی بود می‌دهند و پاسبانِ مأمور مراقبت، این نامه را می‌بیند و از ملاقات‌شونده می‌گیرد. پاسبان با عجله خاصی آمد و گفت این نامه را آیت‌الله طالقانی به ملاقاتی داد، من دیدم و گرفتم. پاکت عنوان نداشت ولی عنوان داخل پاکت به عربی و خطاب به جمال عبدالناصر بود. من نامه را از پاسبان گرفتم و برای اینکه بداند اقدام می‌کنیم، فورا به آقای افخمی، رئیس دفتر گفتم مبلغی به این پاسبان پاداش بده و از او تقدیر کردم و رفت. برای اینکه قضیه را طبیعی جلوه دهم، به آقای افخمی یک پیش‌نویس دادم که عنوان آن خطاب به اداره اطلاعات شهربانی و دائر بر این بود که هنگام ملاقات، آیت‌الله طالقانی قصد ارسال این نامه را داشته است. نامه را ماشین کرد و آورد. یک کاغذ تاشده سفید را با نامه ادای در پاکت ضمیمه کردم و گفتم به خاطر همین موضوع عازم شهربانی هستم، بهتر است خودم نامه را ببرم و نامه اصلی را در جیبم گذاشتم. از زندان به سمت شهربانی رفتم. در شهربانی نامه ارسالی به اطلاعات را پاره کردم. نامه آیت‌الله در جیب من بود. سه روز بعد به زندان شماره 4 رفتم. ایشان{آیت‌الله طالقانی} به اتاق نگهبانی آمد. اغلب با آقایان تنها صحبت می‌کردم. منتظر بود بداند نتیجه نامه‌ای که از ایشان گرفته شده چه شد. گفتم شما چرا این بی‌احتیاطی را کردید؟ گفتند قبلا هم این کار شده بود، این مرتبه مأمور متوجه شد. نامه را به ایشان دادم و گفتم اگر می‌خواهید بفرستید من ترتیبش را می‌دهم. گفتند نه مثل اینکه مصلحت نبوده است. خلاصه اینکه روابط ما بسیار دوستانه بود...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.