معرفی کسبوکارهای نوپای ایرانی
پونیشا محل کار آزادکارها
رضا جمیلی
اینروزها که حضور در محل کار بیش از هر زمان دیگری اختیاری و ناامن شده، هم صاحبان کسبوکارها و هم نیروهای در استخدام آنها زیاد از دورکاری حرف میزنند. همان کلیدواژهای که کرونا آن را در ادبیات اقتصادی و کسبوکاری ایران تثبیت کرد. میگویم تثبیت، ازاینرو که پیشتر و در اکوسیستم استارتاپی چند سالی بود که با رواج فرهنگ آزادکاری یا همان فریلنسری، کار کردن از خانه، به گوش بسیاری، مفهومی آشنا بود.
البته آزادکاری با دورکاری متفاوت است. دورکاری بیشتر برای کارمندان ثابت شرکتها معنا پیدا میکند و بهنوعی آزادکاری در دل خود دورکاری را دارد. آزادکارها در ایران با رواج فرهنگ استارتاپی دسترسی بیشتری به مشتریهای خود پیدا کردهاند و پلتفرمهای آزادکاری، در گسترش اقتصاد و فرهنگ این شکل از کار کردن نقش مهمی داشتهاند.
آزادکاری یا فریلنسری به شکلی از رابطه کاری گفته میشود که در آن کارفرما پروژه یا کار مشخصی را به فردی که مهارت مرتبط با آن را دارد، میسپارد و در ازای مدتزمان و دستمزد مشخصی، آن کار انجام میشود.
یکی از اولین پلتفرمهای استارتاپی که برای آزادکارهای ایرانی راه افتاد، پونیشا بود. استارتاپی که سال 91 آغاز به کار کرد و حالا چند ده هزار آدم دارای مهارت در حوزهها و رشتههای مختلف شغلی از طریق آن به مشتریان بالقوه خود وصل میشوند، کار آنها را انجام میدهند و دستمزدشان را میگیرند.
درواقع پونیشا بازارگاهی است که از طراحان وبسایت تا نویسندگان محتوا و گرافیستها و معمارها و حسابدارها در آن فعالیت میکنند بی آنکه دفتر کاری داشته باشند یا در استخدام شخص یا شرکتی باشند. کسانی هم که به دنبال نیروی ماهر برای انجام یک کار مشخص هستند، قادرند بدون داشتن رابطه کاریِ مرسوم و فراهمکردن محیط کار و... از توانایی و مهارت یک نیروی حرفهای استفاده کنند.
پونیشا از آن دست استارتاپهای ایرانی است که هم در حوزه کاری خود پیشرو بود و هم فرهنگ تازهای را در دنیای کسبوکار و مشاغل کشور توسعه داد. کسبوکاری که این امکان را به افراد ماهر حتی در دورافتادهترین نقاط کشور داد تا با تکیه بر مهارت و تعهد خود بتوانند کارفرما، سفارش کار و درآمد داشته باشند؛ آنهم از سراسر کشور و حتی در مواردی خارج از کشور.
اینروزها که حضور در محل کار بیش از هر زمان دیگری اختیاری و ناامن شده، هم صاحبان کسبوکارها و هم نیروهای در استخدام آنها زیاد از دورکاری حرف میزنند. همان کلیدواژهای که کرونا آن را در ادبیات اقتصادی و کسبوکاری ایران تثبیت کرد. میگویم تثبیت، ازاینرو که پیشتر و در اکوسیستم استارتاپی چند سالی بود که با رواج فرهنگ آزادکاری یا همان فریلنسری، کار کردن از خانه، به گوش بسیاری، مفهومی آشنا بود.
البته آزادکاری با دورکاری متفاوت است. دورکاری بیشتر برای کارمندان ثابت شرکتها معنا پیدا میکند و بهنوعی آزادکاری در دل خود دورکاری را دارد. آزادکارها در ایران با رواج فرهنگ استارتاپی دسترسی بیشتری به مشتریهای خود پیدا کردهاند و پلتفرمهای آزادکاری، در گسترش اقتصاد و فرهنگ این شکل از کار کردن نقش مهمی داشتهاند.
آزادکاری یا فریلنسری به شکلی از رابطه کاری گفته میشود که در آن کارفرما پروژه یا کار مشخصی را به فردی که مهارت مرتبط با آن را دارد، میسپارد و در ازای مدتزمان و دستمزد مشخصی، آن کار انجام میشود.
یکی از اولین پلتفرمهای استارتاپی که برای آزادکارهای ایرانی راه افتاد، پونیشا بود. استارتاپی که سال 91 آغاز به کار کرد و حالا چند ده هزار آدم دارای مهارت در حوزهها و رشتههای مختلف شغلی از طریق آن به مشتریان بالقوه خود وصل میشوند، کار آنها را انجام میدهند و دستمزدشان را میگیرند.
درواقع پونیشا بازارگاهی است که از طراحان وبسایت تا نویسندگان محتوا و گرافیستها و معمارها و حسابدارها در آن فعالیت میکنند بی آنکه دفتر کاری داشته باشند یا در استخدام شخص یا شرکتی باشند. کسانی هم که به دنبال نیروی ماهر برای انجام یک کار مشخص هستند، قادرند بدون داشتن رابطه کاریِ مرسوم و فراهمکردن محیط کار و... از توانایی و مهارت یک نیروی حرفهای استفاده کنند.
پونیشا از آن دست استارتاپهای ایرانی است که هم در حوزه کاری خود پیشرو بود و هم فرهنگ تازهای را در دنیای کسبوکار و مشاغل کشور توسعه داد. کسبوکاری که این امکان را به افراد ماهر حتی در دورافتادهترین نقاط کشور داد تا با تکیه بر مهارت و تعهد خود بتوانند کارفرما، سفارش کار و درآمد داشته باشند؛ آنهم از سراسر کشور و حتی در مواردی خارج از کشور.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.