|

رسانه‌های خارجی چه می‌نویسند؟

تلفن‌های هوشمند؛ مکان جدیدی که در آن زندگی می‌کنیم!

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که تلفن‌های هوشمند انسان‌ها را تبدیل به حلزون‌های خانه‌به‌دوش کرده است! درحقیقت زمانی که شما مشغول استفاده از تلفن هوشمند خود هستید، دیگر در بین خانواده یا دوستانتان حضور ندارید بلکه در لاک خود فرورفته‌اید.
تیمی از مردم‌شناسان از دانشگاه یوسی‌ال (UCL) بیش از یک‌سال را صرف مطالعه درباره نحوه استفاده از گوشی هوشمند در ۹ کشور دنیا (از ایرلند تا کامرون) کرده‌اند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مردم نسبت به گوشی‌های همراه‌ دقیقا حسی شبیه خانه‌های خود دارند. پروفسور دانیل میلر(Daniel Miller) سرپرست این مطالعه، موضوع را این‌طور شرح می‌دهد: «تلفن‌های هوشمند دیگر فقط وسیله‌ای نیستند که ما از آن استفاده می‌کنیم، بلکه به مکانی تبدیل شده‌اند که ما در آن زندگی می‌کنیم». به این معنا که در هر زمان و مکانی به‌طور مثال هنگام صرف غذا در کنار خانواده، در یک قرار کاری یا هر فعالیت مشترک دیگری، اگر کسی به سراغ گوشی خود برود، یعنی مکان مشترک را ترک کرده و به لاک خود رفته است. میلر اضافه می‌کند که این پدیده در ارتباطات رو در رو منجر به مفهومی به نام «مرگ مجاورت» می‌شود. نگاه‌کردن به تلفن همراه درحالی‌که کنار فرد دیگری هستیم، منجر به احساسات مختلفی مانند سرخوردگی، ناامیدی و ناراحتی می‌شود که در یک کلام آن را «مرگ مجاورت»(death of proximity) می‌نامند. درحقیقت ما در حال یادگیری هستیم که با این خطر جدید زندگی کنیم؛ حتی وقتی که از نظر جسمی کنار هم هستیم، می‌توانیم از نظر اجتماعی، عاطفی و یا شغلی تنها باشیم».
با هم اما جدا هستیم!
محققان، پیام‌رسان‌هایی مانند «واتساپ» را دلیل اصلی این تحول می‌دانند. اپلیکیشن‌های پیام‌رسان که در این تحقیق «قلب تلفن هوشمند» نامیده شده‌اند، بیش از سایر اپلیکیشن‌ها در این جدایی نقش دارند. «در بیشتر مناطق دنیا در حال حاضر یک اپلیکیشن کلیدی در گوشی کاربران وجود دارد که مهم‌ترین دلیل استفاده آنها از گوشی‌های هوشمند است. برای مثال در ژاپن «لاین»، در چین «وی‌چت» و در برزیل واتساپ نقش کلیدی در استفاده از گوشی‌های هوشمند دارند». این اپلیکیشن‌ها بسترهایی هستند که خواهران و برادران را برای مراقبت از والدین مسن دور هم جمع می‌کند، مادران تنها از طریق همین پیام‌رسان‌ها عکس‌های بی‌شماری از نوزادان خود را برای دیگران ارسال می‌کنند و یا مهاجران دوباره با خانواده‌هایشان در یک قاب کنار هم جمع می‌شوند. این راه‌های ارتباطی کمک می‌کنند حتی با وجود زندگی در یک کشور دیگر دوباره فرزند، والد و یا پدربزرگ و مادربزرگ باشیم.
برخلاف بسیاری از مطالعات انجام‌شده در مورد تلفن‌های هوشمند، این تحقیق به‌طور خاص روی گروه سنی بزرگسالان متمرکز شده است؛ کسانی که خود را نه جوان و نه پیر می‌دانند. «ممکن است تمرکز ما بر گروه سنی بزرگسالان در ابتدا عجیب به نظر برسد، زیرا به‌طور طبیعی اکثر مطالعات، جوانان را که اصلی‌ترین کاربران گوشی‌های هوشمند هستند، مورد بررسی قرار می‌دهد. اما تمرکز بر گروه سنی بزرگسالان به ما کمک کرد که در این مطالعه از طیف‌های جمعیتی خاص فاصله بگیریم تا بتوانیم نتایج را تا حد زیادی به تمام افراد جامعه تعمیم دهیم».
خانه‌هایی که در جیب‌هایمان قرار دارند!
حتی با تمرکز ویژه روی بزرگسالان، محققان دریافتند که در حال حاضر تلفن‌های هوشمند در سراسر جهان از ضروریات اساسی زندگی به شمار می‌روند. تلفن‌های هوشمند اولین شیئی هستند که از نظر مدت زمانی که در آن زندگی می‌کنیم، با خانه و محیط کار قابل مقایسه‌اند. میلر ادامه می‌دهد: «ما همیشه با گوشی‌های هوشمند در خانه خود هستیم، ما تبدیل به انسان‌های حلزونی‌ای شده‌ایم که خانه‌های خود را در جیب‌هایمان حمل می‌کنیم». تلفن‌های هوشمند هم درست مثل خانه،‌ مکان‌های مختلفی برای گذراندن اوقات فراغت ما دارند؛ بازی، مطالعه، انجام امور بانکی، خرید، روابط اجتماعی، گوش‌کردن به موسیقی و غیره همه در خانه‌های جدیدمان امکان‌پذیرند. علاوه بر این، افزایش نگرانی‌ها درباره حریم خصوصی و تلاش برای حفاظت از داده‌های گوشی‌های همراه نیز درست شبیه افزایش نگرانی‌ها درباره محافظت از خانه‌هایمان است. همچنین این مطالعه بیان می‌کند که مفهوم این خانه جدید از مکانی برای استراحت فاصله گرفته، زیرا ارتباطات کاری و شبکه‌های اجتماعی در مفهوم سنتی خانه مداخله ایجاد کرده ‌است. درحقیقت تلفن‌های هوشمند تجربه قدیمی ما از خانه به‌عنوان یک پناهگاه را کاهش داده است. حالا دیگر انتظار می‌رود کارمندان پس از خروج از محل کار همچنان در دسترس باشند. کودکی که در مدرسه توسط سایر دانش‌آموزان مورد آزار و اذیت قرار گرفته حتی بازگشت به خانه هم برایش پناهگاهی محسوب نمی‌شود زیرا شبکه‌های اجتماعی و گروه‌های مجازی همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند.
البته میلر درمورد دیدگاه‌های تماما منفی هم هشدار می‌دهد: «وقتی صحبت از تلفن‌های هوشمند می‌شود، باید به امکانات رفتاری مثبتی که این دستگاه‌ها در زندگی ما ایجاد کرده‌اند هم اشاره کنیم؛ بازآفرینی خانواده‌های بزرگ، ایجاد فضاهای گفتمانی جدید درباره مباحث بهداشتی و یا امور سیاسی، از جمله فواید این وسایل است که نباید از آن غافل شویم». در نهایت به نظر می‌رسد تنها با بررسی موارد و زمینه‌های کاملا متفاوت است که می‌توانیم درمورد تأثیرات استفاده از تلفن‌های هوشمند بر زندگی مردم در سراسر جهان به درک درستی برسیم.
منبع: گاردین
https://www.theguardian.com/technology/2021/may/10/smartphone-is-now-the-place-where-we-live-anthropologists-say#

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که تلفن‌های هوشمند انسان‌ها را تبدیل به حلزون‌های خانه‌به‌دوش کرده است! درحقیقت زمانی که شما مشغول استفاده از تلفن هوشمند خود هستید، دیگر در بین خانواده یا دوستانتان حضور ندارید بلکه در لاک خود فرورفته‌اید.
تیمی از مردم‌شناسان از دانشگاه یوسی‌ال (UCL) بیش از یک‌سال را صرف مطالعه درباره نحوه استفاده از گوشی هوشمند در ۹ کشور دنیا (از ایرلند تا کامرون) کرده‌اند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که مردم نسبت به گوشی‌های همراه‌ دقیقا حسی شبیه خانه‌های خود دارند. پروفسور دانیل میلر(Daniel Miller) سرپرست این مطالعه، موضوع را این‌طور شرح می‌دهد: «تلفن‌های هوشمند دیگر فقط وسیله‌ای نیستند که ما از آن استفاده می‌کنیم، بلکه به مکانی تبدیل شده‌اند که ما در آن زندگی می‌کنیم». به این معنا که در هر زمان و مکانی به‌طور مثال هنگام صرف غذا در کنار خانواده، در یک قرار کاری یا هر فعالیت مشترک دیگری، اگر کسی به سراغ گوشی خود برود، یعنی مکان مشترک را ترک کرده و به لاک خود رفته است. میلر اضافه می‌کند که این پدیده در ارتباطات رو در رو منجر به مفهومی به نام «مرگ مجاورت» می‌شود. نگاه‌کردن به تلفن همراه درحالی‌که کنار فرد دیگری هستیم، منجر به احساسات مختلفی مانند سرخوردگی، ناامیدی و ناراحتی می‌شود که در یک کلام آن را «مرگ مجاورت»(death of proximity) می‌نامند. درحقیقت ما در حال یادگیری هستیم که با این خطر جدید زندگی کنیم؛ حتی وقتی که از نظر جسمی کنار هم هستیم، می‌توانیم از نظر اجتماعی، عاطفی و یا شغلی تنها باشیم».
با هم اما جدا هستیم!
محققان، پیام‌رسان‌هایی مانند «واتساپ» را دلیل اصلی این تحول می‌دانند. اپلیکیشن‌های پیام‌رسان که در این تحقیق «قلب تلفن هوشمند» نامیده شده‌اند، بیش از سایر اپلیکیشن‌ها در این جدایی نقش دارند. «در بیشتر مناطق دنیا در حال حاضر یک اپلیکیشن کلیدی در گوشی کاربران وجود دارد که مهم‌ترین دلیل استفاده آنها از گوشی‌های هوشمند است. برای مثال در ژاپن «لاین»، در چین «وی‌چت» و در برزیل واتساپ نقش کلیدی در استفاده از گوشی‌های هوشمند دارند». این اپلیکیشن‌ها بسترهایی هستند که خواهران و برادران را برای مراقبت از والدین مسن دور هم جمع می‌کند، مادران تنها از طریق همین پیام‌رسان‌ها عکس‌های بی‌شماری از نوزادان خود را برای دیگران ارسال می‌کنند و یا مهاجران دوباره با خانواده‌هایشان در یک قاب کنار هم جمع می‌شوند. این راه‌های ارتباطی کمک می‌کنند حتی با وجود زندگی در یک کشور دیگر دوباره فرزند، والد و یا پدربزرگ و مادربزرگ باشیم.
برخلاف بسیاری از مطالعات انجام‌شده در مورد تلفن‌های هوشمند، این تحقیق به‌طور خاص روی گروه سنی بزرگسالان متمرکز شده است؛ کسانی که خود را نه جوان و نه پیر می‌دانند. «ممکن است تمرکز ما بر گروه سنی بزرگسالان در ابتدا عجیب به نظر برسد، زیرا به‌طور طبیعی اکثر مطالعات، جوانان را که اصلی‌ترین کاربران گوشی‌های هوشمند هستند، مورد بررسی قرار می‌دهد. اما تمرکز بر گروه سنی بزرگسالان به ما کمک کرد که در این مطالعه از طیف‌های جمعیتی خاص فاصله بگیریم تا بتوانیم نتایج را تا حد زیادی به تمام افراد جامعه تعمیم دهیم».
خانه‌هایی که در جیب‌هایمان قرار دارند!
حتی با تمرکز ویژه روی بزرگسالان، محققان دریافتند که در حال حاضر تلفن‌های هوشمند در سراسر جهان از ضروریات اساسی زندگی به شمار می‌روند. تلفن‌های هوشمند اولین شیئی هستند که از نظر مدت زمانی که در آن زندگی می‌کنیم، با خانه و محیط کار قابل مقایسه‌اند. میلر ادامه می‌دهد: «ما همیشه با گوشی‌های هوشمند در خانه خود هستیم، ما تبدیل به انسان‌های حلزونی‌ای شده‌ایم که خانه‌های خود را در جیب‌هایمان حمل می‌کنیم». تلفن‌های هوشمند هم درست مثل خانه،‌ مکان‌های مختلفی برای گذراندن اوقات فراغت ما دارند؛ بازی، مطالعه، انجام امور بانکی، خرید، روابط اجتماعی، گوش‌کردن به موسیقی و غیره همه در خانه‌های جدیدمان امکان‌پذیرند. علاوه بر این، افزایش نگرانی‌ها درباره حریم خصوصی و تلاش برای حفاظت از داده‌های گوشی‌های همراه نیز درست شبیه افزایش نگرانی‌ها درباره محافظت از خانه‌هایمان است. همچنین این مطالعه بیان می‌کند که مفهوم این خانه جدید از مکانی برای استراحت فاصله گرفته، زیرا ارتباطات کاری و شبکه‌های اجتماعی در مفهوم سنتی خانه مداخله ایجاد کرده ‌است. درحقیقت تلفن‌های هوشمند تجربه قدیمی ما از خانه به‌عنوان یک پناهگاه را کاهش داده است. حالا دیگر انتظار می‌رود کارمندان پس از خروج از محل کار همچنان در دسترس باشند. کودکی که در مدرسه توسط سایر دانش‌آموزان مورد آزار و اذیت قرار گرفته حتی بازگشت به خانه هم برایش پناهگاهی محسوب نمی‌شود زیرا شبکه‌های اجتماعی و گروه‌های مجازی همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهند.
البته میلر درمورد دیدگاه‌های تماما منفی هم هشدار می‌دهد: «وقتی صحبت از تلفن‌های هوشمند می‌شود، باید به امکانات رفتاری مثبتی که این دستگاه‌ها در زندگی ما ایجاد کرده‌اند هم اشاره کنیم؛ بازآفرینی خانواده‌های بزرگ، ایجاد فضاهای گفتمانی جدید درباره مباحث بهداشتی و یا امور سیاسی، از جمله فواید این وسایل است که نباید از آن غافل شویم». در نهایت به نظر می‌رسد تنها با بررسی موارد و زمینه‌های کاملا متفاوت است که می‌توانیم درمورد تأثیرات استفاده از تلفن‌های هوشمند بر زندگی مردم در سراسر جهان به درک درستی برسیم.
منبع: گاردین
https://www.theguardian.com/technology/2021/may/10/smartphone-is-now-the-place-where-we-live-anthropologists-say#

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.