یک پاورقی از جوادمجابی
شوخیهای بیمرز
چند روزی در خلوت با هم بودیم و اوضاع را میسنجیدیم، من پسانداز کافی داشتم که نیازی نداشتم سر کار بروم و او میخواست کارهایی بکند که طبعش پیش از آن بدان مایل بود. نصیحتش میکردم که اینجا کمی فرق میکند و او مثل بیشتر کسانی که اهمیتی به نصیحتگر نمیدهند، رو ترش میکرد و جنمآبانه، مرا شیر خام خورده مینامید.
بهزودی از بین زنان و دخترانی که میشناختم و از کسانی که او بعدا شناخت، معشوقههایی برگزید. زیبایی سحرانگیزش او را به بازیهای عاشقانهای کشاند که در همه وضعی برنده بود، بازندگان رابطههای نامأنوس، بعضی از کینتوزی و بیشتر از حسادت شروع کردند علیه او شایعهپراکنی. و قربانیانش آنقدر زیاد شدند که دوستان بسیار کمی جرئت داشتند آشنای او بمانند. طسم که حالا پریوش نامیده میشد، در فسق و فجور از حد معمول تجاوزکرد. فقط رسوایی نبود که دامنگیر او و تا حدی من بهعنوان همخانهاش شد، بلکه امن و آسایشی باقی نماندمان از یورش مداوم پلیس برای حفظ اخلاق عمومی و کیان خانواده و بیشتر از همه تلکهکردن بانویی که ثروت بیحسابی داشت و دیگران مرا مباشر محرم او میدانستند. برایتان نگفتم و نخواهم گفت که طسم با یک دستبرد جنیانه به بانک، از فردای آن شب چنان ثروتی داشت که در مقایسه با دارایی بزرگترین اختلاسکنندگان دولتی افزونتر بود. آوازۀ عشرتطلبی غیرعادیاش توجه مقامات را به این موجود بیپروا جلب کرد. زیبایی کمنظیر و ثروت بسیار و خانهباغ درندشت و شیک، پای او را به محافل خاص باز کرد و خانهاش پاتوق شخصیتهایی شد که کمتر اسمشان
را میشنیدی، رجال پنهان و زنان نهانیترشان میهمان پریوش میشدند چنان غایب از نظرها که لب از دندان خبر نمییافت. این مخفیکاری و پنهانپژوهی شیوۀ اصلی قدرتمداران واقعی پشت پرده بود که در سایۀ همین پردهپوشی، با اختفای کامل دنیا را به گند کشیده و به گردن دیگران انداخته بودند. حالا او بخشی از روابط مدرن مدنی را به کمک مشاورانش اداره میکرد، این مشاوران عالی مالی درواقع پا اندازهای او بودند و حلقۀ ارتباطی او با بالاتنۀ سرمایهسالاری و پایینتنۀ سرمایهاندوختگان.
آنچه بعدها روی داد، برای پایتختنشینان عجیب و حیرتآور بود. ماجرا از این قرار بود که دوروبر محلۀ اعیانی ما شبها شد گذرگاه شدآمد خرسها و بوزینهها و کفتارهای زوزهکش که آب در چشم داشتند. روزها آن حیوانات از ترس مردم گوشهای پنهان میشدند، اواخر شب تا سحر درون باغ و بیرون شاهد رفتوآمد آن حیوانات وحشی بیآزار بودیم. بیآزار بودن آنها را خیلی دیر فهمیدیم پس از شلیکهای موفق و کشنده به آن موجودات نالان. پریوش، پنهانی به من گفت به شبگردها و پاسبانها بگو به این بیچارهها کاری نداشته باشند، خب دارند گریه میکنند و التماس مراجعت دارند. پرسیدم:
مراجعت به کجا؟
توضیح داد:
خوی پریان که عوض نمیشود. پری از کسی که سودای هماغوشی او را دارد، اگر خوشش نیاید او را به حیوانی وحشی تبدیل میکند، مثل خرس و بوزینه و شغال. البته گاهی هم او را به خاطر خریتش به گورخر مسخ میکند. این بیچارههای نالان گریان، بیشترشان سناتور و وزیر و اعیان درجهیک بودهاند، خبر نداشتند که زنآزمایم و از مردآزمایی بیزارم، اصرار فراوان که کردند بر آنها همان رفت که میبینی. روزنامهها همان ایام شروع کردند به انتشارخبرهایی از ناپدیدشدن رجال پاکدامن پاکدستی که معلوم نبود به کجا گریخته یا توسط دشمنان ملک و ملت، سربهنیست شدهاند. بازار شایعات شد بازار واقعیات محتمل.
ادامه دارد
چند روزی در خلوت با هم بودیم و اوضاع را میسنجیدیم، من پسانداز کافی داشتم که نیازی نداشتم سر کار بروم و او میخواست کارهایی بکند که طبعش پیش از آن بدان مایل بود. نصیحتش میکردم که اینجا کمی فرق میکند و او مثل بیشتر کسانی که اهمیتی به نصیحتگر نمیدهند، رو ترش میکرد و جنمآبانه، مرا شیر خام خورده مینامید.
بهزودی از بین زنان و دخترانی که میشناختم و از کسانی که او بعدا شناخت، معشوقههایی برگزید. زیبایی سحرانگیزش او را به بازیهای عاشقانهای کشاند که در همه وضعی برنده بود، بازندگان رابطههای نامأنوس، بعضی از کینتوزی و بیشتر از حسادت شروع کردند علیه او شایعهپراکنی. و قربانیانش آنقدر زیاد شدند که دوستان بسیار کمی جرئت داشتند آشنای او بمانند. طسم که حالا پریوش نامیده میشد، در فسق و فجور از حد معمول تجاوزکرد. فقط رسوایی نبود که دامنگیر او و تا حدی من بهعنوان همخانهاش شد، بلکه امن و آسایشی باقی نماندمان از یورش مداوم پلیس برای حفظ اخلاق عمومی و کیان خانواده و بیشتر از همه تلکهکردن بانویی که ثروت بیحسابی داشت و دیگران مرا مباشر محرم او میدانستند. برایتان نگفتم و نخواهم گفت که طسم با یک دستبرد جنیانه به بانک، از فردای آن شب چنان ثروتی داشت که در مقایسه با دارایی بزرگترین اختلاسکنندگان دولتی افزونتر بود. آوازۀ عشرتطلبی غیرعادیاش توجه مقامات را به این موجود بیپروا جلب کرد. زیبایی کمنظیر و ثروت بسیار و خانهباغ درندشت و شیک، پای او را به محافل خاص باز کرد و خانهاش پاتوق شخصیتهایی شد که کمتر اسمشان
را میشنیدی، رجال پنهان و زنان نهانیترشان میهمان پریوش میشدند چنان غایب از نظرها که لب از دندان خبر نمییافت. این مخفیکاری و پنهانپژوهی شیوۀ اصلی قدرتمداران واقعی پشت پرده بود که در سایۀ همین پردهپوشی، با اختفای کامل دنیا را به گند کشیده و به گردن دیگران انداخته بودند. حالا او بخشی از روابط مدرن مدنی را به کمک مشاورانش اداره میکرد، این مشاوران عالی مالی درواقع پا اندازهای او بودند و حلقۀ ارتباطی او با بالاتنۀ سرمایهسالاری و پایینتنۀ سرمایهاندوختگان.
آنچه بعدها روی داد، برای پایتختنشینان عجیب و حیرتآور بود. ماجرا از این قرار بود که دوروبر محلۀ اعیانی ما شبها شد گذرگاه شدآمد خرسها و بوزینهها و کفتارهای زوزهکش که آب در چشم داشتند. روزها آن حیوانات از ترس مردم گوشهای پنهان میشدند، اواخر شب تا سحر درون باغ و بیرون شاهد رفتوآمد آن حیوانات وحشی بیآزار بودیم. بیآزار بودن آنها را خیلی دیر فهمیدیم پس از شلیکهای موفق و کشنده به آن موجودات نالان. پریوش، پنهانی به من گفت به شبگردها و پاسبانها بگو به این بیچارهها کاری نداشته باشند، خب دارند گریه میکنند و التماس مراجعت دارند. پرسیدم:
مراجعت به کجا؟
توضیح داد:
خوی پریان که عوض نمیشود. پری از کسی که سودای هماغوشی او را دارد، اگر خوشش نیاید او را به حیوانی وحشی تبدیل میکند، مثل خرس و بوزینه و شغال. البته گاهی هم او را به خاطر خریتش به گورخر مسخ میکند. این بیچارههای نالان گریان، بیشترشان سناتور و وزیر و اعیان درجهیک بودهاند، خبر نداشتند که زنآزمایم و از مردآزمایی بیزارم، اصرار فراوان که کردند بر آنها همان رفت که میبینی. روزنامهها همان ایام شروع کردند به انتشارخبرهایی از ناپدیدشدن رجال پاکدامن پاکدستی که معلوم نبود به کجا گریخته یا توسط دشمنان ملک و ملت، سربهنیست شدهاند. بازار شایعات شد بازار واقعیات محتمل.
ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.