|

یک پاورقی از جوادمجابی

شوخی‌های بی‌مرز

تحصیل‌کرده بود، البته نوع آموزش و پرورش آنها با ما زمین تا آسمان فرق داشت، آنها مرده‌های دانشمند و نخبگان ارزشمند انسانی را شب اول از گورهایشان بیرون می‌کشیدند و می‌بردند به اسیم که پایتخت آنها بود. در آنجا مغز آنها را درمی‌آوردند و با مهندسی معکوس می‌گذاشتند توی مغز بچه‌جن‌هایی که آمادگی بیشتری برای فهم عالم داشتند، یعنی از فرزندان سران قبیله بودند. جن‌زادۀ مرفه، یک‌شبه دانشمندی کبیر می‌شد. مردآزما هم دختر شمن، بزرگ جنیان کافرمسلک بود. پرسیدم:
-جن کافر و مؤمن را چطور تشخیص می‌دهند؟
به خود جواب دادم:
از دم و از سم. کافرها سمشان فاق ندارد؛ یک‌پارچه است مثل اسب، اما مؤمن‌ها سمشان شکاف دارد مثل گاو. دمشان هم چطور بگویم؟ مؤمن‌ها سنت می‌کنند، کافرها دست بهش نمی‌زنند که رشد روزافزونش را داشته باشد، البته نشانه و نمادهای دیگری هم برای تشخیص فوری هست. چون مثل آدمیزادان نابینا شده، لباس نمی‌پوشیم. این نشانه‌ها عیان است و حاجت به بیان نیست.
- مقصودم این است که جن‌ها از اول کافر و مسلمان داشته‌اند؟
- پس از هبوط آدم به سراندیب، این دودستگی مشخص شد، یک مقداری هم از عهد سلیمان نبی.
- من که نمی‌دانم اما خودت فهمیدی مراحل حلول فراجنسی‌مان را.
- شب تاریک توی یک جادۀ خلوت می‌رفتی که صدای پای مشکوکی شنیدی و روی عادت خرافی‌ای که شماها دارید، بی‌اختیار گفتی «بیا روی دوشم» و من آمدم، صدایت کردم. تو گفتی «نمک آسیاب می‌کنم». ما هم عاشق نمک، تن دادم و تو سوارم شدی.
- من این چیزها را اولین‌بار است که می‌شنوم!
- از ناخودآگاهت غافل مشو! البته جاذبۀ کیسۀ فندقی که با خودت داشتی و از آن خبر داشتم، بی‌تأثیر نبود.
- راحتی؟
- مگر خرم؟ با این بار هشتاد کیلویی
- پس چه کنیم؟
- از لج تو هم که شده شوهر می‌کنم.
- تو که اُمل و خرافاتی نبودی.
- هرجا که نفعتان باشد پست‌مدرن می‌شوید، هان!
- قبل از شوهرکردنمان بگذار بروم.
- بعد از شوهرکردنمان؛ که عبرتی هم باشد برایت.
و این‌طوری با خود در جدال بودیم و نسبتا بهمان خوش می‌گذشت، فعلا.
• اتفاق افتاد که طسم پیشنهاد کرد:
می‌خواهی با همین وضع برگردیم ولایت شما
پرسیدم:
یعنی می‌شود؟
گفت ما که مثل شما بدبخت زمانی و الدنگ مکانی نیستیم. هرموقعی که بخواهیم به هرشکلی به هرجا که دلمان می‌خواهد می‌رویم.
_ به همین صورت
_ فعلا تاببینیم چه پیش می‌آید
_ عالی است
و همان لحظه در آپارتمان من بودیم درتهران من مرئی و او مرئی، مثل دو تا پرتره که روی هم چاپ شده باشد، یکی در دیگری همان قدر نمایان که دیگری در آن تابان. گفتم از روی هم برداشته و مستقل شویم. پذیرفت. البته او به جادوئی خود را به شکل آدمیان درآورده و شده بود یک شهروند عادی خیلی خوشگل.
ادامه دارد

تحصیل‌کرده بود، البته نوع آموزش و پرورش آنها با ما زمین تا آسمان فرق داشت، آنها مرده‌های دانشمند و نخبگان ارزشمند انسانی را شب اول از گورهایشان بیرون می‌کشیدند و می‌بردند به اسیم که پایتخت آنها بود. در آنجا مغز آنها را درمی‌آوردند و با مهندسی معکوس می‌گذاشتند توی مغز بچه‌جن‌هایی که آمادگی بیشتری برای فهم عالم داشتند، یعنی از فرزندان سران قبیله بودند. جن‌زادۀ مرفه، یک‌شبه دانشمندی کبیر می‌شد. مردآزما هم دختر شمن، بزرگ جنیان کافرمسلک بود. پرسیدم:
-جن کافر و مؤمن را چطور تشخیص می‌دهند؟
به خود جواب دادم:
از دم و از سم. کافرها سمشان فاق ندارد؛ یک‌پارچه است مثل اسب، اما مؤمن‌ها سمشان شکاف دارد مثل گاو. دمشان هم چطور بگویم؟ مؤمن‌ها سنت می‌کنند، کافرها دست بهش نمی‌زنند که رشد روزافزونش را داشته باشد، البته نشانه و نمادهای دیگری هم برای تشخیص فوری هست. چون مثل آدمیزادان نابینا شده، لباس نمی‌پوشیم. این نشانه‌ها عیان است و حاجت به بیان نیست.
- مقصودم این است که جن‌ها از اول کافر و مسلمان داشته‌اند؟
- پس از هبوط آدم به سراندیب، این دودستگی مشخص شد، یک مقداری هم از عهد سلیمان نبی.
- من که نمی‌دانم اما خودت فهمیدی مراحل حلول فراجنسی‌مان را.
- شب تاریک توی یک جادۀ خلوت می‌رفتی که صدای پای مشکوکی شنیدی و روی عادت خرافی‌ای که شماها دارید، بی‌اختیار گفتی «بیا روی دوشم» و من آمدم، صدایت کردم. تو گفتی «نمک آسیاب می‌کنم». ما هم عاشق نمک، تن دادم و تو سوارم شدی.
- من این چیزها را اولین‌بار است که می‌شنوم!
- از ناخودآگاهت غافل مشو! البته جاذبۀ کیسۀ فندقی که با خودت داشتی و از آن خبر داشتم، بی‌تأثیر نبود.
- راحتی؟
- مگر خرم؟ با این بار هشتاد کیلویی
- پس چه کنیم؟
- از لج تو هم که شده شوهر می‌کنم.
- تو که اُمل و خرافاتی نبودی.
- هرجا که نفعتان باشد پست‌مدرن می‌شوید، هان!
- قبل از شوهرکردنمان بگذار بروم.
- بعد از شوهرکردنمان؛ که عبرتی هم باشد برایت.
و این‌طوری با خود در جدال بودیم و نسبتا بهمان خوش می‌گذشت، فعلا.
• اتفاق افتاد که طسم پیشنهاد کرد:
می‌خواهی با همین وضع برگردیم ولایت شما
پرسیدم:
یعنی می‌شود؟
گفت ما که مثل شما بدبخت زمانی و الدنگ مکانی نیستیم. هرموقعی که بخواهیم به هرشکلی به هرجا که دلمان می‌خواهد می‌رویم.
_ به همین صورت
_ فعلا تاببینیم چه پیش می‌آید
_ عالی است
و همان لحظه در آپارتمان من بودیم درتهران من مرئی و او مرئی، مثل دو تا پرتره که روی هم چاپ شده باشد، یکی در دیگری همان قدر نمایان که دیگری در آن تابان. گفتم از روی هم برداشته و مستقل شویم. پذیرفت. البته او به جادوئی خود را به شکل آدمیان درآورده و شده بود یک شهروند عادی خیلی خوشگل.
ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.