درباره «مینیون»، مرگِ «روبن ترپوسیان» و خاطراتی که برای ما ثبت کرد
خداحافظ موسیو
تصور کنید تماشاگرِ یک فیلم، روی دور تند هستید. فیلم قرار است سیر تحولات و تغییراتِ صدساله تهران را نشان دهد. شهر کمکم شهر میشود، گذرها تبدیل به خیابان میشوند، ساختمانها ساخته و تخریب میشوند، درختها کاشته و قطع میشوند، مدل ماشینها عوض میشود حتی آدمها دیگر آن آدمهای صحنه قبل نیستند. روحِ شهر دائم در حال تغییر است. تصور کنید بینِ این همه جابهجایی و فراز و نشیب، یک ساختمان، محکم سر جایش نشسته باشد. انگار زور زمان هم به او نرسیده. انگار اوست که هویتش را به شهر تحمیل میکند. در تهرانِ ما، از این دست ساختمانها محدودند و معدود؛ اما بیشک مغازه کوچک و بیادعای کافهقنادی مینیون سر تقاطع سعدی-هدایت یکی از همین مکانهای هویتبخش شهر است. پاتوقی خاطرهانگیز که نسل به نسل با حفظِ همان کیفیت اولیهاش اداره شد تا رسید به روبن ترپوسیان. آخرین بازمانده اوکراینیِ خانوادهای جنگزده از انقلاب اکتبر روسیه، که او هم پس از سالها اداره و مدیریت این کافهقنادی، همین هفته قبل در تهرانِ دوستداشتنیاش درگذشت. شاید باورش سخت باشد اما «مینیون» هشتاد و اندی سال است که از جایش تکان نخورده و در تمام این سالها، در کنار
تغییرات کُند و سریع شهر، همواره برای مردم تهران نان بولکی و رولت خامهای و تارت میوهای و اكلر شكلاتی و شکلات ترافلهای بادامزمینی با روكش شكلات شیری-مارسی پان با مغز خمیر بادام و پرتقالی و... پخته و با قهوه خوشعطرش از آنها میزبانی کرده است.
به حرف ساده است: مهاجر باشی، از جنگ گریخته باشی، آواره باشی، به شهر و دیاری دیگر بیایی، خودت را جمعوجور کنی، مغازهای برای خود تدارک ببینی، هشتاد و اندی سال برای مردمِ پایتختی غریبه، صمیمانه و مهربانانه، نان و کیک و شکلات و شیرینی بپزی، عطر خوش قهوه را در شهر پراکنده کنی، بخشی از هویت شهری بشوی و مردمِ آن شهر در طول تمام این هشتاد و اندی سال، از تو و مغازهات به نیکی یاد کنند، جمع اینها بیشک یک «اتفاق» است. اتفاقی خوشایند برای تهرانی که اساسا در آن سالها و شاید هم اکنون، شهری دعوتکننده نبود و نیست، تو را در آغوش نمیگرفت و نمیگیرد، مدام تو را پس میزند، خیابانهایش زنده نیست، آدمها، آدمها را نمیبینند و تنها از کنار هم میگذرند، بی اندکی شانه به شانه شدن. تهرانی که «روح» ندارد و رد پای آدمها در آن پیدا نیست. اصلا میدانید چیست؟ این روح شهر است که کیفیت زیسته واقعی شهروندان هر شهر را تقویت میکند و به آن رنگی از اصالت میبخشد. شهری که روح دارد، پذیرنده شهروندانش است، این شهر بیش از تمام شهرها شبیه سلیقه شهروندانش است و با آنها به صلح رسیده، یک چنین شهری است که شایسته لقب شهری انسانی و برای تمام
مردمِ شهر است. شهر، با مینیون و مینیونهاست که شهر میشود، که هویت و اصالت پیدا میکند، که آدمهایش با آن خاطرهبازی میکنند، که جایی برای رفتن و ماندن پیدا میکند، که دارای قدمت میشود و نهتنها فراموش نمیکند، که فراموش هم نمیشود.
حالا اما، آخرین بازمانده خانواده محبوب اوکراینی شهر ما که مردم آنقدر او را و مرامش را دوست داشتند که «موسیو» صدایش میکردند، رخ در نقاب خاک کشیده است و ما ماندهایم و یک بلاتکلیفی بزرگ: آیا قدیمیترین کافهقنادی مدرن شهرمان تعطیل میشود؟ آیا آنهمه خاطره و تاریخ، زیر خروارها خاک مدفون میشود؟ به نظر میرسد در این فقره خاص، تنها ابراز امیدواری برای ماندنِ این گوشه دنج کافی نیست، باید تلاش کرد و اجازه ازبینرفتنِ یکی از نمادهای زندگی مدرن شهرمان را نداد. آدمها به پاتوقها و تاریخ و نمادهایشان دلخوشاند و شهر به آدمهایش...
صفحه 15 را هم بخوانید.
تصور کنید تماشاگرِ یک فیلم، روی دور تند هستید. فیلم قرار است سیر تحولات و تغییراتِ صدساله تهران را نشان دهد. شهر کمکم شهر میشود، گذرها تبدیل به خیابان میشوند، ساختمانها ساخته و تخریب میشوند، درختها کاشته و قطع میشوند، مدل ماشینها عوض میشود حتی آدمها دیگر آن آدمهای صحنه قبل نیستند. روحِ شهر دائم در حال تغییر است. تصور کنید بینِ این همه جابهجایی و فراز و نشیب، یک ساختمان، محکم سر جایش نشسته باشد. انگار زور زمان هم به او نرسیده. انگار اوست که هویتش را به شهر تحمیل میکند. در تهرانِ ما، از این دست ساختمانها محدودند و معدود؛ اما بیشک مغازه کوچک و بیادعای کافهقنادی مینیون سر تقاطع سعدی-هدایت یکی از همین مکانهای هویتبخش شهر است. پاتوقی خاطرهانگیز که نسل به نسل با حفظِ همان کیفیت اولیهاش اداره شد تا رسید به روبن ترپوسیان. آخرین بازمانده اوکراینیِ خانوادهای جنگزده از انقلاب اکتبر روسیه، که او هم پس از سالها اداره و مدیریت این کافهقنادی، همین هفته قبل در تهرانِ دوستداشتنیاش درگذشت. شاید باورش سخت باشد اما «مینیون» هشتاد و اندی سال است که از جایش تکان نخورده و در تمام این سالها، در کنار
تغییرات کُند و سریع شهر، همواره برای مردم تهران نان بولکی و رولت خامهای و تارت میوهای و اكلر شكلاتی و شکلات ترافلهای بادامزمینی با روكش شكلات شیری-مارسی پان با مغز خمیر بادام و پرتقالی و... پخته و با قهوه خوشعطرش از آنها میزبانی کرده است.
به حرف ساده است: مهاجر باشی، از جنگ گریخته باشی، آواره باشی، به شهر و دیاری دیگر بیایی، خودت را جمعوجور کنی، مغازهای برای خود تدارک ببینی، هشتاد و اندی سال برای مردمِ پایتختی غریبه، صمیمانه و مهربانانه، نان و کیک و شکلات و شیرینی بپزی، عطر خوش قهوه را در شهر پراکنده کنی، بخشی از هویت شهری بشوی و مردمِ آن شهر در طول تمام این هشتاد و اندی سال، از تو و مغازهات به نیکی یاد کنند، جمع اینها بیشک یک «اتفاق» است. اتفاقی خوشایند برای تهرانی که اساسا در آن سالها و شاید هم اکنون، شهری دعوتکننده نبود و نیست، تو را در آغوش نمیگرفت و نمیگیرد، مدام تو را پس میزند، خیابانهایش زنده نیست، آدمها، آدمها را نمیبینند و تنها از کنار هم میگذرند، بی اندکی شانه به شانه شدن. تهرانی که «روح» ندارد و رد پای آدمها در آن پیدا نیست. اصلا میدانید چیست؟ این روح شهر است که کیفیت زیسته واقعی شهروندان هر شهر را تقویت میکند و به آن رنگی از اصالت میبخشد. شهری که روح دارد، پذیرنده شهروندانش است، این شهر بیش از تمام شهرها شبیه سلیقه شهروندانش است و با آنها به صلح رسیده، یک چنین شهری است که شایسته لقب شهری انسانی و برای تمام
مردمِ شهر است. شهر، با مینیون و مینیونهاست که شهر میشود، که هویت و اصالت پیدا میکند، که آدمهایش با آن خاطرهبازی میکنند، که جایی برای رفتن و ماندن پیدا میکند، که دارای قدمت میشود و نهتنها فراموش نمیکند، که فراموش هم نمیشود.
حالا اما، آخرین بازمانده خانواده محبوب اوکراینی شهر ما که مردم آنقدر او را و مرامش را دوست داشتند که «موسیو» صدایش میکردند، رخ در نقاب خاک کشیده است و ما ماندهایم و یک بلاتکلیفی بزرگ: آیا قدیمیترین کافهقنادی مدرن شهرمان تعطیل میشود؟ آیا آنهمه خاطره و تاریخ، زیر خروارها خاک مدفون میشود؟ به نظر میرسد در این فقره خاص، تنها ابراز امیدواری برای ماندنِ این گوشه دنج کافی نیست، باید تلاش کرد و اجازه ازبینرفتنِ یکی از نمادهای زندگی مدرن شهرمان را نداد. آدمها به پاتوقها و تاریخ و نمادهایشان دلخوشاند و شهر به آدمهایش...
صفحه 15 را هم بخوانید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.