جستوجوی هویت فردی
حسنا پرویزی
«اِستی» در مقابل آینه نشسته است و دخترکان خندانی اطرافش را فراگرفتهاند. زنی ماشین موزن را روشن میکند. استی دستخوش هیجانی است که حتی منشأ آن را نمیداند. از تراشیدهشدن موهایش وحشت کرده است، اما ذوق ناشی از تغییر زندگی و رسیدن به کمال را نیز نمیتواند نادیده بگیرد. جایی بین اشک و لبخند، موها روی زمین ریخته میشود. استی دختری از قوم یهود حسیدی است. او در نیویورک در میان خانوادهاش که بهشدت مقید به مذهب هستند، زندگی محدودی دارد. استی بیآنکه به چرایی سنتها و آدابی که در تمام عمر با آنها بزرگ شده است فکر کند؛ مانند بقیه مجری این سنتهاست.
او که به سن ازدواج رسیده است، باید طبق رسوم نیز ازدواج کند. خواهر و مادرِ پسری او را ببینند؛ بپسندند و ازدواج سر بگیرد. استی که پیش از این بر خطِ تعالیم سختگیرانه خانوادگی و مذهبی راه رفته است، کمال خودش (یک زن) را در ازدواج و تشکیل خانواده میبیند. او روابط محدودی دارد؛ با مادربزرگی که تماما در فرامین مذهبی غرق است، زندگی میکند. مادرش مدتها قبل، آنها را ترک کرده و رفته است.
استی دوستان زیادی ندارد. تنها کسی که میتواند به او اعتماد کند، معلم پیانویی است که مخفیانه به کلاسش میرود. چرا که زنان حق تحصیل را پس از سن بلوغ ندارند. اطرافیان استی بهویژه شوهرش او را از رفتن به کلاس موسیقی منع میکنند. همین معلم که آدم روشنفکری است، چشم استی را باز میکند.
او هرچه در ازدواج بیشتر غرق میشود، بیشتر عمق سیاهی را میبیند. سنتهای دستوپاگیری که اغلب حتی ریشهای هم در مذهب ندارند، او را روزبهروز محدودتر میکند. انگار که پرده را از جلوی چشم دختر کنار زده باشند؛ خودش را در حال فرورفتن در باتلاق عظیمی میبیند. پس حالا وقت دستوپا زدن برای رهایی است. او در پی گسست پیوندهای فکریاش با عقاید گذشته، در جستوجوی هویت فردی خودش است. استی دریافته است که زندگیاش در ازدواج و تشکیل خانواده خلاصه نمیشود. او حالا کمکم آماده مبارزه برای تشکیل یک هویت مستقل است.
ایستادن در مقابل سنت هرگز بدون تاواندادن ممکن نیست. اما استی آنقدر برای بهدستآوردن آرزوهای دور و درازش آماده است که هر رنجی را به جان میخرد. مقدم بر این، او باید وجود خودش را نیز از هر بندی پاک کند.
استی چمدان میبندد و رنج و خطر سفر را به جان میخرد. او حالا در جایی دور از خانواده و سنت و مذهبی که او را از هر استقلالی منع میکردند، رها شده است؛ اما در بندهایی که روح را در مشت دارد گرفتار است. استی شروع به کشف جنبههای مبهم زندگی جدید خود میکند. او حتی حالا که آزاد است، نمیتواند آنطور که باید رها باشد. کنار رودخانه در میان هیاهوی جوانانی که آبتنی میکنند ایستاده است. او باید برای رفتن به داخل آب با خود و محدودیتهای ذهنش کنار بیاید. کمکم خودش را به آب میسپارد و کلاهگیسی که زنان متأهل حسیدی به جای موی خودشان به سر میگذارند را از سر بیرون میآورد و اینطور رشتههای اعتقادات پیشینش را یکی پس از دیگری در هم میشکند.
استی هرگز مادرش را به خاطر اینکه او و پدرش را ترک کرده نبخشیده است؛ اما حالا که اندکی چشمش باز شده و توانسته رنجی که زنان بردهاند را درک کند، میتواند با مادرش روبهرو شود. استی با وجود اینکه میداند در نهایت او را پیدا خواهند کرد؛ به تلاش برای ساختن زندگی جدیدش ادامه میدهد. برای خود دوستانی پیدا میکند. برای رسیدن به آرزوی بزرگش یعنی موسیقی تلاش میکند و در آزمون ورودی دانشگاه شرکت میکند. پوستاندازی استی ناشی از شجاعت و آگاهی اوست که ذرهذره به دست میآید و از پرداخت هیچ هزینهای برای رسیدن به آن ابایی ندارد.
«اِستی» در مقابل آینه نشسته است و دخترکان خندانی اطرافش را فراگرفتهاند. زنی ماشین موزن را روشن میکند. استی دستخوش هیجانی است که حتی منشأ آن را نمیداند. از تراشیدهشدن موهایش وحشت کرده است، اما ذوق ناشی از تغییر زندگی و رسیدن به کمال را نیز نمیتواند نادیده بگیرد. جایی بین اشک و لبخند، موها روی زمین ریخته میشود. استی دختری از قوم یهود حسیدی است. او در نیویورک در میان خانوادهاش که بهشدت مقید به مذهب هستند، زندگی محدودی دارد. استی بیآنکه به چرایی سنتها و آدابی که در تمام عمر با آنها بزرگ شده است فکر کند؛ مانند بقیه مجری این سنتهاست.
او که به سن ازدواج رسیده است، باید طبق رسوم نیز ازدواج کند. خواهر و مادرِ پسری او را ببینند؛ بپسندند و ازدواج سر بگیرد. استی که پیش از این بر خطِ تعالیم سختگیرانه خانوادگی و مذهبی راه رفته است، کمال خودش (یک زن) را در ازدواج و تشکیل خانواده میبیند. او روابط محدودی دارد؛ با مادربزرگی که تماما در فرامین مذهبی غرق است، زندگی میکند. مادرش مدتها قبل، آنها را ترک کرده و رفته است.
استی دوستان زیادی ندارد. تنها کسی که میتواند به او اعتماد کند، معلم پیانویی است که مخفیانه به کلاسش میرود. چرا که زنان حق تحصیل را پس از سن بلوغ ندارند. اطرافیان استی بهویژه شوهرش او را از رفتن به کلاس موسیقی منع میکنند. همین معلم که آدم روشنفکری است، چشم استی را باز میکند.
او هرچه در ازدواج بیشتر غرق میشود، بیشتر عمق سیاهی را میبیند. سنتهای دستوپاگیری که اغلب حتی ریشهای هم در مذهب ندارند، او را روزبهروز محدودتر میکند. انگار که پرده را از جلوی چشم دختر کنار زده باشند؛ خودش را در حال فرورفتن در باتلاق عظیمی میبیند. پس حالا وقت دستوپا زدن برای رهایی است. او در پی گسست پیوندهای فکریاش با عقاید گذشته، در جستوجوی هویت فردی خودش است. استی دریافته است که زندگیاش در ازدواج و تشکیل خانواده خلاصه نمیشود. او حالا کمکم آماده مبارزه برای تشکیل یک هویت مستقل است.
ایستادن در مقابل سنت هرگز بدون تاواندادن ممکن نیست. اما استی آنقدر برای بهدستآوردن آرزوهای دور و درازش آماده است که هر رنجی را به جان میخرد. مقدم بر این، او باید وجود خودش را نیز از هر بندی پاک کند.
استی چمدان میبندد و رنج و خطر سفر را به جان میخرد. او حالا در جایی دور از خانواده و سنت و مذهبی که او را از هر استقلالی منع میکردند، رها شده است؛ اما در بندهایی که روح را در مشت دارد گرفتار است. استی شروع به کشف جنبههای مبهم زندگی جدید خود میکند. او حتی حالا که آزاد است، نمیتواند آنطور که باید رها باشد. کنار رودخانه در میان هیاهوی جوانانی که آبتنی میکنند ایستاده است. او باید برای رفتن به داخل آب با خود و محدودیتهای ذهنش کنار بیاید. کمکم خودش را به آب میسپارد و کلاهگیسی که زنان متأهل حسیدی به جای موی خودشان به سر میگذارند را از سر بیرون میآورد و اینطور رشتههای اعتقادات پیشینش را یکی پس از دیگری در هم میشکند.
استی هرگز مادرش را به خاطر اینکه او و پدرش را ترک کرده نبخشیده است؛ اما حالا که اندکی چشمش باز شده و توانسته رنجی که زنان بردهاند را درک کند، میتواند با مادرش روبهرو شود. استی با وجود اینکه میداند در نهایت او را پیدا خواهند کرد؛ به تلاش برای ساختن زندگی جدیدش ادامه میدهد. برای خود دوستانی پیدا میکند. برای رسیدن به آرزوی بزرگش یعنی موسیقی تلاش میکند و در آزمون ورودی دانشگاه شرکت میکند. پوستاندازی استی ناشی از شجاعت و آگاهی اوست که ذرهذره به دست میآید و از پرداخت هیچ هزینهای برای رسیدن به آن ابایی ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.