|

مأموریت «شنبه‌های شرق» چیست؟

زنده‌باد زندگی...

پژمان موسوی.دبیر ضمیمه «شنبه‌های شرق»

ممکن است تعجب کرده باشید، حدس ما هم این است که تعجب کرده‌اید و پیش خود می‌گویید انتشار یک نشریه مکتوب تازه، در زمانه جولانِ فضای مجازی و حاکمیت شبکه‌های اجتماعی دیگر چه صیغه‌ای‌ست؟ مگر کسی دیگر روزنامه می‌خواند که حالا شما تصمیم به انتشار یک ضمیمه تازه گرفته‌اید؟ به نظر می‌رسد این پرسش‌ها در ظاهرِ امر درست است، یعنی فضا جوری ترسیم شده که دیگر کسی تصورِ یک روزنامه تازه، یک مجله تازه یا یک ضمیمه تازه را هم نداشته باشد، چه برسد به تحقق و انتشار آن، اما به نظر می‌رسد گاهی هم باید مقاومت کرد، باید ایستاد و چرخه «حذف» را کُند کرد. باید ایستاد و اجازه‌ نداد تمام دستاوردها به باد برود، باید ایستاد و جلوی گسست نسلی را گرفت، باید ایستاد و به قلم، به زیبایی‌شناسیِ نوشتن، به تعهد، به دقت و به اعتبارِ منبع احترام گذاشت. سنتِ روزنامه‌نگاریِ مکتوب و این‌همه تجربه انباشته، نباید به این راحتی به کناری گذاشته شود. باید مخاطب را شناخت، به نیازهای متنوعش احترام گذاشت و تلاش کرد محصولی برای تمام سلایق و تفکرات فراهم آورد. شماره نخست «شنبه‌های شرق» که اکنون پیش‌روی شماست، با چنین نگاهی منتشر شده است: ضمیمه‌ای تازه از گروه رسانه‌ای «شرق» با مأموریت و چشم‌اندازی تازه.

در مسیرِ تازه‌مان، نگاهمان به «زندگی» است، زندگی‌ای که برای برخی در کتاب، برای برخی در سفر، برای برخی در موسیقی و فیلم و سریال، برای برخی در پادکست و جهانِ دیجیتال و برای برخی هم در پرسه‌زنی و کافه‌نشینی خلاصه می‌شود. همین زندگی با تمام ظرائفش هم هست که ارزشِ جنگیدن و مبارزه با تمام روزمرگی‌ها را دارد؛ روزمرگی‌هایی که اگر به خودمان نجنبیم، خیلی زود تمام عرصه‌ها را در چشم به‌هم‌زدنی، از آنِ خود می‌کند.
واقعیت این است که روزنامه‌های ما، به‌خصوص روزنامه‌هایی که مورد توجه مردم‌اند، خیلی وقت است در سیاست و فرهنگ و اقتصاد به معنای کلاسیک آن محدود مانده‌اند و خودشان و مخاطبانشان را از «زندگی» و تمام ظرائف و ضرورت‌های آن محروم کرده‌اند، غافل از اینکه زندگی ابعاد دیگری هم دارد و مخاطبِ امروز از روزنامه محبوب‌شان، توقع برآورده‌کردن تمام آنها را دارد نه فقط اطلاع‌رسانی و تحلیل و تفسیر مسائلِ حوزه سیاست و اقتصاد و فرهنگ و اجتماع را. حالا «شنبه‌های شرق» با چنین مأموریتی قرار است منتشر شود؛ مأموریتی سخت که جز با همراهی مخاطبان محقق نخواهد شد. مخاطبانی که هنوز هم فرق یک نوشته خوب را از بد تشخیص می‌دهند، مخاطبانی که هنوز از سرعت گریزانند و طالبِ دقت‌اند، مخاطبانی که می‌دانند ممکن است روزنامه‌ها نتوانند به هزار و یک دلیل، تمام حقیقت را به آنها بگویند، اما به آنها دروغ هم نمی‌گویند و تمام تلاششان ارائه یک محصولِ متفاوت و قابل دفاع رسانه‌ای‌ست.
واقعیت این است که ما همچنان «امید» داریم: به «آینده»، به «فردا» و به روزهای در راه و‌ بر این باوریم که روزنامه‌ها هنوز هم می‌توانند چراغی باشند در مسیر همین فرداهای در راه. به حمایت و نگاه نقادانه‌تان امیدواریم و راه‌مان را با همین «امید» آغاز می‌کنیم... .

ممکن است تعجب کرده باشید، حدس ما هم این است که تعجب کرده‌اید و پیش خود می‌گویید انتشار یک نشریه مکتوب تازه، در زمانه جولانِ فضای مجازی و حاکمیت شبکه‌های اجتماعی دیگر چه صیغه‌ای‌ست؟ مگر کسی دیگر روزنامه می‌خواند که حالا شما تصمیم به انتشار یک ضمیمه تازه گرفته‌اید؟ به نظر می‌رسد این پرسش‌ها در ظاهرِ امر درست است، یعنی فضا جوری ترسیم شده که دیگر کسی تصورِ یک روزنامه تازه، یک مجله تازه یا یک ضمیمه تازه را هم نداشته باشد، چه برسد به تحقق و انتشار آن، اما به نظر می‌رسد گاهی هم باید مقاومت کرد، باید ایستاد و چرخه «حذف» را کُند کرد. باید ایستاد و اجازه‌ نداد تمام دستاوردها به باد برود، باید ایستاد و جلوی گسست نسلی را گرفت، باید ایستاد و به قلم، به زیبایی‌شناسیِ نوشتن، به تعهد، به دقت و به اعتبارِ منبع احترام گذاشت. سنتِ روزنامه‌نگاریِ مکتوب و این‌همه تجربه انباشته، نباید به این راحتی به کناری گذاشته شود. باید مخاطب را شناخت، به نیازهای متنوعش احترام گذاشت و تلاش کرد محصولی برای تمام سلایق و تفکرات فراهم آورد. شماره نخست «شنبه‌های شرق» که اکنون پیش‌روی شماست، با چنین نگاهی منتشر شده است: ضمیمه‌ای تازه از گروه رسانه‌ای «شرق» با مأموریت و چشم‌اندازی تازه.

در مسیرِ تازه‌مان، نگاهمان به «زندگی» است، زندگی‌ای که برای برخی در کتاب، برای برخی در سفر، برای برخی در موسیقی و فیلم و سریال، برای برخی در پادکست و جهانِ دیجیتال و برای برخی هم در پرسه‌زنی و کافه‌نشینی خلاصه می‌شود. همین زندگی با تمام ظرائفش هم هست که ارزشِ جنگیدن و مبارزه با تمام روزمرگی‌ها را دارد؛ روزمرگی‌هایی که اگر به خودمان نجنبیم، خیلی زود تمام عرصه‌ها را در چشم به‌هم‌زدنی، از آنِ خود می‌کند.
واقعیت این است که روزنامه‌های ما، به‌خصوص روزنامه‌هایی که مورد توجه مردم‌اند، خیلی وقت است در سیاست و فرهنگ و اقتصاد به معنای کلاسیک آن محدود مانده‌اند و خودشان و مخاطبانشان را از «زندگی» و تمام ظرائف و ضرورت‌های آن محروم کرده‌اند، غافل از اینکه زندگی ابعاد دیگری هم دارد و مخاطبِ امروز از روزنامه محبوب‌شان، توقع برآورده‌کردن تمام آنها را دارد نه فقط اطلاع‌رسانی و تحلیل و تفسیر مسائلِ حوزه سیاست و اقتصاد و فرهنگ و اجتماع را. حالا «شنبه‌های شرق» با چنین مأموریتی قرار است منتشر شود؛ مأموریتی سخت که جز با همراهی مخاطبان محقق نخواهد شد. مخاطبانی که هنوز هم فرق یک نوشته خوب را از بد تشخیص می‌دهند، مخاطبانی که هنوز از سرعت گریزانند و طالبِ دقت‌اند، مخاطبانی که می‌دانند ممکن است روزنامه‌ها نتوانند به هزار و یک دلیل، تمام حقیقت را به آنها بگویند، اما به آنها دروغ هم نمی‌گویند و تمام تلاششان ارائه یک محصولِ متفاوت و قابل دفاع رسانه‌ای‌ست.
واقعیت این است که ما همچنان «امید» داریم: به «آینده»، به «فردا» و به روزهای در راه و‌ بر این باوریم که روزنامه‌ها هنوز هم می‌توانند چراغی باشند در مسیر همین فرداهای در راه. به حمایت و نگاه نقادانه‌تان امیدواریم و راه‌مان را با همین «امید» آغاز می‌کنیم... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.