|

دنیای تبلیغات نیازمند شفافیت

بیلبوردها و تبلیغات شهری بخشی از خاطره و حافظه تاریخی شهر هستند. با نگاهی به عکس‌های قدیمی تهران از پیش از انقلاب تا سال‌های دهه 60 و 70 و بعد از آن، یکی از اولین نشانه‌هایی که در هر عکس نظرها را جلب می‌کند، همین تبلیغات شهری هستند. حتی گاهی با دقت در همین تبلیغات می‌توان متوجه بازه زمانی گرفته‌شدن هر عکس هم شد. پشت هر تبلیغ و تابلو یا بیلبورد شهری نیز البته همیشه یک شرکت تبلیغاتی قرار دارد که جزئیات آن، حاصل خلاقیت، فکر و اجرای آنهاست. شرکت‌های تبلیغاتی که از سال‌ها قبل در زمینه تبلیغات تجاری پایتخت فعال بوده‌اند، فراز‌و‌نشیب زیادی را گذرانده‌اند و این‌روزها در خلأ حضور شرکت‌های خارجی تلاش می‌کنند در تبلیغات داخلی، این دوره را هم پشت سر بگذارند. پویان حقانی، مدیرعامل شرکت رسانه آزاد و یکی از شرکت‌های قدیمی در زمینه تبلیغات تجاری در شهر تهران است و به همین دلیل، نشستن پای صحبت‌ها و تجربه‌هایی که از شرایط کار در این حوزه دارد، خالی از لطف نیست.
شرکت آنها دو سالی با سازمان زیباسازی همکاری داشته و از سال 81 به صورت رسمی در حوزه تبلیغات محیطی کار خود را شروع کرده است. حقانی در مرور این سابقه کاری می‌گوید: «بسیاری از شرکت‌های فعال در دهه 70، از دهه 80 به بعد از حوزه تبلیغات رفتند و قدیمی‌ترین شرکت‌های تبلیغاتی که هنوز فعال هستند از همین ابتدای دهه 80 شکل گرفته‌اند و ما هم جزء آنها هستیم. به صورت کلی نباید فراموش کرد که تبلیغات در کشور ما سابقه طولانی ندارد و از بعد انقلاب و پایان جنگ، تازه تعدادی از تبلیغات تلویزیونی و محیطی شروع شدند و سابقه شرکت‌های تبلیغاتی هم متناسب با همین روند بوده است. ما هم از دهه 80 که فضای کار برای ما فراهم شد، دنبال فضای تبلیغاتی در قالب بیلبورد بودیم و تلاش کردیم رسانه جدیدی را به شهر اضافه کنیم. در نیمه اول دهه 80، با بیلبوردهایی از گوشی نوکیا وسط بزرگراه صدر که تصویر رئال گوشی نوکیا را در دست داشت، جلو آمدیم و در ادامه اشکال جدیدی از تبلیغات محیطی و حتی محلی را داشتیم». حقانی می‌گوید اولین تابلوهای آزادراهی را در کشور با متقاعد‌کردن مسئولان در وزارت راه در مسیر فرودگاه امام خمینی و با رعایت استانداردها و ضوابط خاصی نصب کرده‌اند و در توضیح بیشتر می‌گوید: «در واقع با تطبیق قوانین و مذاکرات و چانه‌زنی برای ورود تبلیغات جدید، خط‌شکنی می‌کردیم و قبل از ما کسی این کار راه نکرده بود. حساسیت‌هایی وجود داشت و مثلا می‌گفتند در بزرگراه‌ها سرعت بالاست و توجه به تبلیغات انحراف دید ایجاد می‌کند و باید بیلبوردها در حدفاصلی از بزرگراه بوده و ابعاد خاصی داشته باشند».
این کارشناس حوزه تبلیغات، به دو سالی که در سازمان زیباسازی در قالب یکی از مسئولان آن سازمان حضور داشته و مجوزهایی را برای تبلیغات روی اولین پل‌های عابر پیاده و سواره را داده‌اند، اشاره کرد و گفت: «این تبلیغات هم مدلی خط‌شکنی در این عرصه بود و با همین رویکرد در دهه 90 هم وارد حوزه حمل‌و‌نقل عمومی شدیم و طرح مطالعات ساماندهی 120 ایستگاه مترو و قطارهایی را که در تردد هستند، انجام دادیم و قرار بود بهره‌برداری را انجام دهیم که بعدها به دلایلی انجام نشد». آنها حدود یک سال است در تلاش برای تبلیغاتی جدید روی بدنه اتوبوس‌ها هستند و در توضیح بیشتر می‌گوید: «رویکرد فعلی در تبلیغات بدنه‌ای اتوبوس‌ها، اشکالات زیادی دارد و علاوه بر اختلال در منظر شهری، اشکالاتی هم برای خدمت‌رسانی اتوبوسرانی به وجود می‌آورد. این روش سنتی است و کل فضای دید اتوبوس گرفته می‌شود. نصب و کنده‌شدن برچسب از روی اتوبوس زحمت و زمان معطلی زیادی دارد و در تلاش هستیم تا با صفحاتی روی بدنه اتوبوس و یک فلش‌مموری، این تغییر جدید و به‌روز را اجرائی کنیم».
مدیرعامل شرکت رسانه آزاد همچنین از تلاش برای اجرای یک ایده جدید تبلیغاتی در شهر خبر و ادامه داد در این مدت برنامه‌ای برای تبلیغات روی بدنه و داخل تاکسی‌های تهران داشته‌اند و در تعامل با تاکسیرانی هستند تا روش‌های سنتی کنار برود و تبلیغات شهری، حس زیبایی‌شناختی بیشتری داشته باشد. حقانی همچنین می‌گوید: «در این سال‌ها، به شرایط کالبدی تبلیغات شهری از سوی مدیران توجه شده و لازم است نوبت به مسائل غیرکالبدی و کیفی برسد؛ هرچند متأسفانه با تغییرات مدیران، رویکردها متغیر و شکننده می‌شوند. مدیران جدید رویه‌های قبلی را تا حدی اجرائی می‌کنند و از سوی دیگر هر دو سال یک بار مزایده‌ای برای رسانه‌ها برگزار می‌کنند تا به بهره‌برداری برسد و شرکت‌های بهره‌برداری هم چون می‌دانند بعد از دو سال یا سه سال دیگر متولی این تابلو نیستند، عملا کار خاصی برای آن انجام نمی‌دهند و برای کالبد آن هزینه نمی‌کنند». «در این حدود دو دهه و اندی، بیشتر درباره محل قرار‌گرفتن، شکل و ‌اندازه و عمومی و افقی‌بودن و اقداماتی انجام شده است؛ در‌حالی‌که این موضوعات در دنیا دیگر مطرح نیستند و موضوعات را دیگر «در طول فکر» و نه «در طول دست» پیش می‌برند و برای شفافیت در عملکردها نیز دنبال بورس تبلیغات و رسانه و ایده‌ها و برنامه‌ریزی‌های جدید هستند». حقانی با ارائه این توضیحات درباره تغییر و تحول در دنیای تبلیغات در دیگر کشورهای جهان به مسئله مهمی اشاره می‌کند و می‌افزاید: «به صورت کلی، در موضوعات مربوط به تبلیغات به دلیل فضای غیرشفافی که از گذشته تا امروز وجود دارد، اشکال مختلفی از پول‌شویی وجود دارد و مدیران مختلفی از این محل برای تبادل ارقام مورد نیازشان استفاده می‌کنند؛ چون یک بیلبورد قیمت مشخصی ندارد و هیچ قاعده، قانون و تعزیراتی هم روی آن حاکم نیست. قیمت‌ها در این حوزه ناشی از عرضه و تقاضا نیست و بیشتر ارتباطی است و فضای ناسالمی در جریان است. به همین دلیل، اگر این موضوع در بورس که عرضه و تقاضا مشخص است باشد، همه چیز روشن می‌شود و امکان این‌گونه تخلفات نیز کاهش پیدا می‌کند».
او تأکید دارد که حداقل یک دهه است به سازمان زیباسازی پیشنهاد تشکیل بورس رسانه و تبلیغات داده شده تا به این ترتیب قیمت یک تابلو بر اساس تقاضاها بالا و پایین برود و تابلویی که کیفیت ندارد و مثلا فاقد روشنایی است، کمترین قیمت را داشته باشد و دارندگان این تابلو نیز به فکر اصلاح آن باشند، اما شهرداری تهران و سازمان زیباسازی تاکنون نخواسته‌اند برای خودشان حاشیه درست کنند و دنبال این مبانی قانونی بروند. این کارشناس حوزه تبلیغات تأکید دارد: اگرچه این ادبیات تندی است و ممکن است بسیاری از افراد از آن ناراحت شوند، اما این موضوع جزء اشکالات اساسی در صنعت تبلیغات بوده و خواه‌ناخواه روزی باید به این سمت بروند و در ادامه می‌گوید: «در حال‌ حاضر با این توجیه که برای هر رسانه مزایده برگزار می‌شود، ادعای شفافیت وجود دارد، اما اینکه پشت این مزایده کدام شرکت است و چه روندی وجود دارد، مشخص نیست. از سوی دیگر، سازمان زیباسازی رتبه‌بندی شرکت‌ها را انجام می‌دهد و می‌گوید فراخوان عمومی برگزار می‌کند، اما چطور عنوان فراخوان عمومی می‌گذارند در‌حالی‌که فقط به 30 نفر اجازه می‌دهند در فراخوان‌ها شرکت کنند؟ در واقع با این فراخوان و چاپ در روزنامه، خودشان را در برابر نهادهای نظارتی توجیه می‌کنند».
حقانی می‌گوید این موضوعات مربوط به شفافیت‌نداشتن، درباره مدیران امروز یا مدیران خاصی نیست؛ منظور کارکرد و شرایطی است که بر این حوزه سایه افکنده و باید اصلاح شود. او در توضیح این شفافیت‌نداشتن مثالی می‌زند و می‌گوید: «در دهه 70 غلامحسین کرباسچی، شهردار وقت تهران، روزنامه همشهری را راه‌اندازی می‌کند و سازمان آگهی‌های روزنامه همشهری به پول سال 80 حدود 20 تا 30 میلیارد تومان از محل آگهی‌ها و همین میزان از محل نیازمندی‌ها درآمد داشت؛ یعنی یک روزنامه در یک ساختمان هفت‌طبقه تولید می‌شد و سالانه چنین درآمدی را داشت و هم‌زمان در سازمان صداو‌سیما که متولی یک رسانه ملی در کشور است و بخشی از خیابان ولیعصر را در اختیار دارد، با این همه امکانات در همه استان‌ها، حدود فقط دو برابر این میزان درآمد داشت. اما چرا در آن زمان کسی اسم این درآمد را رانت نمی‌گذاشت و همه با آن کار می‌کردند و کسی دغدغه آن را نداشت؛ چون همه روندها شفاف بود؛ یک آیین‌نامه، تعرفه و تسهیلات و تخفیفات داشت و مدیر وقت هم در نهایت می‌توانست با مصوبه‌ای که اختیارات به او داده بود، پنج درصد تخفیف بدهد و در آن دهه حداقل صحبتی از تخلف برای این مجموعه نبود و در عوض کاری که با آن کردند، این بود که دیدند دارد خوب کار می‌کند و درآمد خوبی دارد، خصوصی‌سازی کردند و سیستم را به نابودی بردند».
او تأکید دارد که اگر سازمان زیباسازی تبلیغات و رسانه‌ها را از طریق بورس عرضه کند، حداقل 30 درصد افزایش درآمد خواهد داشت و می‌افزاید: «فارغ از مسائل مطرح‌شده، باید گفت مسئله مهم نبود مدیریت واحد شهری و عدم هماهنگی‌های موجود است. برای نمونه از مجموعه رسانه آزاد مثال می‌آورم که با سازمان زیباسازی برای تبلیغات اتوبوس، تاکسی و مترو توافق کردیم، اما چون مدیریت واحد معنا ندارد، کار نیمه‌کاره متوقف ماند. در آخرین پیگیری برای تبلیغات روی بدنه و داخل تاکسی‌ها، به توافقی با رانندگان و تاکسیرانی رسیدیم و سفارش میلیاردی برای قالب این تبلیغات دادیم و برای دفتر کار و پرسنل اقدام کردیم، اما یکباره پلیس راهور جلوی این پروژه را گرفت و گفت شما مجوز ندارید و باید از ما هم اجازه می‌گرفتید».
حقانی می‌گوید شاید این هماهنگی‌نداشتن با بیرون از شهرداری عادی باشد، اما مشکل اینجاست که معاونان و مدیران قسمت‌های مختلف در داخل شهرداری هم به هر دلیلی با هم اختلاف دارند و چون مجوز را یک سازمان می‌دهد و کار در سازمان دیگری انجام می‌شود، ما متضرر می‌شویم؛ در‌حالی‌که سال گذشته باید حداقل 25 میلیارد تومان در تبلیغات محیطی اتوبوسرانی درآمد ایجاد می‌کردم، اما آن‌قدر اختلافات درون‌گروهی و خواسته‌های متفاوت وجود دارد که این درآمد به یک‌پنجم کاهش پیدا کرد و هنوز هم این مشکل برای ما وجود دارد؛ چون مدیران اتوبوسرانی و زیباسازی با هم مشکل دارند و جلسه نمی‌گذارند». او تأکید دارد که این شرایط را در همه دوره‌های شهری شاهد بوده و مربوط به مدیران این دوره نمی‌شود و می‌افزاید: «مدیران در دوره‌های مختلف فقط دنبال افزایش تعداد بیلبوردها به صورت کالبدی هستند؛ در‌حالی‌که این ظرف بالاخره یک ظرفیتی دارد و لازم است که با پیش‌کشیدن فکر، خلاقیت و تکنولوژی بیشتر به کیفیت فکر کنیم».
حقانی به‌عنوان یکی از نمایندگان بخش خصوصی در حوزه تبلیغات، معتقد است مسئولان اگرچه می‌گویند بخش خصوصی شریک تجاری است، اما در عمل فشارهای مختلفی را وارد می‌کنند و می‌افزاید: «از شرکت‌ها برای انجام کار ضمانت‌نامه بانکی گرفته‌اند و در مقاطع مختلفی به‌عنوان اهرم فشار از آن استفاده می‌کنند. در دوره‌ای هم صحبت تعاونی و انجمن صنفی مطرح شد که راه‌اندازی کردیم، اما حمایتی صورت نگرفت».

بیلبوردها و تبلیغات شهری بخشی از خاطره و حافظه تاریخی شهر هستند. با نگاهی به عکس‌های قدیمی تهران از پیش از انقلاب تا سال‌های دهه 60 و 70 و بعد از آن، یکی از اولین نشانه‌هایی که در هر عکس نظرها را جلب می‌کند، همین تبلیغات شهری هستند. حتی گاهی با دقت در همین تبلیغات می‌توان متوجه بازه زمانی گرفته‌شدن هر عکس هم شد. پشت هر تبلیغ و تابلو یا بیلبورد شهری نیز البته همیشه یک شرکت تبلیغاتی قرار دارد که جزئیات آن، حاصل خلاقیت، فکر و اجرای آنهاست. شرکت‌های تبلیغاتی که از سال‌ها قبل در زمینه تبلیغات تجاری پایتخت فعال بوده‌اند، فراز‌و‌نشیب زیادی را گذرانده‌اند و این‌روزها در خلأ حضور شرکت‌های خارجی تلاش می‌کنند در تبلیغات داخلی، این دوره را هم پشت سر بگذارند. پویان حقانی، مدیرعامل شرکت رسانه آزاد و یکی از شرکت‌های قدیمی در زمینه تبلیغات تجاری در شهر تهران است و به همین دلیل، نشستن پای صحبت‌ها و تجربه‌هایی که از شرایط کار در این حوزه دارد، خالی از لطف نیست.
شرکت آنها دو سالی با سازمان زیباسازی همکاری داشته و از سال 81 به صورت رسمی در حوزه تبلیغات محیطی کار خود را شروع کرده است. حقانی در مرور این سابقه کاری می‌گوید: «بسیاری از شرکت‌های فعال در دهه 70، از دهه 80 به بعد از حوزه تبلیغات رفتند و قدیمی‌ترین شرکت‌های تبلیغاتی که هنوز فعال هستند از همین ابتدای دهه 80 شکل گرفته‌اند و ما هم جزء آنها هستیم. به صورت کلی نباید فراموش کرد که تبلیغات در کشور ما سابقه طولانی ندارد و از بعد انقلاب و پایان جنگ، تازه تعدادی از تبلیغات تلویزیونی و محیطی شروع شدند و سابقه شرکت‌های تبلیغاتی هم متناسب با همین روند بوده است. ما هم از دهه 80 که فضای کار برای ما فراهم شد، دنبال فضای تبلیغاتی در قالب بیلبورد بودیم و تلاش کردیم رسانه جدیدی را به شهر اضافه کنیم. در نیمه اول دهه 80، با بیلبوردهایی از گوشی نوکیا وسط بزرگراه صدر که تصویر رئال گوشی نوکیا را در دست داشت، جلو آمدیم و در ادامه اشکال جدیدی از تبلیغات محیطی و حتی محلی را داشتیم». حقانی می‌گوید اولین تابلوهای آزادراهی را در کشور با متقاعد‌کردن مسئولان در وزارت راه در مسیر فرودگاه امام خمینی و با رعایت استانداردها و ضوابط خاصی نصب کرده‌اند و در توضیح بیشتر می‌گوید: «در واقع با تطبیق قوانین و مذاکرات و چانه‌زنی برای ورود تبلیغات جدید، خط‌شکنی می‌کردیم و قبل از ما کسی این کار راه نکرده بود. حساسیت‌هایی وجود داشت و مثلا می‌گفتند در بزرگراه‌ها سرعت بالاست و توجه به تبلیغات انحراف دید ایجاد می‌کند و باید بیلبوردها در حدفاصلی از بزرگراه بوده و ابعاد خاصی داشته باشند».
این کارشناس حوزه تبلیغات، به دو سالی که در سازمان زیباسازی در قالب یکی از مسئولان آن سازمان حضور داشته و مجوزهایی را برای تبلیغات روی اولین پل‌های عابر پیاده و سواره را داده‌اند، اشاره کرد و گفت: «این تبلیغات هم مدلی خط‌شکنی در این عرصه بود و با همین رویکرد در دهه 90 هم وارد حوزه حمل‌و‌نقل عمومی شدیم و طرح مطالعات ساماندهی 120 ایستگاه مترو و قطارهایی را که در تردد هستند، انجام دادیم و قرار بود بهره‌برداری را انجام دهیم که بعدها به دلایلی انجام نشد». آنها حدود یک سال است در تلاش برای تبلیغاتی جدید روی بدنه اتوبوس‌ها هستند و در توضیح بیشتر می‌گوید: «رویکرد فعلی در تبلیغات بدنه‌ای اتوبوس‌ها، اشکالات زیادی دارد و علاوه بر اختلال در منظر شهری، اشکالاتی هم برای خدمت‌رسانی اتوبوسرانی به وجود می‌آورد. این روش سنتی است و کل فضای دید اتوبوس گرفته می‌شود. نصب و کنده‌شدن برچسب از روی اتوبوس زحمت و زمان معطلی زیادی دارد و در تلاش هستیم تا با صفحاتی روی بدنه اتوبوس و یک فلش‌مموری، این تغییر جدید و به‌روز را اجرائی کنیم».
مدیرعامل شرکت رسانه آزاد همچنین از تلاش برای اجرای یک ایده جدید تبلیغاتی در شهر خبر و ادامه داد در این مدت برنامه‌ای برای تبلیغات روی بدنه و داخل تاکسی‌های تهران داشته‌اند و در تعامل با تاکسیرانی هستند تا روش‌های سنتی کنار برود و تبلیغات شهری، حس زیبایی‌شناختی بیشتری داشته باشد. حقانی همچنین می‌گوید: «در این سال‌ها، به شرایط کالبدی تبلیغات شهری از سوی مدیران توجه شده و لازم است نوبت به مسائل غیرکالبدی و کیفی برسد؛ هرچند متأسفانه با تغییرات مدیران، رویکردها متغیر و شکننده می‌شوند. مدیران جدید رویه‌های قبلی را تا حدی اجرائی می‌کنند و از سوی دیگر هر دو سال یک بار مزایده‌ای برای رسانه‌ها برگزار می‌کنند تا به بهره‌برداری برسد و شرکت‌های بهره‌برداری هم چون می‌دانند بعد از دو سال یا سه سال دیگر متولی این تابلو نیستند، عملا کار خاصی برای آن انجام نمی‌دهند و برای کالبد آن هزینه نمی‌کنند». «در این حدود دو دهه و اندی، بیشتر درباره محل قرار‌گرفتن، شکل و ‌اندازه و عمومی و افقی‌بودن و اقداماتی انجام شده است؛ در‌حالی‌که این موضوعات در دنیا دیگر مطرح نیستند و موضوعات را دیگر «در طول فکر» و نه «در طول دست» پیش می‌برند و برای شفافیت در عملکردها نیز دنبال بورس تبلیغات و رسانه و ایده‌ها و برنامه‌ریزی‌های جدید هستند». حقانی با ارائه این توضیحات درباره تغییر و تحول در دنیای تبلیغات در دیگر کشورهای جهان به مسئله مهمی اشاره می‌کند و می‌افزاید: «به صورت کلی، در موضوعات مربوط به تبلیغات به دلیل فضای غیرشفافی که از گذشته تا امروز وجود دارد، اشکال مختلفی از پول‌شویی وجود دارد و مدیران مختلفی از این محل برای تبادل ارقام مورد نیازشان استفاده می‌کنند؛ چون یک بیلبورد قیمت مشخصی ندارد و هیچ قاعده، قانون و تعزیراتی هم روی آن حاکم نیست. قیمت‌ها در این حوزه ناشی از عرضه و تقاضا نیست و بیشتر ارتباطی است و فضای ناسالمی در جریان است. به همین دلیل، اگر این موضوع در بورس که عرضه و تقاضا مشخص است باشد، همه چیز روشن می‌شود و امکان این‌گونه تخلفات نیز کاهش پیدا می‌کند».
او تأکید دارد که حداقل یک دهه است به سازمان زیباسازی پیشنهاد تشکیل بورس رسانه و تبلیغات داده شده تا به این ترتیب قیمت یک تابلو بر اساس تقاضاها بالا و پایین برود و تابلویی که کیفیت ندارد و مثلا فاقد روشنایی است، کمترین قیمت را داشته باشد و دارندگان این تابلو نیز به فکر اصلاح آن باشند، اما شهرداری تهران و سازمان زیباسازی تاکنون نخواسته‌اند برای خودشان حاشیه درست کنند و دنبال این مبانی قانونی بروند. این کارشناس حوزه تبلیغات تأکید دارد: اگرچه این ادبیات تندی است و ممکن است بسیاری از افراد از آن ناراحت شوند، اما این موضوع جزء اشکالات اساسی در صنعت تبلیغات بوده و خواه‌ناخواه روزی باید به این سمت بروند و در ادامه می‌گوید: «در حال‌ حاضر با این توجیه که برای هر رسانه مزایده برگزار می‌شود، ادعای شفافیت وجود دارد، اما اینکه پشت این مزایده کدام شرکت است و چه روندی وجود دارد، مشخص نیست. از سوی دیگر، سازمان زیباسازی رتبه‌بندی شرکت‌ها را انجام می‌دهد و می‌گوید فراخوان عمومی برگزار می‌کند، اما چطور عنوان فراخوان عمومی می‌گذارند در‌حالی‌که فقط به 30 نفر اجازه می‌دهند در فراخوان‌ها شرکت کنند؟ در واقع با این فراخوان و چاپ در روزنامه، خودشان را در برابر نهادهای نظارتی توجیه می‌کنند».
حقانی می‌گوید این موضوعات مربوط به شفافیت‌نداشتن، درباره مدیران امروز یا مدیران خاصی نیست؛ منظور کارکرد و شرایطی است که بر این حوزه سایه افکنده و باید اصلاح شود. او در توضیح این شفافیت‌نداشتن مثالی می‌زند و می‌گوید: «در دهه 70 غلامحسین کرباسچی، شهردار وقت تهران، روزنامه همشهری را راه‌اندازی می‌کند و سازمان آگهی‌های روزنامه همشهری به پول سال 80 حدود 20 تا 30 میلیارد تومان از محل آگهی‌ها و همین میزان از محل نیازمندی‌ها درآمد داشت؛ یعنی یک روزنامه در یک ساختمان هفت‌طبقه تولید می‌شد و سالانه چنین درآمدی را داشت و هم‌زمان در سازمان صداو‌سیما که متولی یک رسانه ملی در کشور است و بخشی از خیابان ولیعصر را در اختیار دارد، با این همه امکانات در همه استان‌ها، حدود فقط دو برابر این میزان درآمد داشت. اما چرا در آن زمان کسی اسم این درآمد را رانت نمی‌گذاشت و همه با آن کار می‌کردند و کسی دغدغه آن را نداشت؛ چون همه روندها شفاف بود؛ یک آیین‌نامه، تعرفه و تسهیلات و تخفیفات داشت و مدیر وقت هم در نهایت می‌توانست با مصوبه‌ای که اختیارات به او داده بود، پنج درصد تخفیف بدهد و در آن دهه حداقل صحبتی از تخلف برای این مجموعه نبود و در عوض کاری که با آن کردند، این بود که دیدند دارد خوب کار می‌کند و درآمد خوبی دارد، خصوصی‌سازی کردند و سیستم را به نابودی بردند».
او تأکید دارد که اگر سازمان زیباسازی تبلیغات و رسانه‌ها را از طریق بورس عرضه کند، حداقل 30 درصد افزایش درآمد خواهد داشت و می‌افزاید: «فارغ از مسائل مطرح‌شده، باید گفت مسئله مهم نبود مدیریت واحد شهری و عدم هماهنگی‌های موجود است. برای نمونه از مجموعه رسانه آزاد مثال می‌آورم که با سازمان زیباسازی برای تبلیغات اتوبوس، تاکسی و مترو توافق کردیم، اما چون مدیریت واحد معنا ندارد، کار نیمه‌کاره متوقف ماند. در آخرین پیگیری برای تبلیغات روی بدنه و داخل تاکسی‌ها، به توافقی با رانندگان و تاکسیرانی رسیدیم و سفارش میلیاردی برای قالب این تبلیغات دادیم و برای دفتر کار و پرسنل اقدام کردیم، اما یکباره پلیس راهور جلوی این پروژه را گرفت و گفت شما مجوز ندارید و باید از ما هم اجازه می‌گرفتید».
حقانی می‌گوید شاید این هماهنگی‌نداشتن با بیرون از شهرداری عادی باشد، اما مشکل اینجاست که معاونان و مدیران قسمت‌های مختلف در داخل شهرداری هم به هر دلیلی با هم اختلاف دارند و چون مجوز را یک سازمان می‌دهد و کار در سازمان دیگری انجام می‌شود، ما متضرر می‌شویم؛ در‌حالی‌که سال گذشته باید حداقل 25 میلیارد تومان در تبلیغات محیطی اتوبوسرانی درآمد ایجاد می‌کردم، اما آن‌قدر اختلافات درون‌گروهی و خواسته‌های متفاوت وجود دارد که این درآمد به یک‌پنجم کاهش پیدا کرد و هنوز هم این مشکل برای ما وجود دارد؛ چون مدیران اتوبوسرانی و زیباسازی با هم مشکل دارند و جلسه نمی‌گذارند». او تأکید دارد که این شرایط را در همه دوره‌های شهری شاهد بوده و مربوط به مدیران این دوره نمی‌شود و می‌افزاید: «مدیران در دوره‌های مختلف فقط دنبال افزایش تعداد بیلبوردها به صورت کالبدی هستند؛ در‌حالی‌که این ظرف بالاخره یک ظرفیتی دارد و لازم است که با پیش‌کشیدن فکر، خلاقیت و تکنولوژی بیشتر به کیفیت فکر کنیم».
حقانی به‌عنوان یکی از نمایندگان بخش خصوصی در حوزه تبلیغات، معتقد است مسئولان اگرچه می‌گویند بخش خصوصی شریک تجاری است، اما در عمل فشارهای مختلفی را وارد می‌کنند و می‌افزاید: «از شرکت‌ها برای انجام کار ضمانت‌نامه بانکی گرفته‌اند و در مقاطع مختلفی به‌عنوان اهرم فشار از آن استفاده می‌کنند. در دوره‌ای هم صحبت تعاونی و انجمن صنفی مطرح شد که راه‌اندازی کردیم، اما حمایتی صورت نگرفت».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.