گفتوگو با سيدمجتبي موسوي معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی تهران درباره آنچه در تبلیغات فرهنگی میگذرد:
تبلیغ، توصیه یا بههمریختگی افکار
شرق: نگاه مردم عادی نسبت به تبلیغات فرهنگی در شهر چگونه است؟ چقدر ذهنتان نسبت به عملکرد و مدلها و کارکردهای تبلیغات فرهنگی شفاف است؟ اصلا فکر میکردید پای مدل تغذیه و ورزشکردن یا خواب شبانه و رفتارهای داخل آپارتمانتان میتواند به همین تبلیغات فرهنگی باز شود؟ پاسخ این پرسشها به همه ما بهعنوان شهروندان ارتباطی مستقیم دارد. بااینحال واقعیت این است که بسیاری از ما نسبت به این نوع از تبلیغات اطلاعات کاملی نداریم و حتی به خاطر عملکردهای اشتباهی که در پی تلقین یکسویه مفاهیم بودهاند، نسبت به تبلیغات فرهنگی زاویه و نگاه منفی داریم و در میانه این عدم آگاهی و بیاعتنایی و عدم مطالبه، کارکردها به شکل ناقصی همچنان از سوی برخی مسئولان ادامه دارد. اگرچه در سالهای اخیر تلاش شده تبلیغات فرهنگی در کانال و زمینههای اصلی فعالیت خود هدایت شود و اقدامات درخور توجه و ارزشمندی هم در همین راستا اجرا شده، اما هنوز راه زیادی تا ارتباط نزدیک با مخاطبان اصلی خود یعنی مردم دارد.
سیدمجتبی موسوی، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران که در دوره مسئولیت خود زمینهساز تحولات مهمی بهخصوص در حوزه تبلیغات شهری بوده، معتقد است شرایط برای تبلیغات فرهنگی هنوز هم به شرایط ایدئال نرسیده و هنوز موازیکاری، تداخل تصمیمات، اعمال نظرات حاشیهای و بیرونی و از همه مهمتر تأکید روی کمیت به جای کیفیت در این حوزه وجود دارد. او از همین عنوان تبلیغات فرهنگی شروع میکند و میگوید: «علت نامگذاری تبلیغات فرهنگی این است که روی سازههای مربوط به آنها تبلیغاتی نباشد، اما گاه مشاهده میشود که همان مفهوم نمایش دادهشده روی رسانه، تبلیغی را در دل خود نهفته دارد».
موسوی به تعداد تابلوهای تبلیغاتی که تنها مختص تبلیغات فرهنگی هستند، اشاره کرد و در ادامه گفت: «از میان همه سازههای تبلیغاتی بخشی برای کار فرهنگی در اختیار سازمان زیباسازی قرار دارد، اما در کنار آن تعدادی از سازهها در اختیار شهرداریهای مناطق، سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران یا ارگانهایی خارج از شهرداری مثل بنیاد شهید، بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس یا سازمان اوج قرار دارند. در مجموع باید گفت سیاستگذاری فرهنگی در دستهبندی کلی مناسبتهای مذهبی و ملی و... درخواستها از سوی ارگانهای شهرداری، دولتی یا خصوصی و انجمنها و نهادهای دیگر است و در این میان به شکل مقطعی یا طولانیمدت و یا منطقهای و فراگیر پیامها و موضوعات عمومی که برای مردم مفید و ضروری باشد برای این سازههای فرهنگی در نظر میگیرند و بر همین اساس مدیریت و اجرا میشود».
یکی از مسائل و موضوعات مهم در این عرصه این است که در تبلیغات فرهنگی و مفاهیم بهکارگرفته و مورد تأکید و نحوه اجرا، معمولا بین چند ارگان مربوطه موازیکاری یا اولویتبندی سلیقهای وجود دارد، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران با این توضیح در ادامه میگوید: «از میان ارگانها و سازمانهایی که سازههای تبلیغاتی در اختیار دارند، تنها بخشی که امکان همکاری و همپوشانی با سازمان زیباسازی دارد، بیلبوردهای شهرداریهای مناطق است که در برخی موارد همراستا میشود و در باقی موارد شاهد موازیکاری و البته برنامههای مستقل هستم. مسئله در اختیار قرارداشتن تعدادی تابلو از سوی برخی از ارگانها نیست، بلکه عملکرد همه اینها با هم باعث تعدد و تنوع پیامها و آزار روانی شهروندان میشود و در بسیاری از موارد این نزدیک هم بودن و تکرار پیامها در یک محدوده و جلوی چشم شهروندان باعث بههمریختگی افکار مردم است».
او البته تأکید دارد که این شیوه و شرایط از سالها قبل پایه گذاشته شده و همچنین معتقد است «وقتی پایه کاری بر اساس شرایطی اشتباه گذاشته میشود، تغییردادن آن بسیار سخت است و به نظر من با این شرایط موجود، در هر دورهای و با تغییر هر مدیری نباید انتظار بهبود اوضاع را داشت. در سالهای گذشته متناسب با نگاه، فرهنگ و جایگاهی که هر مدیر به دنبال آن بوده، اتفاقاتی در حوزه تبلیغات فرهنگی رخ داده است که گاه مؤثر بوده و دیگر تکرار نشده و گاه اتفاقات تکرار شده که سالها ادامه داشته است و هر سال فقط موضوع تغییر کرده است».
موسوی به اقدامات موفق و تأثیرگذار از نگاه مردم در این سالها اشاره میکند و میگوید: «برخی از دورهها در نتیجه همکاری سازمان زیباسازی با ارگانها یا بخشهای دیگر در شهرداری تبلیغات یکدست و فراگیری را اجرا کردیم. برای نمونه در همکاریای که با وزارت بهداشت داشتیم، آنها مفاهیم و موضوعات لازم را ارائه کردند و ما تیمی را برای طراحی و گرافیک این پیامها انتخاب کردیم و نتیجه کار به شکلی گسترده و همزمان اکران شد. از آنجایی که این اقدام برای اولینبار صورت میگرفت و مفاهیم بهداشتی و پزشکی را به شکلی منسجم و متفاوت با شهروندان مطرح میکردیم، نتیجه چشمگیر بود و حتی بعد از تهران در شهرهای دیگر هم اجرا شد و در ادامه همین همکاری را با ارگانهای دیگر برای مفاهیم دیگری هم اجرا کردیم».
البته باید پذیرفت که کیفیت و تکنولوژی و خلاقیت در تبلیغات به شکل کلی و بهخصوص تبلیغات فرهنگی مطابق با خواسته، نوع نگاه و انتظارات شهروندان جلو نرفته است، او با این توضیح در ادامه میگوید: «شاید ریشه این عقبماندگی را باید در این موضوع پیدا کرد که پایه تبلیغات در ایران بر اساس همین پایههای بیلبورد شکل گرفته و به شکلی محدود نهایتا روی بدنه اتوبوس و مترو هم منتقل شده و محدود به همین چند رسانه شهری باقی مانده است. البته نحوههای واگذاری یا تشریفات قانونی، محدودیتهایی را ایجاد کرده و فعالیت و پیشروی در حوزه تبلیغات برای شرکتها و سازمان زیباسازی چندان کار راحتی نیست. البته این را هم میپذیرم که در شیوههای نو تبلیغات چه تجاری و چه فرهنگی عقب و وفادار به شیوههای قدیمی هستیم و به همین دلیل به راحتی میتوان خستهکنندهبودن و یکنواختی فضای بیلبوردها را احساس کرد که تأثیر لازم را هم بر مخاطب ندارد، اما شرکتهای تبلیغاتی هم بدشان نمیآید به همین شکل ادامه پیدا کند و خودشان را وارد چالشهای جدید نکنند».
سیدمجتبی موسوی. معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی در سال 94 و ازجمله مدیرانی بوده که در تبدیل تهران به نگارخانهای یکدست تلاش کرد. او بهعنوان مجری این پروژه به سابقه و زمینههای اجرائی این پروژه اشاره دارد و میگوید: «سازمان زیباسازی از سالها قبل شورای هنری داشت که بیشتر بهطور موردی برای هنرهای شهری تصمیمگیری میکرد. در یکی از این جلسات یکی از اعضای این شورای هنری به نام سعید شهلاپور بحثی درباره کیفیت تبلیغات شهری را پیش کشید و اینکه تا چه اندازه تبلیغات شهری برای شهروندان خستهکننده است و آنها به نوعی مجبور به تحمل این تبلیغات هستند. در جلسات مختلفی بحث شد که حتی به شکل نمادین هم که شده در هر سال برای مدت زمان یک هفته یا 10 روز هیچ تبلیغی در شهر نداشته باشیم و تابلوها سفید باشند. در ادامه همین بحثها زمانی به این فکر کردیم که اگر خالیگذاشتن یا سفید کردن فضای تبلیغات چندان پذیرفته نباشد و بیش از اندازه آوانگارد به نظر آید، میتوان تصاویری را به نمایش گذاشت که هم حال مردم را خوب کند و هم ماهیت تبلیغی نداشته باشد و در نتیجه به نمایش آثار هنری برجسته رسیدیم».
موسوی میگوید در واقع ایده نگارخانهای به وسعت یک شهر از یک همفکری و بحث درباره شرایط موجود و ایدهای خام به این شکل درآمد و پخته شد و در همان سال 94 اجرا شد. او در توضیح جزئیات بیشتر این ایده افزود: «خوشبختانه مدیرعامل وقت آقای کامیاب با این طرح موافقت کرد و در ادامه هم آثار هنری ایران و جهان، زمان مناسب و شیوه اجرا برنامهریزی شد و در نهایت اردیبهشت سال 94 برای اولینبار اجرائی شد».
موسوی با بیان اینکه به دلیل تجربه اول بودن و حجم کار در آن زمان کوتاه تا حدی ضربتی و با فوریت اجرا شد، در ادامه گفت: «خوشبختانه با بازتابهای بسیار خوبی در میان مردم تهران و داخل کشور و نیز بازتاب جهانی روبهرو شدیم و بسیاری از خبرگزاری مهم در دنیا این اتفاق را منعکس و مطالب بسیار خوبی نوشتند. اگر میلیاردها تومان هزینه میکردیم تا تصویری مثبت از ایران در رسانههای جهان ایجاد شود، این اندازه موفق نبودیم، ولی با این کار که هزینه زیادی هم نداشت خودبهخود تصویری مثبت از ایران را پوشش دادند».
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران با اشاره به برگزاری مجدد این پروژه در سال 95 و توقف آن در سالهای بعد، گفت: «پیشبینی این بود که با موضوعاتی دیگر این پروژه ادامه پیدا کند و ایدهها و پیشنهادهایی هم از سوی ارگانها و افراد هنرمند ارائه شد. بااینحال هرکدام از این مفاهیم با هدف اول ما، یعنی دورشدن از تبلیغات و حس آرامش برای مردم دور میشدند و به نوعی باز هم تبلیغ یا القای مفاهیمی اجباری را به همراه داشتند. از نظر ما تنها موضوعی که تبلیغ نبود و همزمان حال شهروندان را هم خوب میکرد، نمایش آثار هنری بود. به هر حال این پروژه موفق بود و حالا چند سالی است که تکرار نشده و شاید اگر ادامه پیدا میکرد، ممکن بود دیگر کیفیت نداشته باشد و تکراری شود، اما میتوان بعد از چند سال دوباره آن را اجرا کرد».
موسوی با اشاره به انعکاس جهانی این پروژه و توجه شهروندان، در توضیح بیشتر گفت: «در این پروژه و انتخاب آثار هنری به سلیقه هنری همه گروهها از نقاشی، خوشنویسی، مجسمه، عکس و... توجه شده بود و اگر فردی از نقاشی خوشش نمیآمد، ممکن بود به عکسها یا مجسمهها توجه کند. حتی آن زمان گروههای هنری و دانشجویی بودند که شبها که هوا هم خوب بود، اکیپی جمع میشدند تا با دورزدن در شهر تعدادی از این آثار هنری را ببینند یا رئیس شورای شهر تهران میگفت من در فاصله خانه تا شورا انگار کتاب تاریخ هنر را ورق میزنم».
10 روز حال خوب دور از تبلیغ
شرق: تبلیغات فرهنگی شهر تهران در سالهای گذشته تلاش کرد با تکانهایی به ساختارهای قدیمی و دستوپاگیر خودش، تحولات جدیدی را برای نزدیکشدن به خواستهها و زاویه دید شهروندان رقم بزند؛ تلاشهایی که گاه به حاشیه و جاده خاکی رفته و بیشتر از تأیید با طرد و واکنش منفی همراه بوده و گاه آنقدر جذاب بوده که بدون آنکه شهرداری بخواهد از تبلیغاتش در رسانههای خارجی تعریف کردهاند. در این سالها هم تبلیغات فرهنگی مثل «صداقت آمریکایی»، «با یک گل بهار نمیشود» و«حقوق بشر آمریکایی» را در تهران داشتیم که بهجای همافزایی، زمینه اختلاف، چالش و واکنش منفی بین شهرداری، دولت و بخشی از افکار عمومی را به همراه داشت و از آن سو اکرانهایی موفق مثل «نگارخانهای به وسعت یک شهر» را شاهد بودیم که توانست چهرهای متفاوت و قابل قبول از تهران در آستانه 1400 را به مردم خودش و مردم دنیا نشان دهد. این پروژه در زمان اجرای دوساله خود بهخصوص در سال اول با واکنشهای مثبت زیادی همراه بود که البته سهم انتقادهای منفی بسیار کم و معطوف به کیفیت برخی کارهای ارائهشده و یا قیمت نهایی پروژه بود.
شرق: نگاه مردم عادی نسبت به تبلیغات فرهنگی در شهر چگونه است؟ چقدر ذهنتان نسبت به عملکرد و مدلها و کارکردهای تبلیغات فرهنگی شفاف است؟ اصلا فکر میکردید پای مدل تغذیه و ورزشکردن یا خواب شبانه و رفتارهای داخل آپارتمانتان میتواند به همین تبلیغات فرهنگی باز شود؟ پاسخ این پرسشها به همه ما بهعنوان شهروندان ارتباطی مستقیم دارد. بااینحال واقعیت این است که بسیاری از ما نسبت به این نوع از تبلیغات اطلاعات کاملی نداریم و حتی به خاطر عملکردهای اشتباهی که در پی تلقین یکسویه مفاهیم بودهاند، نسبت به تبلیغات فرهنگی زاویه و نگاه منفی داریم و در میانه این عدم آگاهی و بیاعتنایی و عدم مطالبه، کارکردها به شکل ناقصی همچنان از سوی برخی مسئولان ادامه دارد. اگرچه در سالهای اخیر تلاش شده تبلیغات فرهنگی در کانال و زمینههای اصلی فعالیت خود هدایت شود و اقدامات درخور توجه و ارزشمندی هم در همین راستا اجرا شده، اما هنوز راه زیادی تا ارتباط نزدیک با مخاطبان اصلی خود یعنی مردم دارد.
سیدمجتبی موسوی، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران که در دوره مسئولیت خود زمینهساز تحولات مهمی بهخصوص در حوزه تبلیغات شهری بوده، معتقد است شرایط برای تبلیغات فرهنگی هنوز هم به شرایط ایدئال نرسیده و هنوز موازیکاری، تداخل تصمیمات، اعمال نظرات حاشیهای و بیرونی و از همه مهمتر تأکید روی کمیت به جای کیفیت در این حوزه وجود دارد. او از همین عنوان تبلیغات فرهنگی شروع میکند و میگوید: «علت نامگذاری تبلیغات فرهنگی این است که روی سازههای مربوط به آنها تبلیغاتی نباشد، اما گاه مشاهده میشود که همان مفهوم نمایش دادهشده روی رسانه، تبلیغی را در دل خود نهفته دارد».
موسوی به تعداد تابلوهای تبلیغاتی که تنها مختص تبلیغات فرهنگی هستند، اشاره کرد و در ادامه گفت: «از میان همه سازههای تبلیغاتی بخشی برای کار فرهنگی در اختیار سازمان زیباسازی قرار دارد، اما در کنار آن تعدادی از سازهها در اختیار شهرداریهای مناطق، سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران یا ارگانهایی خارج از شهرداری مثل بنیاد شهید، بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس یا سازمان اوج قرار دارند. در مجموع باید گفت سیاستگذاری فرهنگی در دستهبندی کلی مناسبتهای مذهبی و ملی و... درخواستها از سوی ارگانهای شهرداری، دولتی یا خصوصی و انجمنها و نهادهای دیگر است و در این میان به شکل مقطعی یا طولانیمدت و یا منطقهای و فراگیر پیامها و موضوعات عمومی که برای مردم مفید و ضروری باشد برای این سازههای فرهنگی در نظر میگیرند و بر همین اساس مدیریت و اجرا میشود».
یکی از مسائل و موضوعات مهم در این عرصه این است که در تبلیغات فرهنگی و مفاهیم بهکارگرفته و مورد تأکید و نحوه اجرا، معمولا بین چند ارگان مربوطه موازیکاری یا اولویتبندی سلیقهای وجود دارد، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران با این توضیح در ادامه میگوید: «از میان ارگانها و سازمانهایی که سازههای تبلیغاتی در اختیار دارند، تنها بخشی که امکان همکاری و همپوشانی با سازمان زیباسازی دارد، بیلبوردهای شهرداریهای مناطق است که در برخی موارد همراستا میشود و در باقی موارد شاهد موازیکاری و البته برنامههای مستقل هستم. مسئله در اختیار قرارداشتن تعدادی تابلو از سوی برخی از ارگانها نیست، بلکه عملکرد همه اینها با هم باعث تعدد و تنوع پیامها و آزار روانی شهروندان میشود و در بسیاری از موارد این نزدیک هم بودن و تکرار پیامها در یک محدوده و جلوی چشم شهروندان باعث بههمریختگی افکار مردم است».
او البته تأکید دارد که این شیوه و شرایط از سالها قبل پایه گذاشته شده و همچنین معتقد است «وقتی پایه کاری بر اساس شرایطی اشتباه گذاشته میشود، تغییردادن آن بسیار سخت است و به نظر من با این شرایط موجود، در هر دورهای و با تغییر هر مدیری نباید انتظار بهبود اوضاع را داشت. در سالهای گذشته متناسب با نگاه، فرهنگ و جایگاهی که هر مدیر به دنبال آن بوده، اتفاقاتی در حوزه تبلیغات فرهنگی رخ داده است که گاه مؤثر بوده و دیگر تکرار نشده و گاه اتفاقات تکرار شده که سالها ادامه داشته است و هر سال فقط موضوع تغییر کرده است».
موسوی به اقدامات موفق و تأثیرگذار از نگاه مردم در این سالها اشاره میکند و میگوید: «برخی از دورهها در نتیجه همکاری سازمان زیباسازی با ارگانها یا بخشهای دیگر در شهرداری تبلیغات یکدست و فراگیری را اجرا کردیم. برای نمونه در همکاریای که با وزارت بهداشت داشتیم، آنها مفاهیم و موضوعات لازم را ارائه کردند و ما تیمی را برای طراحی و گرافیک این پیامها انتخاب کردیم و نتیجه کار به شکلی گسترده و همزمان اکران شد. از آنجایی که این اقدام برای اولینبار صورت میگرفت و مفاهیم بهداشتی و پزشکی را به شکلی منسجم و متفاوت با شهروندان مطرح میکردیم، نتیجه چشمگیر بود و حتی بعد از تهران در شهرهای دیگر هم اجرا شد و در ادامه همین همکاری را با ارگانهای دیگر برای مفاهیم دیگری هم اجرا کردیم».
البته باید پذیرفت که کیفیت و تکنولوژی و خلاقیت در تبلیغات به شکل کلی و بهخصوص تبلیغات فرهنگی مطابق با خواسته، نوع نگاه و انتظارات شهروندان جلو نرفته است، او با این توضیح در ادامه میگوید: «شاید ریشه این عقبماندگی را باید در این موضوع پیدا کرد که پایه تبلیغات در ایران بر اساس همین پایههای بیلبورد شکل گرفته و به شکلی محدود نهایتا روی بدنه اتوبوس و مترو هم منتقل شده و محدود به همین چند رسانه شهری باقی مانده است. البته نحوههای واگذاری یا تشریفات قانونی، محدودیتهایی را ایجاد کرده و فعالیت و پیشروی در حوزه تبلیغات برای شرکتها و سازمان زیباسازی چندان کار راحتی نیست. البته این را هم میپذیرم که در شیوههای نو تبلیغات چه تجاری و چه فرهنگی عقب و وفادار به شیوههای قدیمی هستیم و به همین دلیل به راحتی میتوان خستهکنندهبودن و یکنواختی فضای بیلبوردها را احساس کرد که تأثیر لازم را هم بر مخاطب ندارد، اما شرکتهای تبلیغاتی هم بدشان نمیآید به همین شکل ادامه پیدا کند و خودشان را وارد چالشهای جدید نکنند».
سیدمجتبی موسوی. معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی در سال 94 و ازجمله مدیرانی بوده که در تبدیل تهران به نگارخانهای یکدست تلاش کرد. او بهعنوان مجری این پروژه به سابقه و زمینههای اجرائی این پروژه اشاره دارد و میگوید: «سازمان زیباسازی از سالها قبل شورای هنری داشت که بیشتر بهطور موردی برای هنرهای شهری تصمیمگیری میکرد. در یکی از این جلسات یکی از اعضای این شورای هنری به نام سعید شهلاپور بحثی درباره کیفیت تبلیغات شهری را پیش کشید و اینکه تا چه اندازه تبلیغات شهری برای شهروندان خستهکننده است و آنها به نوعی مجبور به تحمل این تبلیغات هستند. در جلسات مختلفی بحث شد که حتی به شکل نمادین هم که شده در هر سال برای مدت زمان یک هفته یا 10 روز هیچ تبلیغی در شهر نداشته باشیم و تابلوها سفید باشند. در ادامه همین بحثها زمانی به این فکر کردیم که اگر خالیگذاشتن یا سفید کردن فضای تبلیغات چندان پذیرفته نباشد و بیش از اندازه آوانگارد به نظر آید، میتوان تصاویری را به نمایش گذاشت که هم حال مردم را خوب کند و هم ماهیت تبلیغی نداشته باشد و در نتیجه به نمایش آثار هنری برجسته رسیدیم».
موسوی میگوید در واقع ایده نگارخانهای به وسعت یک شهر از یک همفکری و بحث درباره شرایط موجود و ایدهای خام به این شکل درآمد و پخته شد و در همان سال 94 اجرا شد. او در توضیح جزئیات بیشتر این ایده افزود: «خوشبختانه مدیرعامل وقت آقای کامیاب با این طرح موافقت کرد و در ادامه هم آثار هنری ایران و جهان، زمان مناسب و شیوه اجرا برنامهریزی شد و در نهایت اردیبهشت سال 94 برای اولینبار اجرائی شد».
موسوی با بیان اینکه به دلیل تجربه اول بودن و حجم کار در آن زمان کوتاه تا حدی ضربتی و با فوریت اجرا شد، در ادامه گفت: «خوشبختانه با بازتابهای بسیار خوبی در میان مردم تهران و داخل کشور و نیز بازتاب جهانی روبهرو شدیم و بسیاری از خبرگزاری مهم در دنیا این اتفاق را منعکس و مطالب بسیار خوبی نوشتند. اگر میلیاردها تومان هزینه میکردیم تا تصویری مثبت از ایران در رسانههای جهان ایجاد شود، این اندازه موفق نبودیم، ولی با این کار که هزینه زیادی هم نداشت خودبهخود تصویری مثبت از ایران را پوشش دادند».
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سابق سازمان زیباسازی شهر تهران با اشاره به برگزاری مجدد این پروژه در سال 95 و توقف آن در سالهای بعد، گفت: «پیشبینی این بود که با موضوعاتی دیگر این پروژه ادامه پیدا کند و ایدهها و پیشنهادهایی هم از سوی ارگانها و افراد هنرمند ارائه شد. بااینحال هرکدام از این مفاهیم با هدف اول ما، یعنی دورشدن از تبلیغات و حس آرامش برای مردم دور میشدند و به نوعی باز هم تبلیغ یا القای مفاهیمی اجباری را به همراه داشتند. از نظر ما تنها موضوعی که تبلیغ نبود و همزمان حال شهروندان را هم خوب میکرد، نمایش آثار هنری بود. به هر حال این پروژه موفق بود و حالا چند سالی است که تکرار نشده و شاید اگر ادامه پیدا میکرد، ممکن بود دیگر کیفیت نداشته باشد و تکراری شود، اما میتوان بعد از چند سال دوباره آن را اجرا کرد».
موسوی با اشاره به انعکاس جهانی این پروژه و توجه شهروندان، در توضیح بیشتر گفت: «در این پروژه و انتخاب آثار هنری به سلیقه هنری همه گروهها از نقاشی، خوشنویسی، مجسمه، عکس و... توجه شده بود و اگر فردی از نقاشی خوشش نمیآمد، ممکن بود به عکسها یا مجسمهها توجه کند. حتی آن زمان گروههای هنری و دانشجویی بودند که شبها که هوا هم خوب بود، اکیپی جمع میشدند تا با دورزدن در شهر تعدادی از این آثار هنری را ببینند یا رئیس شورای شهر تهران میگفت من در فاصله خانه تا شورا انگار کتاب تاریخ هنر را ورق میزنم».
10 روز حال خوب دور از تبلیغ
شرق: تبلیغات فرهنگی شهر تهران در سالهای گذشته تلاش کرد با تکانهایی به ساختارهای قدیمی و دستوپاگیر خودش، تحولات جدیدی را برای نزدیکشدن به خواستهها و زاویه دید شهروندان رقم بزند؛ تلاشهایی که گاه به حاشیه و جاده خاکی رفته و بیشتر از تأیید با طرد و واکنش منفی همراه بوده و گاه آنقدر جذاب بوده که بدون آنکه شهرداری بخواهد از تبلیغاتش در رسانههای خارجی تعریف کردهاند. در این سالها هم تبلیغات فرهنگی مثل «صداقت آمریکایی»، «با یک گل بهار نمیشود» و«حقوق بشر آمریکایی» را در تهران داشتیم که بهجای همافزایی، زمینه اختلاف، چالش و واکنش منفی بین شهرداری، دولت و بخشی از افکار عمومی را به همراه داشت و از آن سو اکرانهایی موفق مثل «نگارخانهای به وسعت یک شهر» را شاهد بودیم که توانست چهرهای متفاوت و قابل قبول از تهران در آستانه 1400 را به مردم خودش و مردم دنیا نشان دهد. این پروژه در زمان اجرای دوساله خود بهخصوص در سال اول با واکنشهای مثبت زیادی همراه بود که البته سهم انتقادهای منفی بسیار کم و معطوف به کیفیت برخی کارهای ارائهشده و یا قیمت نهایی پروژه بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.