|

چهره تهران با مجسمه‌های جدید و مدرن زیباتر شده یا شلوغ‌تر؟

اول جانمایی، بعد سفارش

شرق: لحظه‌ای توقف و تأمل، یک لبخند یا بیرون‌آوردن تلفن همراه و گرفتن یک عکس یا سلفی دونفره و چندنفره ... این می‌تواند کمترین کارکرد برای یک حجم هنری یا مجسمه شهری برای ساکنان آن شهر باشد. مجسمه‌های شهری تأثیر زیادی روی هویت و حس تعلق شهر دارند و می‌توانند خاطرات جمعی و فردی را تا سالیان سال زنده نگه داشته یا تکثیر کنند. عنصری از مجموعه بزرگ عناصر شهری که می‌تواند در گذر سریع و پرهیاهو و آلوده شهر و شهروندان یک نگاه و توقف آرام باشد و روح را به اندکی آرامش دعوت کند.
روند حضور مجسمه‌ها در محیط شهری، از مجسمه‌ها و تندیس‌های شخصیت‌ها و اساطیر و در قالبی کلاسیک شروع شد و در دوره جدید به واسطه حضور مستمر در محیط شهری و تغییرات و الزاماتی که در زندگی شهر و شهروندان به وجود آمد، شکل و ظاهر آنها هم تغییر کرد. هنر مدرن بر مجسمه‌ها تأثیر گذاشت و شاهد رونق مجسمه‌ها و احجام متفاوت و جدید در میان هنرمندان و در ادامه در فضای شهری بودیم. سازمان زیباسازی شهرداری تهران هم به‌عنوان تنها متولی این موضوع در شهرداری تهران تلاش کرد زمینه‌هاي حضور هنرمندان را در اشکال مختلف بیشتر و بیشتر کند. برگزاری جشنواره‌های متعدد هنری و سمپوزیوم‌های مستمر برای تشویق حضور هنرمندان برجسته و ایجاد زمینه برای پرورش هنرمندانی جدید شروع شد و ادامه یافت. همین اقدام و برگزاری سمپوزیوم‌ها و جشنواره‌ها زمینه‌ای برای کسب تجربه و ایجاد فضای نقد هنری بیشتر و سفارش پروژه‌هایی مناسب کارآمدتر برای شهر شد. این روند تاکنون توانسته تعداد زیادی از هنرمندان را برای همکاری با سازمان زیباسازی و ارائه آثار فاخر و ارزشمند، همراه کند. باید گفت که اگرچه در جریان این روند کمبودها، اشکالات و اشتباهاتی هم وجود داشته یا روند سفارش آثار، نظارت در ارائه و جانمایی و نصب نقص داشته، اما همین حضور و تلاش می‌تواند جزو تجربه‌هایی باشد که می‌توان از آنها درس گرفت.
در عین حال سازمان زیباسازی به‌عنوان تنها متولی در این زمینه، اگرچه در این سال‌ها توانسته زمینه اعتماد و همراهی هنرمندان عرصه‌های مختلف از جمله هنرمندان حوزه حجم را به خود جلب کند، اما خودش هم دچار مشکلات و محدودیت‌ها و البته تغییر زیادی بوده است. در این سازمان هم مانند بخش‌های دیگر مدیریتی کشور، مدیران در دوره‌های زمانی کوتاه و با سلیقه و نگاه‌های اجرائی و فرهنگی و گاه سیاسی بر سر کار می‌آیند و در همین دوران کوتاه، تغییرات و تحولاتی را رقم می‌زنند. در نتیجه این تغییر نگاه‌های مدیریتی، در هر دوره پروژه‌ها و برنامه‌های مختلفی با نگاه‌هایی متفاوت در سازمان و شهر تهران اجرائی شده که اكنون و پس از چند سال کارکرد، اشتباه یا نمود ناقص یا آشفتگی بصری آن بیشتر آشکار شده است. در این سال‌ها علاوه بر سفارش‌های سازمان برای موضوعات و محیط‌های مختلف، برگزیدگان جشنواره‌ها و سمپوزیوم‌های مجسمه‌سازی و سایر برنامه‌های سازمان، شهرداری‌های مناطق هم، احجامی را در شهر قرار داده و در نتیجه آن تهران از آن سوی بوم افتاده و حالا با آشفتگی در احجام مختلف در محیط شهری مواجه است. این همان موضوعی است که شاپور دیوسالار، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران، با توجه به سابقه‌ای که در این سازمان داشته می‌گوید، از حداقل 10 سال قبل و همزمان با شروع این روند مورد تأکید بوده اما توجهی نشده است. به گفته او تهران به‌تنهایی دچار انواع آشفتگی بصری است و حالا با نصب و قراردادن برخی احجام بدون کیفیت در نقاطی از شهر، این آشفتگی و گیج‌کنندگی برای شهروندان بیشتر شده است.
او زمان کوتاهی است که در معاونت فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی مشغول به کار شده و می‌گوید در همین مدت کوتاه کمیته‌ای را تشکیل داده تا نسبت به بررسی و جمع‌آوری برخی احجام بدون کیفیت در شهر اقدام کنند. دیوسالار به رویکردهایی که در سال‌های گذشته تا به امروز در حوزه حجم و مجسمه سازمان برقرار بوده، اشاره کرد و گفت: «ممکن است همه این رویکردها در زمان خود جای توجیه داشته باشند، اما اكنون و در مجموع عملكردها شاهد آشفتگی در سطح شهر هستیم. تلاش ما این است تا بخش زیادی از این احجام را به فضاهای شهری (شامل خیابان یا میدان و همه مقاصد شهری که در دسترس هستند و شهروندان می‌توانند امکان عکس‌گرفتن و ایجاد خاطره و ارتباط نزدیک‌تر را فراهم کنند) ببریم. چراکه آنها، در اتوبان‌ها و اماکن عمومی و موقعیت‌هایی قرار گرفته‌اند که با شهروندان فاصله دارند، کیفیت مناسبی ندارند و به عبارتی جانمایی درستی نداشته‌اند».
به گفته دیوسالار، بخش زیادی از احجام به کار گرفته‌شده در شهر به دور از کیفیت و فاقد ارزش هنری هستند. او از اجرای یک برنامه با عنوان «پیرایش و سبک‌سازی» خبر داد که در جریان آن قرار است بیش از یک‌هزار حجم در تهران، شناسایی و جمع‌آوری شوند. به گفته‌ او «تاکنون این شناسایی در حدود ۱۲منطقه صورت گرفته و سایر مناطق هنوز باقی مانده است. بسیاری از این آثار دیگر واجد ارزش (از نظر ارزش هنری، فرم، کیفیت و جانمایی) نیستند و ادامه حضورشان در شهر نوعی توهین به هنر و شهروندان قلمداد می‌شود».
او همچنین به احجامی که از گذشته در سطح شهر موجود هستند اشاره کرد و گفت: «این احجام به لحاظ فرم، عملکرد، معنا و مکان‌گزینی در بهترین وضعیت قرار دارند و به همین دلیل اثرِ آن را ماندگار می‌کند. ولی در بسیاری از احجام جدید از این کیفیت دور شده‌ایم و حجم مثل نقل و نبات در شهر پر شده و به نظر نمی‌رسد در این سال‌ها رویکرد و برنامه و مسیری روشن را دنبال کرده باشد».
دیوسالار همچنین با بیان اینکه هنوز در حال بررسی بیشتر این تصمیم هستند افزود: «هنوز تصمیم دقیقی اتخاذ نشده تا بدانیم در مورد آثاری که فاقد ارزش هنری و بی‌کیفیت هستند چه باید کرد؟ اما موضوع قطعی این است که یکی از برنامه‌های اصلی سال آینده، سبک‌سازی فضاهای عمومی و جمع‌آوری این احجام است و در ادامه لازم است روندی داشته باشیم که در آفرینش و خلق آثار هنری دقت و حساسیت بیشتری در نظر گرفته شود. براي نمونه قرار است میدان محمدیه به میدان خیام تغییر نام داشته باشد و این حساسیت را داریم تا هنرمندی که سابقه کار روی اين نوع آثار کلاسیک و مشاهیر به‌ويژه خیام را دارد، روی این موضوع کار کند و این اطمینان وجود دارد که وقتی اثر ساخته شود، اثری قابل انتظار و باارزش است. از آنجایی که جانمایی این اثر در یک میدان با عملکرد شهری است، حتما شهرونداني که از نزدیک با آن ارتباط دارند، کیفیت بیشتری را تجربه می‌کنند».
به گفته او، در سال‌های گذشته تا امروز برخی از آثار حجم برای موضوعات موقت و موضوعی در شهر اجرا شده، اما پس از گذشت دوره زمانی ماهیت و کارکرد و ارزش هنری آن را حذف نکرده‌اند و همان‌طور در گوشه‌ای از شهر باقی مانده‌اند. او افزود: «یکی از موضوعات مهم مورد توجه همین اجراهای موقت و کوتاه‌مدت هستند که در دستور کار ساماندهی قرار دارند؛ اجراهایی با گروه هدف مشخص مثل کودکان و سالمندان یا زنان که به شکلی هدفمند تولید شوند و بتوانند فضای شهر را از سنگینی و کرختی و یکدستی بیرون بیاورند. این احجام موضوعی، باید توجیه و رویکردهای خاص خود را داشته باشد و با دقت و حساسیت و جانمایی مناسب به کار گرفته شوند».
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران، با اشاره به برگزاری جشنواره‌ها و سمپوزیوم‌هایی که در سال‌های گذشته برگزار شده و آثار خوبی نیز از میان آنها انتخاب و برای محیط شهری مورد استفاده قرار گرفته، افزود: «د‌ر سمپوزیوم امسال هم آثار خوبی را شاهد بودیم که به دنبال جانمایی مناسبی برای آن در سطح شهر هستیم».
او تأکید دارد که جانمایی و انتخاب محلی در شأن و مناسب برای یک اثر هنری حجمی، یکی از مسائل مهم در این ارتباط و درواقع یکی از اشکالات و خلأ‌های موجود است. دیوسالار افزود: « اشکال کار این است که قبل از تعیین و مشخص‌شدن مکان و جانمایی مناسب، اثر را سفارش می‌دهیم؛ این رویکرد باید اصلاح شود تا ابتدا مکان متناسب با زمینه اثر و اندازه و محتوا، بررسی و انتخاب شود و بعد اثر هنری حجمی را ساخته و نصب کنند. بخش عمده مشکلات احجام در شهر تهران این است که با زمینه و بستری که در آن قرار گرفته تطبیق ندارد». البته ديوسالار می‌گوید در برخی فضاهای شهری مثل پارک ملت، احجام به شکل گزینشی و قابل قبول چینش شده‌اند و آثار هنرمندان تراز اول در این محیط شهری قرار گرفته است. به اعتقاد او می‌توان پارک ملت را نمونه‌ای قابل قبول از حضور مجسمه‌ها در شهر دانست.
دیوسالار معتقد است که در عموم موارد، احجام قرارگرفته در فضاهای عمومی شهر تهران، هرج‌ومرج خاصی دارند. به گفته او بخشی از این نابه‌سامانی را باید در سازوکار سازمانی و نحوه قرارداد و برخورد با هنرمندان تراز اول دید که به مرور زمان یا از سازمان دلخور و دور شده‌اند، یا زمینه‌های مشترک همکاری کمی برای آنها وجود داشته است. اكنون دیوسالار و همکارانش در حال اصلاح این روند هستند.
رویکرد دیوسالار عبور از کمیت‌گرایی مفرط در موضوع حجم است. او تأکید دارد که بسیاری از احجام در شهر معنا و مفهوم خاصی ندارند و حتی برای شهروندان و مخاطبان گیج‌کننده هم هستند و جز اغتشاش بصری چیزی عاید شهر نکرده است. او به آشفتگی و اغتشاش بصری که تهران به‌عنوان پایتخت دارد، اشاره مي‌کند و مي‌گويد: «برای شهری مثل تهران که طراحی شهریِ ناقص و پر از اشکال دارد و فضاهای عمومی کافی و مناسب ندارد تا این آثار هنری در آن قرار گیرد و معنی پیدا کند، قراردادن احجامی پراشکال تنها اضافه‌کردن باری بر این اغتشاش بصری شهر است».
او تأکید دارد که اگر چند عنصر مثل هنرمند قابل، جانمایی مناسب و کیفیت اثر رعایت شود، با آثاری در شهر رو‌به‌رو خواهیم شد که سالیان سال در فضاهای شهری زنده و باارزش باقی می‌مانند و قطعا در سال جدید تعداد زیادی از احجامی که امروز در شهر می‌بینید برداشته می‌شوند.
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران به نبود طرح جامع هنرهای شهری هم اشاره کرد و گفت: «لازم است سازوکار درست و همه‌جانبه‌ای وجود داشته باشد که همه از آن پیروی کنند. اگرچه سازمان زیباسازی متولی حجم در شهر تهران است، اما مناطق شهرداری به شکل خودسر کارهای حجمی بسیار بی‌کیفیت را انجام می‌دهند. نمونه آن میدان جهاد است که المان گندم قدیمی و خوش‌نقشی در آن موجود است، اما تحت تأثیر چند المان زائد دیگر قرار گرفته که منطقه بدون هماهنگی نصب کرده است. حال تصور کنید اگر در ۲۲ منطقه تهران، حتی یک اثر بی‌کیفیت با این روند وجود داشته باشد، چه وضعیتی در شهر داریم و بار عظیمی از احجام بی‌قائده و بی‌نظم و بدون نظر کارشناسی وجود دارد که چهره شهر را مخدوش می‌کند».
او می‌گوید این پیرایش و سبک‌سازی چهره شهر از احجام و المان‌های مزاحم را سال‌هاست دنبال می‌کنند تا چهره شهر را باز و قابل دیدن کنند؛ اما برخی موانع وجود دارد که یکی از آنها سپردن کار به گروهی از هنرمندان و افراد مرتبط با این هنر شهر است. دیوسالار افزود: «متأسفانه کمیته‌های سازمان و شورای هنری، بنا به دلایلی منحل شده است. از زمان حضور من در این مسئولیت، یک شورای هنری با حضور هفت نفر ایجاد کردیم که جمعی از پیشکسوتان این عرصه در آن حضور دارند. این کمیته تازه شروع به‌کار کرده اما قرار است همه این اهداف و برنامه‌ها را برای سال جدید پیگیری کند».

شرق: لحظه‌ای توقف و تأمل، یک لبخند یا بیرون‌آوردن تلفن همراه و گرفتن یک عکس یا سلفی دونفره و چندنفره ... این می‌تواند کمترین کارکرد برای یک حجم هنری یا مجسمه شهری برای ساکنان آن شهر باشد. مجسمه‌های شهری تأثیر زیادی روی هویت و حس تعلق شهر دارند و می‌توانند خاطرات جمعی و فردی را تا سالیان سال زنده نگه داشته یا تکثیر کنند. عنصری از مجموعه بزرگ عناصر شهری که می‌تواند در گذر سریع و پرهیاهو و آلوده شهر و شهروندان یک نگاه و توقف آرام باشد و روح را به اندکی آرامش دعوت کند.
روند حضور مجسمه‌ها در محیط شهری، از مجسمه‌ها و تندیس‌های شخصیت‌ها و اساطیر و در قالبی کلاسیک شروع شد و در دوره جدید به واسطه حضور مستمر در محیط شهری و تغییرات و الزاماتی که در زندگی شهر و شهروندان به وجود آمد، شکل و ظاهر آنها هم تغییر کرد. هنر مدرن بر مجسمه‌ها تأثیر گذاشت و شاهد رونق مجسمه‌ها و احجام متفاوت و جدید در میان هنرمندان و در ادامه در فضای شهری بودیم. سازمان زیباسازی شهرداری تهران هم به‌عنوان تنها متولی این موضوع در شهرداری تهران تلاش کرد زمینه‌هاي حضور هنرمندان را در اشکال مختلف بیشتر و بیشتر کند. برگزاری جشنواره‌های متعدد هنری و سمپوزیوم‌های مستمر برای تشویق حضور هنرمندان برجسته و ایجاد زمینه برای پرورش هنرمندانی جدید شروع شد و ادامه یافت. همین اقدام و برگزاری سمپوزیوم‌ها و جشنواره‌ها زمینه‌ای برای کسب تجربه و ایجاد فضای نقد هنری بیشتر و سفارش پروژه‌هایی مناسب کارآمدتر برای شهر شد. این روند تاکنون توانسته تعداد زیادی از هنرمندان را برای همکاری با سازمان زیباسازی و ارائه آثار فاخر و ارزشمند، همراه کند. باید گفت که اگرچه در جریان این روند کمبودها، اشکالات و اشتباهاتی هم وجود داشته یا روند سفارش آثار، نظارت در ارائه و جانمایی و نصب نقص داشته، اما همین حضور و تلاش می‌تواند جزو تجربه‌هایی باشد که می‌توان از آنها درس گرفت.
در عین حال سازمان زیباسازی به‌عنوان تنها متولی در این زمینه، اگرچه در این سال‌ها توانسته زمینه اعتماد و همراهی هنرمندان عرصه‌های مختلف از جمله هنرمندان حوزه حجم را به خود جلب کند، اما خودش هم دچار مشکلات و محدودیت‌ها و البته تغییر زیادی بوده است. در این سازمان هم مانند بخش‌های دیگر مدیریتی کشور، مدیران در دوره‌های زمانی کوتاه و با سلیقه و نگاه‌های اجرائی و فرهنگی و گاه سیاسی بر سر کار می‌آیند و در همین دوران کوتاه، تغییرات و تحولاتی را رقم می‌زنند. در نتیجه این تغییر نگاه‌های مدیریتی، در هر دوره پروژه‌ها و برنامه‌های مختلفی با نگاه‌هایی متفاوت در سازمان و شهر تهران اجرائی شده که اكنون و پس از چند سال کارکرد، اشتباه یا نمود ناقص یا آشفتگی بصری آن بیشتر آشکار شده است. در این سال‌ها علاوه بر سفارش‌های سازمان برای موضوعات و محیط‌های مختلف، برگزیدگان جشنواره‌ها و سمپوزیوم‌های مجسمه‌سازی و سایر برنامه‌های سازمان، شهرداری‌های مناطق هم، احجامی را در شهر قرار داده و در نتیجه آن تهران از آن سوی بوم افتاده و حالا با آشفتگی در احجام مختلف در محیط شهری مواجه است. این همان موضوعی است که شاپور دیوسالار، معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران، با توجه به سابقه‌ای که در این سازمان داشته می‌گوید، از حداقل 10 سال قبل و همزمان با شروع این روند مورد تأکید بوده اما توجهی نشده است. به گفته او تهران به‌تنهایی دچار انواع آشفتگی بصری است و حالا با نصب و قراردادن برخی احجام بدون کیفیت در نقاطی از شهر، این آشفتگی و گیج‌کنندگی برای شهروندان بیشتر شده است.
او زمان کوتاهی است که در معاونت فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی مشغول به کار شده و می‌گوید در همین مدت کوتاه کمیته‌ای را تشکیل داده تا نسبت به بررسی و جمع‌آوری برخی احجام بدون کیفیت در شهر اقدام کنند. دیوسالار به رویکردهایی که در سال‌های گذشته تا به امروز در حوزه حجم و مجسمه سازمان برقرار بوده، اشاره کرد و گفت: «ممکن است همه این رویکردها در زمان خود جای توجیه داشته باشند، اما اكنون و در مجموع عملكردها شاهد آشفتگی در سطح شهر هستیم. تلاش ما این است تا بخش زیادی از این احجام را به فضاهای شهری (شامل خیابان یا میدان و همه مقاصد شهری که در دسترس هستند و شهروندان می‌توانند امکان عکس‌گرفتن و ایجاد خاطره و ارتباط نزدیک‌تر را فراهم کنند) ببریم. چراکه آنها، در اتوبان‌ها و اماکن عمومی و موقعیت‌هایی قرار گرفته‌اند که با شهروندان فاصله دارند، کیفیت مناسبی ندارند و به عبارتی جانمایی درستی نداشته‌اند».
به گفته دیوسالار، بخش زیادی از احجام به کار گرفته‌شده در شهر به دور از کیفیت و فاقد ارزش هنری هستند. او از اجرای یک برنامه با عنوان «پیرایش و سبک‌سازی» خبر داد که در جریان آن قرار است بیش از یک‌هزار حجم در تهران، شناسایی و جمع‌آوری شوند. به گفته‌ او «تاکنون این شناسایی در حدود ۱۲منطقه صورت گرفته و سایر مناطق هنوز باقی مانده است. بسیاری از این آثار دیگر واجد ارزش (از نظر ارزش هنری، فرم، کیفیت و جانمایی) نیستند و ادامه حضورشان در شهر نوعی توهین به هنر و شهروندان قلمداد می‌شود».
او همچنین به احجامی که از گذشته در سطح شهر موجود هستند اشاره کرد و گفت: «این احجام به لحاظ فرم، عملکرد، معنا و مکان‌گزینی در بهترین وضعیت قرار دارند و به همین دلیل اثرِ آن را ماندگار می‌کند. ولی در بسیاری از احجام جدید از این کیفیت دور شده‌ایم و حجم مثل نقل و نبات در شهر پر شده و به نظر نمی‌رسد در این سال‌ها رویکرد و برنامه و مسیری روشن را دنبال کرده باشد».
دیوسالار همچنین با بیان اینکه هنوز در حال بررسی بیشتر این تصمیم هستند افزود: «هنوز تصمیم دقیقی اتخاذ نشده تا بدانیم در مورد آثاری که فاقد ارزش هنری و بی‌کیفیت هستند چه باید کرد؟ اما موضوع قطعی این است که یکی از برنامه‌های اصلی سال آینده، سبک‌سازی فضاهای عمومی و جمع‌آوری این احجام است و در ادامه لازم است روندی داشته باشیم که در آفرینش و خلق آثار هنری دقت و حساسیت بیشتری در نظر گرفته شود. براي نمونه قرار است میدان محمدیه به میدان خیام تغییر نام داشته باشد و این حساسیت را داریم تا هنرمندی که سابقه کار روی اين نوع آثار کلاسیک و مشاهیر به‌ويژه خیام را دارد، روی این موضوع کار کند و این اطمینان وجود دارد که وقتی اثر ساخته شود، اثری قابل انتظار و باارزش است. از آنجایی که جانمایی این اثر در یک میدان با عملکرد شهری است، حتما شهرونداني که از نزدیک با آن ارتباط دارند، کیفیت بیشتری را تجربه می‌کنند».
به گفته او، در سال‌های گذشته تا امروز برخی از آثار حجم برای موضوعات موقت و موضوعی در شهر اجرا شده، اما پس از گذشت دوره زمانی ماهیت و کارکرد و ارزش هنری آن را حذف نکرده‌اند و همان‌طور در گوشه‌ای از شهر باقی مانده‌اند. او افزود: «یکی از موضوعات مهم مورد توجه همین اجراهای موقت و کوتاه‌مدت هستند که در دستور کار ساماندهی قرار دارند؛ اجراهایی با گروه هدف مشخص مثل کودکان و سالمندان یا زنان که به شکلی هدفمند تولید شوند و بتوانند فضای شهر را از سنگینی و کرختی و یکدستی بیرون بیاورند. این احجام موضوعی، باید توجیه و رویکردهای خاص خود را داشته باشد و با دقت و حساسیت و جانمایی مناسب به کار گرفته شوند».
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران، با اشاره به برگزاری جشنواره‌ها و سمپوزیوم‌هایی که در سال‌های گذشته برگزار شده و آثار خوبی نیز از میان آنها انتخاب و برای محیط شهری مورد استفاده قرار گرفته، افزود: «د‌ر سمپوزیوم امسال هم آثار خوبی را شاهد بودیم که به دنبال جانمایی مناسبی برای آن در سطح شهر هستیم».
او تأکید دارد که جانمایی و انتخاب محلی در شأن و مناسب برای یک اثر هنری حجمی، یکی از مسائل مهم در این ارتباط و درواقع یکی از اشکالات و خلأ‌های موجود است. دیوسالار افزود: « اشکال کار این است که قبل از تعیین و مشخص‌شدن مکان و جانمایی مناسب، اثر را سفارش می‌دهیم؛ این رویکرد باید اصلاح شود تا ابتدا مکان متناسب با زمینه اثر و اندازه و محتوا، بررسی و انتخاب شود و بعد اثر هنری حجمی را ساخته و نصب کنند. بخش عمده مشکلات احجام در شهر تهران این است که با زمینه و بستری که در آن قرار گرفته تطبیق ندارد». البته ديوسالار می‌گوید در برخی فضاهای شهری مثل پارک ملت، احجام به شکل گزینشی و قابل قبول چینش شده‌اند و آثار هنرمندان تراز اول در این محیط شهری قرار گرفته است. به اعتقاد او می‌توان پارک ملت را نمونه‌ای قابل قبول از حضور مجسمه‌ها در شهر دانست.
دیوسالار معتقد است که در عموم موارد، احجام قرارگرفته در فضاهای عمومی شهر تهران، هرج‌ومرج خاصی دارند. به گفته او بخشی از این نابه‌سامانی را باید در سازوکار سازمانی و نحوه قرارداد و برخورد با هنرمندان تراز اول دید که به مرور زمان یا از سازمان دلخور و دور شده‌اند، یا زمینه‌های مشترک همکاری کمی برای آنها وجود داشته است. اكنون دیوسالار و همکارانش در حال اصلاح این روند هستند.
رویکرد دیوسالار عبور از کمیت‌گرایی مفرط در موضوع حجم است. او تأکید دارد که بسیاری از احجام در شهر معنا و مفهوم خاصی ندارند و حتی برای شهروندان و مخاطبان گیج‌کننده هم هستند و جز اغتشاش بصری چیزی عاید شهر نکرده است. او به آشفتگی و اغتشاش بصری که تهران به‌عنوان پایتخت دارد، اشاره مي‌کند و مي‌گويد: «برای شهری مثل تهران که طراحی شهریِ ناقص و پر از اشکال دارد و فضاهای عمومی کافی و مناسب ندارد تا این آثار هنری در آن قرار گیرد و معنی پیدا کند، قراردادن احجامی پراشکال تنها اضافه‌کردن باری بر این اغتشاش بصری شهر است».
او تأکید دارد که اگر چند عنصر مثل هنرمند قابل، جانمایی مناسب و کیفیت اثر رعایت شود، با آثاری در شهر رو‌به‌رو خواهیم شد که سالیان سال در فضاهای شهری زنده و باارزش باقی می‌مانند و قطعا در سال جدید تعداد زیادی از احجامی که امروز در شهر می‌بینید برداشته می‌شوند.
معاون فرهنگی و هنرهای شهری سازمان زیباسازی تهران به نبود طرح جامع هنرهای شهری هم اشاره کرد و گفت: «لازم است سازوکار درست و همه‌جانبه‌ای وجود داشته باشد که همه از آن پیروی کنند. اگرچه سازمان زیباسازی متولی حجم در شهر تهران است، اما مناطق شهرداری به شکل خودسر کارهای حجمی بسیار بی‌کیفیت را انجام می‌دهند. نمونه آن میدان جهاد است که المان گندم قدیمی و خوش‌نقشی در آن موجود است، اما تحت تأثیر چند المان زائد دیگر قرار گرفته که منطقه بدون هماهنگی نصب کرده است. حال تصور کنید اگر در ۲۲ منطقه تهران، حتی یک اثر بی‌کیفیت با این روند وجود داشته باشد، چه وضعیتی در شهر داریم و بار عظیمی از احجام بی‌قائده و بی‌نظم و بدون نظر کارشناسی وجود دارد که چهره شهر را مخدوش می‌کند».
او می‌گوید این پیرایش و سبک‌سازی چهره شهر از احجام و المان‌های مزاحم را سال‌هاست دنبال می‌کنند تا چهره شهر را باز و قابل دیدن کنند؛ اما برخی موانع وجود دارد که یکی از آنها سپردن کار به گروهی از هنرمندان و افراد مرتبط با این هنر شهر است. دیوسالار افزود: «متأسفانه کمیته‌های سازمان و شورای هنری، بنا به دلایلی منحل شده است. از زمان حضور من در این مسئولیت، یک شورای هنری با حضور هفت نفر ایجاد کردیم که جمعی از پیشکسوتان این عرصه در آن حضور دارند. این کمیته تازه شروع به‌کار کرده اما قرار است همه این اهداف و برنامه‌ها را برای سال جدید پیگیری کند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.