|

گفت‌وگو با مشاور و مدیرکل دفتر شهردار پایتخت؛

طب سوزنی روی تن تهران

شرق: یکی از موضوعات مهم درباره شهر تهران تغییر رویکرد و نگاه‌ها به نیازها و الزامات است. تهران در هر دوره مدیریت شهری با توجه به برنامه و سلیقه و از همه مهم‌تر بر مبنای منابع مالی که در اختیار بوده، اداره شده نه بر اساس آنچه برای شهر و شهروندانش مورد نیاز بوده است. به همین دلیل است که پس از چند دهه و تغییرات گسترده در پایتخت هنوز زیرساخت‌ها و الزامات مهم زندگی دچار کمبود یا توزیع ناکافی و گاهی بدون کیفیت لازم است. همین مسائل روی میزان رضایت شهروندان از شهر و حس تعلق‌شان به آن اثرات منفی گذاشته است. موضوع زیبایی‌های تهران و اینکه چرا این زیبایی کمتر به چشم شهروندان آمده، موضوعی بود که درباره آن با مصطفی کاظمی، مشاور و مدیرکل دفتر شهردار تهران صحبت کردیم. او فارغ‌التحصیل رشته معماری از دانشگاه تهران و هم‌دوره‌ای و دوست قدیمی پیروز حناچی، شهردار تهران است که در این مدت برحسب مسئولیت و الزامات کاری و رشته تخصصی خود در فعالیت‌های مختلف مدیریت شهری نیز کار کرده است. کاظمی از سال ۷۶ وارد شهرداری شده و تا سال ۸۴ که احمدی‌نژاد شهردار تهران می‌شود، مسئولیت‌های مختلفی در شهرداری داشت. آنچه در ادامه آمده مي‌آيد توضیحات او در پاسخ به پرسش‌های «شرق» در زمینه تحلیل تهران از منظر زیبایی‌شناختی است.
‌طبیعت زیبای تهران میان شلوغی گم شده
در بررسی دلیل به‌چشم‌نیامدن زیبایی‌هاي تهران برای مخاطبان و ساکنانش ابتدا باید نمودها و زمینه‌های زیبایی یک شهر را مورد ارزیابی قرار دهیم. اولین چیزی که می‌تواند زیبایی‌های شهر تهران را نشان دهد، موقعیت و شرایط جغرافیایی و طبیعت آن است. مصداق آن را همه ما در ایام نوروز که تهران خلوت می‌شود و طبیعت فرصت بروز پیدا می‌کند، دیده‌ایم. توپوگرافی تهران زیبایی بی‌نظیری دارد که تا حد زیادی در این سال‌ها و با ساخت‌وسازهای مختلف از آن گرفته شده است. همین تپه‌ها و شیب و پستی و بلندی‌ها و ارتفاعات تهران، زیبایی‌هایی بوده که یا کم شده یا به دلیل بدسلیقگی حذف شده‌اند! یعنی این ویژگی نه‌تنها دیده نشده، بلکه مورد بی‌توجهی و بی‌رحمی هم قرار گرفته و در ادوار مختلف مدیریت شهری، جریان ساخت‌وساز این موضوع را نادیده گرفته است. این در حالی است که ما نه‌تنها زیبایی طبیعی تهران را حفظ نکرده‌ایم، بلکه در بخش‌های زیادی به آن دست برده‌ایم، و از آن سو تلاشی هم نشده که برای جبران آن زیبایی حذف‌شده، حداقل ساختمان‌هایی زیبا را در یک نظام شهرسازی خلق کنیم. در عین حال موضوع مهم، نظام شبکه‌های دسترسی در شهر و خیابان‌کشی هم مطرح می‌شود که تهران را چندپاره کرده است. به عبارتی در حوزه معماری ساختمان‌ها و زیرساخت‌های شهری هم نتوانسته‌ایم این زیبایی را جبران کنیم. در تهران این شبکه متناسب با شرایط شهر طراحی نشده، بلکه ما با پروژه‌هایی جدا از هم، متناسب با الگوی اقتصادی و مالی و سلیقه‌ای مدیران مواجه هستیم. در این میان تنها برخی از خیابان‌ها و محورهای اصلی مثل خیابان ولیعصر هستند که نظام خاصی دارند و به واسطه همین شرایط به‌عنوان یکی از خیابان‌های جذاب و زیبا برای شهروندان قلمداد می‌شوند.
‌تهران و مدیریتی که دست نااهلان بوده
حال پرسش این است که تا چه اندازه این ویژگی‌های زیبایی‌شناختی یک شهر در تهران وجود دارد و در چه موقعیتی هستیم؟ در پاسخ باید گفت ممکن است به واسطه تغییراتی که در این سال‌ها رخ داده نقطه‌های قابل دفاعی وجود داشته باشد، اما لکه‌های بزرگ زیبایی که به یک ویژگی برای شهر تبدیل شده باشند را نداریم. می‌توانیم شهر اصفهان را به‌عنوان شهری که علی‌رغم همه نوگرایی و تغییرات هنوز زیبایی خود را حفظ کرده نام ببریم، اما بلایی بر سر تهران آمده که به این زودی‌ها قابل جبران نیست و عامل اصلی این بلا هم این است که شهر را به آدم‌های نااهل سپرده‌ایم. منظور از این حرف لزوما این نیست که باید مسئولیت شهر را به دست معماران می‌دادیم، اما این موضوع را با قاطعیت می‌توان گفت که نباید شهر را به دست سیاسیون بسپاریم. مسئله درک شهر و نیازهای آن فارغ از دانش و مهارت باید مطرح باشد. اتفاقی که در ادوار مختلف برای مدیریت شهری رخ داده این است که شهر در دست اهل آن و افرادی که درک درستی از شهر داشته باشند، نبوده. هرچند کارهای خوب زیادی در همه دوره‌ها وجود داشته اما واقعیت این است که نتیجه کلی این بوده که امروز شاهد این آشفتگی هستیم. برای مثال می‌توان از همین حوزه شهرسازی مثال آورد؛ برخی افراد صاحب سرمایه ساختمانی را که خریده‌اند احیا و نوسازی کرده و با تغییر کاربری دوباره از آن استفاده می‌کنند، اما فرد دیگری ساختمانی واجد ارزش را خریداری کرده و می‌کوبد و به جای آن برج می‌سازد. در این مثال آن کسی که این‌گونه رفتار می‌کند و آن کسی که مجوز این ساخت‌وساز را می‌دهد، در یک چیز مشترک‌اند و آن اینکه هر دو درکی از شهر ندارند. اگر درک درستی از شهر وجود داشته باشد، در زمان ارائه مجوز می‌شود با مالک یا سازنده مشورت کرد و پیشنهاد نگه‌داشتن و کاربری متفاوتی را به آنها داد تا ملک حفظ شود و خودشان هم بهره‌مند شوند. ولی وقتی شهر را به سیاسیون می‌سپاریم برای بازی سیاسی نیاز به پول دارند و به این ترتیب تعداد طبقات مهم می‌شود نه زیبایی شهر. به همین خاطر هم مجوزهایی را به سرمایه‌گذاران می‌دهند تا این پول تأمین شود. همین چند روز قبل با تعدادی از سازنده‌های بزرگ شهر جلسه‌ای داشتیم تا خواسته‌هایشان را مطرح کنند، اما بیشترین درخواست‌ها حول موضوع مجوز و همین مبادله پول بود. اگر شما هم به‌عنوان مسئول خلاف این رویه حرفی بزنید، به نظرشان غیرعادی به نظر می‌رسی! به این ترتیب است که وقتی حرف‌های من را می‌شنوند، می‌گویند صبر کنیم این هم برود و همان روند و عادت قبلی برقرار شود.
‌بازگشت به مدار
حالا سوال این است که این عادت‌های اشتباه نهادینه‌شده چه زمانی و چطور برطرف می‌شود. در پاسخ باید گفت که نمی‌توان در دورانی کوتاه کاری بزرگ را شروع کرد، اما می‌توان با تأثیراتی کوچک جریانی بزرگ به راه انداخت و مردم را همراه کرد. هرچند کار سختی است، زيرا نه‌تنها سازندگان شهری به این شرایط عادت دارند، بلکه برخی از مردم و مدیران میانی و سطوح کارشناسی هم به این عادت‌های اشتباه خو کرده‌اند و تغییر این عادت‌ها کار بسیار سختی است و با مقاومت همراه است. اما اصل موضوع تغییر این عادت‌های اشتباه، پذیرفته شده و ما هم می‌دانیم که در يك دوره چهارساله نمی‌توان روند جدیدي را ایجاد کرد و برای برگشت به مدار درست، حداقل به همان میزان زمانی که برای از مدار خارج‌شدن صرف شد، زمان نیاز است. در دو سال و اندی که آقای حناچی مسئولیت شهرداری تهران را بر عهده داشته، سعی کردیم با رویکرد طب سوزنی به شکل نقطه‌ای درمان را انجام دهیم و از هر نقطه‌ای که امکان تغییر وجود دارد، کار را شروع کنیم. این کارها در راستاي همان تغییر عادت است و مردم هم شاهد این تغییرات هستند. این تغییر نیاز به تغییر نگرش دارد و اول باید این عادت‌ها را با تغییر نگرش تغییر دهیم تا شهروندان احساس کنند که اگرچه همه چیز پول نیست، اما با همین تغییرات هم می‌توان پول به دست آورد. نمونه این مورد هم تغییرات در خیابان لولاگر است که با حفظ فضای قدیمی یک خانه قدیمی، تغییراتی به وجود آمده که علاوه بر زیبایی شهر، حتما برای آن سرمایه‌گذار هم ارزش مالی خلق شده است. نمونه دیگر ثبت جهانی خیابان ولیعصر یا حذف کارگاه ۳۰ ساله میدان هفت تیر و ایجاد یک پلازای زیبا بوده و همین‌طور خرید و احیا و مرمت ۱۸ خانه‌باغ که خانه‌های باارزش تاریخی هستند.
‌باید فرصت تجربه زیبایی را به مردم بدهیم
نگاه ما این است که اگر مردم تغییرات در شهر را تجربه کنند و ببینند که تغییر برای آنها منفعت به همراه دارد، حتما با مدیریت شهری همراه می‌شوند. نمونه این موضوع در منطقه ۱۲ زیاد رخ داد و از جمله اخیرا یکی از هنرمندان خانه‌ای قدیمی را تملک و تبدیل به دفتر کار کرد و چند وقت بعد مالکان یک خانه قدیمی واجد ارزش که مخروبه شده بود در همان نزدیکی درخواست همکاری برای مرمت و نوسازی دادند تا کمک‌شان کنیم. این نگاه یعنی وقتی تغییرات مؤثر را در معرض دید و تجربه مردم قرار می‌دهیم، آنها همراهی می‌کنند و همراهی مردم بهترین اتفاق برای شهر است. باید فرصت تجربه زیبایی را به مردم بدهیم نه اینکه فقط درباره آن حرف بزنیم. اگرچه زمان محدودی داشته‌ایم، اما در همین دو سال و اندی اتفاقات خوبی را رقم زدیم و پروژه‌هایی را شروع کرده‌ایم. برای نمونه قرار است در بخش‌هایی از بزرگراه امام علی که محله‌های مختلفی را برش زده و دوپاره کرده است، با یک سازه اتصالی شبیه گذرگاه ارتباط دو محله را دوباره به هم برگردانیم. این سازه اتصالی زیبا کارکرد تفرج و سرگرمی دارد و صرفا یک سازه فلزی نیست. یکی دیگر از پروژه‌های پیش‌رو «پل باغ نیایش» است که از نظر اجرائی شبیه پروژه اجراشده روی بزرگراه امام علی و براي اتصال دو سوی بزرگراه نیایش خواهد بود. پروژه شارباغ در منطقه ۱۷ هم شروع شده و ۹ کیلومتر فضای تملک‌شده در این محدوده قرار است برای فعالیت‌هایی زیستی و تفریحی شهروندان اختصاص یابد. در این پروژه امکان تجربه زیستی متفاوت را به مردم می‌دهیم و با برگرداندن خط‌آهن، قطارهایی متفاوت و با قابلیت جابه‌جایی را برای تردد و استفاده شهروندان در نظر می‌گیریم تا مردم نگاهی متفاوت به قطارهای این بخش داشته باشند. قبلا بچه‌های این محل به قطار سنگ می‌انداختند چون هیچ وقت سوار آن نمی‌شدند، ولی حالا این امکان را فراهم می‌کنیم که با این قطار تفریحی مردم شرایط تفریحی متفاوتی داشته باشند.
پروژه مهم دیگر که می‌تواند در این تغییرات مؤثر باشد، پروژه ثبت جهانی خیابان ولیعصر است که برای رسیدن به این هدف به برخی اقدامات و تصمیمات جدید نياز داریم. یکی از تصمیمات مهم در این راستا این است که هرآنچه در خیابان و بدنه خیابان ولیعصر وجود دارد، به همان شکل نگه داشته شود و دیگر در ارتفاع ظاهری آن تغییری رخ نخواهد داد. از اقدامات مرتبط دیگر با خیابان ولیعصر این است که مسیر آب‌های جاری در دو طرف از حد فاصل زرتشت تا میدان ولیعصر را به سطح زیرین بردیم و سطح بالایی گل‌کاری خواهد شد. در واقع در این تغییرات الگویی را ایجاد می‌کنیم که در دوره بعد اگر خواستند این پروژه‌ها را ادامه دهند. در مورد بی‌آرتی هم تصمیماتی داریم و می‌خواهیم با حذف نرده‌ها و حفاظ‌ها و جایگزینی گل و گلدان‌هایی مخصوص، امکان تردد شهروندان را فراهم کنیم تا دیگر مانعی وجود نداشته باشد و ماهیت و کارکرد خیابان دوباره احیا شود.
‌ ثابت کردیم تهران را بدون شهرفروشی می‌توان اداره کرد
از من هم زیاد می‌پرسند که نتیجه این کارها چه ارزشی دارد، وقتی می‌دانید ممکن است در دوره بعد همه چیز تغییر کند و اینکه آیا نگران نیستید؟ اما من می‌گویم که اولا آینده قابل پیش‌بینی نیست و دوما ما کار خودمان را کردیم و ثابت شد که بدون شهرفروشی هم می‌شود کار کرد. همه کسانی که در گروه‌های نظارتی و اجرائی و غیره کارهای ما را رصد می‌کنند، حتما متوجه شده‌اند که ما چه عملکردی داشته‌ایم. قبلا بهانه آنهایی که تراکم می‌فروختند و شهرفروشی می‌کردند، اداره شهر بود اما ما در این مدت نشان دادیم که می‌توان به طرح تفصیلی وفادار بود و تراکم را در همین قالب فروخت و شهر را هم اداره کرد. در این دوران، در برنامه جاری شهر و نگهداشت شهر مشکلی ایجاد نشد، همزمان اتفاقات خوبی هم رخ داد و حالا این موضوع می‌تواند تبدیل به یک مطالبه اجتماعی شود تا دیگر کسی نتواند جلوی آن را بگیرد. قبلا در نگاه مردم کارکردن و نکردن مدیران شهری تعریف دیگری داشت و هر کسی که کارهای بزرگ عمرانی انجام می‌داد، به چشم می‌آمد، اما این نگرش در حال تغییر است و مردم متوجه شده‌اند که شهر کارگاه ساختمانی نیست. تهران بیش از این به پل و بزرگراه و... نیاز ندارد و باید جنس کار تغییر کند. باید مردم خودشان تکثیرکننده و شروع‌کننده کارها باشند.
شرق: یکی از موضوعات مهم درباره شهر تهران تغییر رویکرد و نگاه‌ها به نیازها و الزامات است. تهران در هر دوره مدیریت شهری با توجه به برنامه و سلیقه و از همه مهم‌تر بر مبنای منابع مالی که در اختیار بوده، اداره شده نه بر اساس آنچه برای شهر و شهروندانش مورد نیاز بوده است. به همین دلیل است که پس از چند دهه و تغییرات گسترده در پایتخت هنوز زیرساخت‌ها و الزامات مهم زندگی دچار کمبود یا توزیع ناکافی و گاهی بدون کیفیت لازم است. همین مسائل روی میزان رضایت شهروندان از شهر و حس تعلق‌شان به آن اثرات منفی گذاشته است. موضوع زیبایی‌های تهران و اینکه چرا این زیبایی کمتر به چشم شهروندان آمده، موضوعی بود که درباره آن با مصطفی کاظمی، مشاور و مدیرکل دفتر شهردار تهران صحبت کردیم. او فارغ‌التحصیل رشته معماری از دانشگاه تهران و هم‌دوره‌ای و دوست قدیمی پیروز حناچی، شهردار تهران است که در این مدت برحسب مسئولیت و الزامات کاری و رشته تخصصی خود در فعالیت‌های مختلف مدیریت شهری نیز کار کرده است. کاظمی از سال ۷۶ وارد شهرداری شده و تا سال ۸۴ که احمدی‌نژاد شهردار تهران می‌شود، مسئولیت‌های مختلفی در شهرداری داشت. آنچه در ادامه آمده مي‌آيد توضیحات او در پاسخ به پرسش‌های «شرق» در زمینه تحلیل تهران از منظر زیبایی‌شناختی است.
‌طبیعت زیبای تهران میان شلوغی گم شده
در بررسی دلیل به‌چشم‌نیامدن زیبایی‌هاي تهران برای مخاطبان و ساکنانش ابتدا باید نمودها و زمینه‌های زیبایی یک شهر را مورد ارزیابی قرار دهیم. اولین چیزی که می‌تواند زیبایی‌های شهر تهران را نشان دهد، موقعیت و شرایط جغرافیایی و طبیعت آن است. مصداق آن را همه ما در ایام نوروز که تهران خلوت می‌شود و طبیعت فرصت بروز پیدا می‌کند، دیده‌ایم. توپوگرافی تهران زیبایی بی‌نظیری دارد که تا حد زیادی در این سال‌ها و با ساخت‌وسازهای مختلف از آن گرفته شده است. همین تپه‌ها و شیب و پستی و بلندی‌ها و ارتفاعات تهران، زیبایی‌هایی بوده که یا کم شده یا به دلیل بدسلیقگی حذف شده‌اند! یعنی این ویژگی نه‌تنها دیده نشده، بلکه مورد بی‌توجهی و بی‌رحمی هم قرار گرفته و در ادوار مختلف مدیریت شهری، جریان ساخت‌وساز این موضوع را نادیده گرفته است. این در حالی است که ما نه‌تنها زیبایی طبیعی تهران را حفظ نکرده‌ایم، بلکه در بخش‌های زیادی به آن دست برده‌ایم، و از آن سو تلاشی هم نشده که برای جبران آن زیبایی حذف‌شده، حداقل ساختمان‌هایی زیبا را در یک نظام شهرسازی خلق کنیم. در عین حال موضوع مهم، نظام شبکه‌های دسترسی در شهر و خیابان‌کشی هم مطرح می‌شود که تهران را چندپاره کرده است. به عبارتی در حوزه معماری ساختمان‌ها و زیرساخت‌های شهری هم نتوانسته‌ایم این زیبایی را جبران کنیم. در تهران این شبکه متناسب با شرایط شهر طراحی نشده، بلکه ما با پروژه‌هایی جدا از هم، متناسب با الگوی اقتصادی و مالی و سلیقه‌ای مدیران مواجه هستیم. در این میان تنها برخی از خیابان‌ها و محورهای اصلی مثل خیابان ولیعصر هستند که نظام خاصی دارند و به واسطه همین شرایط به‌عنوان یکی از خیابان‌های جذاب و زیبا برای شهروندان قلمداد می‌شوند.
‌تهران و مدیریتی که دست نااهلان بوده
حال پرسش این است که تا چه اندازه این ویژگی‌های زیبایی‌شناختی یک شهر در تهران وجود دارد و در چه موقعیتی هستیم؟ در پاسخ باید گفت ممکن است به واسطه تغییراتی که در این سال‌ها رخ داده نقطه‌های قابل دفاعی وجود داشته باشد، اما لکه‌های بزرگ زیبایی که به یک ویژگی برای شهر تبدیل شده باشند را نداریم. می‌توانیم شهر اصفهان را به‌عنوان شهری که علی‌رغم همه نوگرایی و تغییرات هنوز زیبایی خود را حفظ کرده نام ببریم، اما بلایی بر سر تهران آمده که به این زودی‌ها قابل جبران نیست و عامل اصلی این بلا هم این است که شهر را به آدم‌های نااهل سپرده‌ایم. منظور از این حرف لزوما این نیست که باید مسئولیت شهر را به دست معماران می‌دادیم، اما این موضوع را با قاطعیت می‌توان گفت که نباید شهر را به دست سیاسیون بسپاریم. مسئله درک شهر و نیازهای آن فارغ از دانش و مهارت باید مطرح باشد. اتفاقی که در ادوار مختلف برای مدیریت شهری رخ داده این است که شهر در دست اهل آن و افرادی که درک درستی از شهر داشته باشند، نبوده. هرچند کارهای خوب زیادی در همه دوره‌ها وجود داشته اما واقعیت این است که نتیجه کلی این بوده که امروز شاهد این آشفتگی هستیم. برای مثال می‌توان از همین حوزه شهرسازی مثال آورد؛ برخی افراد صاحب سرمایه ساختمانی را که خریده‌اند احیا و نوسازی کرده و با تغییر کاربری دوباره از آن استفاده می‌کنند، اما فرد دیگری ساختمانی واجد ارزش را خریداری کرده و می‌کوبد و به جای آن برج می‌سازد. در این مثال آن کسی که این‌گونه رفتار می‌کند و آن کسی که مجوز این ساخت‌وساز را می‌دهد، در یک چیز مشترک‌اند و آن اینکه هر دو درکی از شهر ندارند. اگر درک درستی از شهر وجود داشته باشد، در زمان ارائه مجوز می‌شود با مالک یا سازنده مشورت کرد و پیشنهاد نگه‌داشتن و کاربری متفاوتی را به آنها داد تا ملک حفظ شود و خودشان هم بهره‌مند شوند. ولی وقتی شهر را به سیاسیون می‌سپاریم برای بازی سیاسی نیاز به پول دارند و به این ترتیب تعداد طبقات مهم می‌شود نه زیبایی شهر. به همین خاطر هم مجوزهایی را به سرمایه‌گذاران می‌دهند تا این پول تأمین شود. همین چند روز قبل با تعدادی از سازنده‌های بزرگ شهر جلسه‌ای داشتیم تا خواسته‌هایشان را مطرح کنند، اما بیشترین درخواست‌ها حول موضوع مجوز و همین مبادله پول بود. اگر شما هم به‌عنوان مسئول خلاف این رویه حرفی بزنید، به نظرشان غیرعادی به نظر می‌رسی! به این ترتیب است که وقتی حرف‌های من را می‌شنوند، می‌گویند صبر کنیم این هم برود و همان روند و عادت قبلی برقرار شود.
‌بازگشت به مدار
حالا سوال این است که این عادت‌های اشتباه نهادینه‌شده چه زمانی و چطور برطرف می‌شود. در پاسخ باید گفت که نمی‌توان در دورانی کوتاه کاری بزرگ را شروع کرد، اما می‌توان با تأثیراتی کوچک جریانی بزرگ به راه انداخت و مردم را همراه کرد. هرچند کار سختی است، زيرا نه‌تنها سازندگان شهری به این شرایط عادت دارند، بلکه برخی از مردم و مدیران میانی و سطوح کارشناسی هم به این عادت‌های اشتباه خو کرده‌اند و تغییر این عادت‌ها کار بسیار سختی است و با مقاومت همراه است. اما اصل موضوع تغییر این عادت‌های اشتباه، پذیرفته شده و ما هم می‌دانیم که در يك دوره چهارساله نمی‌توان روند جدیدي را ایجاد کرد و برای برگشت به مدار درست، حداقل به همان میزان زمانی که برای از مدار خارج‌شدن صرف شد، زمان نیاز است. در دو سال و اندی که آقای حناچی مسئولیت شهرداری تهران را بر عهده داشته، سعی کردیم با رویکرد طب سوزنی به شکل نقطه‌ای درمان را انجام دهیم و از هر نقطه‌ای که امکان تغییر وجود دارد، کار را شروع کنیم. این کارها در راستاي همان تغییر عادت است و مردم هم شاهد این تغییرات هستند. این تغییر نیاز به تغییر نگرش دارد و اول باید این عادت‌ها را با تغییر نگرش تغییر دهیم تا شهروندان احساس کنند که اگرچه همه چیز پول نیست، اما با همین تغییرات هم می‌توان پول به دست آورد. نمونه این مورد هم تغییرات در خیابان لولاگر است که با حفظ فضای قدیمی یک خانه قدیمی، تغییراتی به وجود آمده که علاوه بر زیبایی شهر، حتما برای آن سرمایه‌گذار هم ارزش مالی خلق شده است. نمونه دیگر ثبت جهانی خیابان ولیعصر یا حذف کارگاه ۳۰ ساله میدان هفت تیر و ایجاد یک پلازای زیبا بوده و همین‌طور خرید و احیا و مرمت ۱۸ خانه‌باغ که خانه‌های باارزش تاریخی هستند.
‌باید فرصت تجربه زیبایی را به مردم بدهیم
نگاه ما این است که اگر مردم تغییرات در شهر را تجربه کنند و ببینند که تغییر برای آنها منفعت به همراه دارد، حتما با مدیریت شهری همراه می‌شوند. نمونه این موضوع در منطقه ۱۲ زیاد رخ داد و از جمله اخیرا یکی از هنرمندان خانه‌ای قدیمی را تملک و تبدیل به دفتر کار کرد و چند وقت بعد مالکان یک خانه قدیمی واجد ارزش که مخروبه شده بود در همان نزدیکی درخواست همکاری برای مرمت و نوسازی دادند تا کمک‌شان کنیم. این نگاه یعنی وقتی تغییرات مؤثر را در معرض دید و تجربه مردم قرار می‌دهیم، آنها همراهی می‌کنند و همراهی مردم بهترین اتفاق برای شهر است. باید فرصت تجربه زیبایی را به مردم بدهیم نه اینکه فقط درباره آن حرف بزنیم. اگرچه زمان محدودی داشته‌ایم، اما در همین دو سال و اندی اتفاقات خوبی را رقم زدیم و پروژه‌هایی را شروع کرده‌ایم. برای نمونه قرار است در بخش‌هایی از بزرگراه امام علی که محله‌های مختلفی را برش زده و دوپاره کرده است، با یک سازه اتصالی شبیه گذرگاه ارتباط دو محله را دوباره به هم برگردانیم. این سازه اتصالی زیبا کارکرد تفرج و سرگرمی دارد و صرفا یک سازه فلزی نیست. یکی دیگر از پروژه‌های پیش‌رو «پل باغ نیایش» است که از نظر اجرائی شبیه پروژه اجراشده روی بزرگراه امام علی و براي اتصال دو سوی بزرگراه نیایش خواهد بود. پروژه شارباغ در منطقه ۱۷ هم شروع شده و ۹ کیلومتر فضای تملک‌شده در این محدوده قرار است برای فعالیت‌هایی زیستی و تفریحی شهروندان اختصاص یابد. در این پروژه امکان تجربه زیستی متفاوت را به مردم می‌دهیم و با برگرداندن خط‌آهن، قطارهایی متفاوت و با قابلیت جابه‌جایی را برای تردد و استفاده شهروندان در نظر می‌گیریم تا مردم نگاهی متفاوت به قطارهای این بخش داشته باشند. قبلا بچه‌های این محل به قطار سنگ می‌انداختند چون هیچ وقت سوار آن نمی‌شدند، ولی حالا این امکان را فراهم می‌کنیم که با این قطار تفریحی مردم شرایط تفریحی متفاوتی داشته باشند.
پروژه مهم دیگر که می‌تواند در این تغییرات مؤثر باشد، پروژه ثبت جهانی خیابان ولیعصر است که برای رسیدن به این هدف به برخی اقدامات و تصمیمات جدید نياز داریم. یکی از تصمیمات مهم در این راستا این است که هرآنچه در خیابان و بدنه خیابان ولیعصر وجود دارد، به همان شکل نگه داشته شود و دیگر در ارتفاع ظاهری آن تغییری رخ نخواهد داد. از اقدامات مرتبط دیگر با خیابان ولیعصر این است که مسیر آب‌های جاری در دو طرف از حد فاصل زرتشت تا میدان ولیعصر را به سطح زیرین بردیم و سطح بالایی گل‌کاری خواهد شد. در واقع در این تغییرات الگویی را ایجاد می‌کنیم که در دوره بعد اگر خواستند این پروژه‌ها را ادامه دهند. در مورد بی‌آرتی هم تصمیماتی داریم و می‌خواهیم با حذف نرده‌ها و حفاظ‌ها و جایگزینی گل و گلدان‌هایی مخصوص، امکان تردد شهروندان را فراهم کنیم تا دیگر مانعی وجود نداشته باشد و ماهیت و کارکرد خیابان دوباره احیا شود.
‌ ثابت کردیم تهران را بدون شهرفروشی می‌توان اداره کرد
از من هم زیاد می‌پرسند که نتیجه این کارها چه ارزشی دارد، وقتی می‌دانید ممکن است در دوره بعد همه چیز تغییر کند و اینکه آیا نگران نیستید؟ اما من می‌گویم که اولا آینده قابل پیش‌بینی نیست و دوما ما کار خودمان را کردیم و ثابت شد که بدون شهرفروشی هم می‌شود کار کرد. همه کسانی که در گروه‌های نظارتی و اجرائی و غیره کارهای ما را رصد می‌کنند، حتما متوجه شده‌اند که ما چه عملکردی داشته‌ایم. قبلا بهانه آنهایی که تراکم می‌فروختند و شهرفروشی می‌کردند، اداره شهر بود اما ما در این مدت نشان دادیم که می‌توان به طرح تفصیلی وفادار بود و تراکم را در همین قالب فروخت و شهر را هم اداره کرد. در این دوران، در برنامه جاری شهر و نگهداشت شهر مشکلی ایجاد نشد، همزمان اتفاقات خوبی هم رخ داد و حالا این موضوع می‌تواند تبدیل به یک مطالبه اجتماعی شود تا دیگر کسی نتواند جلوی آن را بگیرد. قبلا در نگاه مردم کارکردن و نکردن مدیران شهری تعریف دیگری داشت و هر کسی که کارهای بزرگ عمرانی انجام می‌داد، به چشم می‌آمد، اما این نگرش در حال تغییر است و مردم متوجه شده‌اند که شهر کارگاه ساختمانی نیست. تهران بیش از این به پل و بزرگراه و... نیاز ندارد و باید جنس کار تغییر کند. باید مردم خودشان تکثیرکننده و شروع‌کننده کارها باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.