|

در شب برفي كيلان حيدري از اميركبير خجالت كشيد

دربسیاری از سکونتگاههای بشری، همیشه روزهایی پر جنب وجوش وشبهایی آرام گذران روزگار را نشان می‌دهد. شرایط بحرانی فرصتی ایجاد کرد تا در شبانگاه و یا حتی سحرگاه بدون هیچ تشریفاتی به برخی از شهرها و روستاها سری بزنم. در این بین شهر کیلان برام متفاوت بود در شهر سکوتی سنگین و‌مطلق حاکم بود یه جاهایی فکر میکردم شاید هیچ کس در شهر نیست، در لابلای کوچه ها ‌با سختی زیاد به ساختمان شهرداری رسیدم. دیدم فقط دونفر در اتاق نگهبانی حضور دارند، نگهبان مارو نمیشناخت ولی با لباس فرم ما جا خورده بود و در برابر سوالات گیج و مبهوت بود. نمیدانست چه بگوید به هرکسی زنگ میزد پاسخگو نبود بعد از انتظاری بلند دونفر دیگر از کارگران اضافه شدن وکم کم شروع به روشن کردن خودرو بابکت برای برف روبی کردند. مسئول مدیریت بحران فرمانداری را احضار کردم تا بیاید و در کیلان مستقر شودو بر روند برف روبی نظارت کند تا بتوانم به بازدید دیگر برسم هماهنگی انجام شد و در برگشت توقفی کوتاه در کنار مجسمه حضرت امیر کبیر آن مرد کم نظیر تاریخ داشتم. لحظه ای کوتاه و آنهم در ساعت ۳بامداد، نگاهی برصورتش انداختم اون لحظه برایم لحظه شرم‌آوری بود که تو کجا و ما کجا، نگاه پر از بغضش را درتنهایی شبانه برای مردم شهر را حس میکردم و هر لحظه آوار برف برایم سنگین و سنگین تر می‌شد. خب چه کنیم که نوزاد نارس شوراها هنوز هم نارس است و تا بتواند در مسیر خدمت قرار بگیرد کاری دشوار پیش رو دارد، آنچنان این ساختار کلی ایراد دارد که اگر افراد توانمند و معتمدی هم انتخاب شوند در مسیر امواج منافع برخی له می‌شوند و مدیریت شهری دچار چالش می‌شود و از طرفی با توجه به قوانین شورا برای رسیدن به حق مردم باید راهی طولانی در مجاری اداری توسط نماینده دولت طی شود. مخلص کلامم دیشب کیلان تنها ‌بود و این تنهایی تلنگری است برای همه شهرستان تا در آینده ای نزدیک شایستگان را بر سر سفره خادمی مردم بنشانند.

دربسیاری از سکونتگاههای بشری، همیشه روزهایی پر جنب وجوش وشبهایی آرام گذران روزگار را نشان می‌دهد. شرایط بحرانی فرصتی ایجاد کرد تا در شبانگاه و یا حتی سحرگاه بدون هیچ تشریفاتی به برخی از شهرها و روستاها سری بزنم. در این بین شهر کیلان برام متفاوت بود در شهر سکوتی سنگین و‌مطلق حاکم بود یه جاهایی فکر میکردم شاید هیچ کس در شهر نیست، در لابلای کوچه ها ‌با سختی زیاد به ساختمان شهرداری رسیدم. دیدم فقط دونفر در اتاق نگهبانی حضور دارند، نگهبان مارو نمیشناخت ولی با لباس فرم ما جا خورده بود و در برابر سوالات گیج و مبهوت بود. نمیدانست چه بگوید به هرکسی زنگ میزد پاسخگو نبود بعد از انتظاری بلند دونفر دیگر از کارگران اضافه شدن وکم کم شروع به روشن کردن خودرو بابکت برای برف روبی کردند. مسئول مدیریت بحران فرمانداری را احضار کردم تا بیاید و در کیلان مستقر شودو بر روند برف روبی نظارت کند تا بتوانم به بازدید دیگر برسم هماهنگی انجام شد و در برگشت توقفی کوتاه در کنار مجسمه حضرت امیر کبیر آن مرد کم نظیر تاریخ داشتم. لحظه ای کوتاه و آنهم در ساعت ۳بامداد، نگاهی برصورتش انداختم اون لحظه برایم لحظه شرم‌آوری بود که تو کجا و ما کجا، نگاه پر از بغضش را درتنهایی شبانه برای مردم شهر را حس میکردم و هر لحظه آوار برف برایم سنگین و سنگین تر می‌شد. خب چه کنیم که نوزاد نارس شوراها هنوز هم نارس است و تا بتواند در مسیر خدمت قرار بگیرد کاری دشوار پیش رو دارد، آنچنان این ساختار کلی ایراد دارد که اگر افراد توانمند و معتمدی هم انتخاب شوند در مسیر امواج منافع برخی له می‌شوند و مدیریت شهری دچار چالش می‌شود و از طرفی با توجه به قوانین شورا برای رسیدن به حق مردم باید راهی طولانی در مجاری اداری توسط نماینده دولت طی شود. مخلص کلامم دیشب کیلان تنها ‌بود و این تنهایی تلنگری است برای همه شهرستان تا در آینده ای نزدیک شایستگان را بر سر سفره خادمی مردم بنشانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.