اگر دردم یکی بودی، چه بودی
به منظور حفظ جان و مال شهروندان باید تلاش کنیم هنگام اطلاعرسانی روزانه درباره وضعیت جاده های کشور، غیرقابلتردد بودن جاده قدیم کیلان (صالحآباد) از نیم ساعت قبل از اذان مغرب تا نیم ساعت بعد از طلوع آفتاب روز بعد هم اعلام شود. این تنها راه باقیمانده برای مصون ماندن جان و مال شهروندانی است که قصد عبور از این محور را دارند. مشکلات این محور سابقه طولانی دارند و چنانچه برای ثبت در گینس برنامهریزی میکردیم، حتماً نام این جاده در کتاب رکوردها ثبت شده بود. گزارش مشکلات این محور بارها در شمارههای مختلف این نشریه چاپ و در فضای مجازی هم به آن پرداختهایم، اما بیحاصل.
با طرح جدی بحث روکش آسفالت این محور از اواخر سال گذشته موجی از شادی و امید میهمان خانه دل شهروندان شد، غافل از اینکه آسفالت این جاده هم چون مشکلاتش عجیب و خاص است. با اینکه سخنی جز اجرای تمام ۱۲ کیلومتر مسیر نبود، اما تا به حد فعلی برسد بارها متوقف گردید. به اینکه کیفیت آسفالت ریختهشده و زیرسازی در چه حد بود که در چند نقطه حتی قبل از خطکشی آثار تخریب و نشست نمایان شد، کاری نداریم. چرا که همین آسفالت هم بر خلاف قولها و اطلاعرسانیهای آغاز کار نصیب یکی از پرترددترین بخش های این محور نشد و همچنان درههای عمیق مملو از گلولای در سطح محور در کمین خودروهای عبوری نشستهاند.
اگر دوران دفاع مقدس بود خودروهای عازم جبهه با عبور از این جاده می توانستند بدون نیاز به گِل کاری اعزام شوند البته در صورتی که اینجا زمینگیر نمیشدند. دست انداز های خطرناک، نداشتن شانه خاکی، ارتفاع لبه آسفالت، پیچهای غیراستاندارد، عرض کم و... تنها بخشی از مشکلات این مسیر هستند.
گلههای متعدد سگهای ولگرد، حرکت غیراستاندارد خودروها و ادوات کشاورزی، تردد پرشمار افاغنه با موتورسیکلتهای بدون چراغ، عدم نظارت و کنترل مسیر توسط پلیس راه و... بخش دیگری از معضلات لاینحل جاده صالحآباد هستند. چنانچه هنگام شب قصد گذر از این مسیر را داشته باشی باید خویش را به خدا بسپاری و پا در مسیر بگذاری مسیری که کم خطرتر از میدان مین دشمن نیست.
همه مشکلات را تحمل می کنیم. همه قولهای داده شده مسئولان مربوط را فراموش میکنیم. اصلاً باور می کنیم خواب بودیم خواب دیدیم و قرار بر روکش همه مسیر نبوده ، قولی هم داده نشده، با همین شرایط میسوزیم و میسازیم.
اما توقع زیادی نیست اینکه بخواهیم اگر عرض این جاده کم است، اگر پیچ های تند و خطرناک دارد، اگر شانه خاکی ندارد، حداقل سطحش اینگونه نباشد. خطر برخورد با سگ ها نباشد. سایهای از پلیس در این مسیر باشد تا شاهد این تعداد تصادف نباشیم. و شبها جاده در تصرف موتورسیکلتهای بیچراغ نباشد.
فقط خدا باید به داد مجروحان سانحه این مسیر یا بیماران اورژانسی در ساعات پایانی روز و ایام تعطیل برسد. چرا که کمی آن طرفتر از این جاده، با اینکه سالیان سال است که قول میدهند، اما درد همچنان پا برجاست: ترافیک سنگینی که قبلاً مختص دو راهی گیلاوند بود و این سال ها کیلومتری شده، معضلی که صدها بار با پز ساخت کمربندی دلمان را خوش کرده اند.
در این سالها چند سال!!! عمر انسان در ترافیک این منطقه بیهوده به هدر رفته است؟ چند لیتر سوخت بی دلیل دود شده؟ چه اندازه فشارهای عصبی حاصل از معطلی بر روان انسان پنجه کشیده است؟ آیا میتوان حساب کرد؟ آیا این هزینه ها چندین برابر بودجه مورد نیاز روز اول نشده ؟ نقش آنها که قول دادند چیست؟ آنهایی که قول باطل دادند و میدانستند عمل نمیکنند اما قول دادند. یا قول دادند بیآنکه اهمیتی بدهند. آیا در هدر رفت موارد فوق نقش کلیدی ندارند؟ اینها حقالناس نیست؟ رفع مشکلات قبل از هزینه، انگیزه میخواهد. انگیزه خدمت، همان چیزی که گاهاً این طرف میز بعضیها جا مانده و فراموش میشود. از یاد نبریم که کم فروشی صرفاً کف ترازو نیست و روز حساب نزدیک است.
به منظور حفظ جان و مال شهروندان باید تلاش کنیم هنگام اطلاعرسانی روزانه درباره وضعیت جاده های کشور، غیرقابلتردد بودن جاده قدیم کیلان (صالحآباد) از نیم ساعت قبل از اذان مغرب تا نیم ساعت بعد از طلوع آفتاب روز بعد هم اعلام شود. این تنها راه باقیمانده برای مصون ماندن جان و مال شهروندانی است که قصد عبور از این محور را دارند. مشکلات این محور سابقه طولانی دارند و چنانچه برای ثبت در گینس برنامهریزی میکردیم، حتماً نام این جاده در کتاب رکوردها ثبت شده بود. گزارش مشکلات این محور بارها در شمارههای مختلف این نشریه چاپ و در فضای مجازی هم به آن پرداختهایم، اما بیحاصل.
با طرح جدی بحث روکش آسفالت این محور از اواخر سال گذشته موجی از شادی و امید میهمان خانه دل شهروندان شد، غافل از اینکه آسفالت این جاده هم چون مشکلاتش عجیب و خاص است. با اینکه سخنی جز اجرای تمام ۱۲ کیلومتر مسیر نبود، اما تا به حد فعلی برسد بارها متوقف گردید. به اینکه کیفیت آسفالت ریختهشده و زیرسازی در چه حد بود که در چند نقطه حتی قبل از خطکشی آثار تخریب و نشست نمایان شد، کاری نداریم. چرا که همین آسفالت هم بر خلاف قولها و اطلاعرسانیهای آغاز کار نصیب یکی از پرترددترین بخش های این محور نشد و همچنان درههای عمیق مملو از گلولای در سطح محور در کمین خودروهای عبوری نشستهاند.
اگر دوران دفاع مقدس بود خودروهای عازم جبهه با عبور از این جاده می توانستند بدون نیاز به گِل کاری اعزام شوند البته در صورتی که اینجا زمینگیر نمیشدند. دست انداز های خطرناک، نداشتن شانه خاکی، ارتفاع لبه آسفالت، پیچهای غیراستاندارد، عرض کم و... تنها بخشی از مشکلات این مسیر هستند.
گلههای متعدد سگهای ولگرد، حرکت غیراستاندارد خودروها و ادوات کشاورزی، تردد پرشمار افاغنه با موتورسیکلتهای بدون چراغ، عدم نظارت و کنترل مسیر توسط پلیس راه و... بخش دیگری از معضلات لاینحل جاده صالحآباد هستند. چنانچه هنگام شب قصد گذر از این مسیر را داشته باشی باید خویش را به خدا بسپاری و پا در مسیر بگذاری مسیری که کم خطرتر از میدان مین دشمن نیست.
همه مشکلات را تحمل می کنیم. همه قولهای داده شده مسئولان مربوط را فراموش میکنیم. اصلاً باور می کنیم خواب بودیم خواب دیدیم و قرار بر روکش همه مسیر نبوده ، قولی هم داده نشده، با همین شرایط میسوزیم و میسازیم.
اما توقع زیادی نیست اینکه بخواهیم اگر عرض این جاده کم است، اگر پیچ های تند و خطرناک دارد، اگر شانه خاکی ندارد، حداقل سطحش اینگونه نباشد. خطر برخورد با سگ ها نباشد. سایهای از پلیس در این مسیر باشد تا شاهد این تعداد تصادف نباشیم. و شبها جاده در تصرف موتورسیکلتهای بیچراغ نباشد.
فقط خدا باید به داد مجروحان سانحه این مسیر یا بیماران اورژانسی در ساعات پایانی روز و ایام تعطیل برسد. چرا که کمی آن طرفتر از این جاده، با اینکه سالیان سال است که قول میدهند، اما درد همچنان پا برجاست: ترافیک سنگینی که قبلاً مختص دو راهی گیلاوند بود و این سال ها کیلومتری شده، معضلی که صدها بار با پز ساخت کمربندی دلمان را خوش کرده اند.
در این سالها چند سال!!! عمر انسان در ترافیک این منطقه بیهوده به هدر رفته است؟ چند لیتر سوخت بی دلیل دود شده؟ چه اندازه فشارهای عصبی حاصل از معطلی بر روان انسان پنجه کشیده است؟ آیا میتوان حساب کرد؟ آیا این هزینه ها چندین برابر بودجه مورد نیاز روز اول نشده ؟ نقش آنها که قول دادند چیست؟ آنهایی که قول باطل دادند و میدانستند عمل نمیکنند اما قول دادند. یا قول دادند بیآنکه اهمیتی بدهند. آیا در هدر رفت موارد فوق نقش کلیدی ندارند؟ اینها حقالناس نیست؟ رفع مشکلات قبل از هزینه، انگیزه میخواهد. انگیزه خدمت، همان چیزی که گاهاً این طرف میز بعضیها جا مانده و فراموش میشود. از یاد نبریم که کم فروشی صرفاً کف ترازو نیست و روز حساب نزدیک است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.