خداحافظي بزرگ
شرق: اسمش را ميشود هر چيزي گذاشت؛ از رؤياي نيمهتمام گرفته تا حسرت بزرگ يا شايد ناکامي بزرگ. هرچه باشد، داستان حضور کارلوس کيروش در ايران و ماجراي خداحافظياش از تيم ملي ايران اتفاق بزرگي است؛ اتفاقي که حالا بايد گفت اتفاق بزرگي «بود». مرد پرتغالي و چهره سرشناس دنياي مربيگري، دستکم در عرصه رساندن تيمهاي مختلف به جام جهاني، سرانجام پس از قريب به هشت سال حضور در فوتبال ايران و تغيير سبک نسبي اين فوتبال، ايران را ترک کرد تا بزرگترين خداحافظي سال را از آنِ خودش کند. کارلوس که سال 1390 براي هدايت تيم ملي ايران با محوريت اصلي صعود بيدردسر به جام جهاني پايش به تهران رسيد، سرانجام در بهمن ماه همين امسال پس از اقامتي چندروزه در هتل فرودگاه امام خميني و پس از اتمام قراردادش با فدراسيون فوتبال ايران، اين کشور را ترک کرد و راهي ليسبون در پرتغال شد. هرچند اقامتش در پرتغال هم فقط براي چند روز بود، چون کارلوس بلافاصله راهي بوگوتا در کلمبيا شد تا از اين پس با هدايت «کافتروسها» به راهش در دنياي مربيگري ادامه دهد.
2 رئيسجمهور و 3 وزير و رزش
حضور کارلوس کيروش در فوتبال ايران مصادف با اتفاقات ريز و درشت زيادي بود؛ او ايران را بدون دغدغه و بدون اماواگر راهي جام جهاني کرد؛ آنهم نه يک بار بلکه دو بار. کلي رکورد به نام خودش زد و بسياري از آمارهاي فوتبالي را جابهجا کرد. کيروش طولانيترين حضور به عنوان سرمربي را در ايران داشت و بالاتر از خيليها قرار گرفت؛ البته بايد داستان حسين صدقياني، اولين سرمربي تاريخ فوتبال ايران، را مستثنا کرد؛ کيروش در حالي نزديک به هفت سال و 10 ماه هدايت ايران را بر عهده داشت که پس از صدقياني که 10 سال سرمربي بود، بيشترين تعداد سالهاي حضور در نيمکت ايران را داشت ولي با اين تفاوت که صدقياني در طول 10 سال چيزي نزديک به پنج بازي ملي براي ايران داشت و کيروش در اين مدت تقريبا صد بار روي نيمکت ايران نشست؛ اينکه چرا تقريبا صد بازي هم داستان جداگانهاي دارد؛ در آمارها اختلاف نظر وجود دارد؛ عدهاي تعداد بازيهاي کيروش را نزديک به 106 بازي، عدهاي از جمله AFC تعداد حضور کيروش به عنوان سرمربي ايران را صد بازي و عدهاي از جمله خود کيروش هم تعداد حضورش به عنوان سرمربي ايران را 97 بازي ميدانند. هرکدام از اين اعداد که درست و
صحيح باشد، يک چيز را در پي دارد: کيروش طولانيترين حضور را روي نيمکت سرمربيگري ايران داشته است. البته حضور تقريبا هشتساله او در ورزش و دنياي سياسي ايران هم با اتفاقات زيادي همراه بود؛ او در عصر محمود احمدينژاد به عنوان سرمربي ايران معرفي شد؛ در همان دورهاي که محمد عباسي سکاندار وزارت نوپاي ورزش ايران بود. کيروش از همان روزها هم با مجموعههاي سياسي و وزارتي اختلاف نظر داشت؛ از گلايهها نسبت به محمود احمدينژاد گرفته که ميگفت فقط ميآيد، عکس ميگيرد و ميرود تا گلايه از وزير ورزش دولت روحاني که اعتقاد داشت از او حمايتي نميکنند. کيروش با هر دو وزير ورزش دولت روحاني اختلاف داشت؛ ابتدا با محمود گودرزي و بعد هم با مسعود سلطانيفر. هرچه بود، کيروش در عصر حضور در فوتبال ايران دو رئيسجمهور و سه وزير ورزش را تجربه کرد و هر بار هم به هر دليلي نشان داد که از عدم حمايتهاي مسئولان دولتي و سياسي رضايتي ندارد.
حسرت بزرگ
کارنامه کيروش در فوتبال ايران از جهات زيادي قابل بررسي است ولي هر سمت و سوي اين بررسيها يک چيز را نشان ميدهد: کيروش فوتبال ايران را در حسرت قهرماني باقي گذاشت. او که آمده بود تا به حسرتهاي 39ساله و 43ساله فوتبال ايران در رسيدن به عنوان قهرماني آسيا پايان دهد، هر دو بار ناکام ماند؛ يکي را به داور استراليايي و بخت بد در بازي با عراق در جام ملتهاي عراق 2015 ربط داد و ديگري را هم به بازي احساسي و بيمنطق شاگردانش بهويژه مدافعان خط دفاعياش در بازي با ژاپن باخت تا هر دو بار نتواند به حسرت فوتبال ايران در راه رسيدن به قهرماني در جام ملتها پايان دهد. کيروش با وجود ثبت آمار بسيار دقيق و شفاف که البته آمار مثبتي هم بودند، نتوانست فوتبال ايران را صاحب عنوان قهرماني کند. البته او در اين مدت کارهاي بزرگي انجام داد؛ براي اولين بار در تاريخ، تيم ملي را به صورت متوالي به جام جهاني برد و براي چندين سال پيدرپي فوتبال ايران را صدرنشين رنکينگ آسيا کرد. او تيمي را که در رنکينگ فيفا شصتوپنجم بود، تحويل گرفت و با قراردادن اين تيم در رتبه 22 برترين تيمهاي دنيا از ايران رفت.
شرق: اسمش را ميشود هر چيزي گذاشت؛ از رؤياي نيمهتمام گرفته تا حسرت بزرگ يا شايد ناکامي بزرگ. هرچه باشد، داستان حضور کارلوس کيروش در ايران و ماجراي خداحافظياش از تيم ملي ايران اتفاق بزرگي است؛ اتفاقي که حالا بايد گفت اتفاق بزرگي «بود». مرد پرتغالي و چهره سرشناس دنياي مربيگري، دستکم در عرصه رساندن تيمهاي مختلف به جام جهاني، سرانجام پس از قريب به هشت سال حضور در فوتبال ايران و تغيير سبک نسبي اين فوتبال، ايران را ترک کرد تا بزرگترين خداحافظي سال را از آنِ خودش کند. کارلوس که سال 1390 براي هدايت تيم ملي ايران با محوريت اصلي صعود بيدردسر به جام جهاني پايش به تهران رسيد، سرانجام در بهمن ماه همين امسال پس از اقامتي چندروزه در هتل فرودگاه امام خميني و پس از اتمام قراردادش با فدراسيون فوتبال ايران، اين کشور را ترک کرد و راهي ليسبون در پرتغال شد. هرچند اقامتش در پرتغال هم فقط براي چند روز بود، چون کارلوس بلافاصله راهي بوگوتا در کلمبيا شد تا از اين پس با هدايت «کافتروسها» به راهش در دنياي مربيگري ادامه دهد.
2 رئيسجمهور و 3 وزير و رزش
حضور کارلوس کيروش در فوتبال ايران مصادف با اتفاقات ريز و درشت زيادي بود؛ او ايران را بدون دغدغه و بدون اماواگر راهي جام جهاني کرد؛ آنهم نه يک بار بلکه دو بار. کلي رکورد به نام خودش زد و بسياري از آمارهاي فوتبالي را جابهجا کرد. کيروش طولانيترين حضور به عنوان سرمربي را در ايران داشت و بالاتر از خيليها قرار گرفت؛ البته بايد داستان حسين صدقياني، اولين سرمربي تاريخ فوتبال ايران، را مستثنا کرد؛ کيروش در حالي نزديک به هفت سال و 10 ماه هدايت ايران را بر عهده داشت که پس از صدقياني که 10 سال سرمربي بود، بيشترين تعداد سالهاي حضور در نيمکت ايران را داشت ولي با اين تفاوت که صدقياني در طول 10 سال چيزي نزديک به پنج بازي ملي براي ايران داشت و کيروش در اين مدت تقريبا صد بار روي نيمکت ايران نشست؛ اينکه چرا تقريبا صد بازي هم داستان جداگانهاي دارد؛ در آمارها اختلاف نظر وجود دارد؛ عدهاي تعداد بازيهاي کيروش را نزديک به 106 بازي، عدهاي از جمله AFC تعداد حضور کيروش به عنوان سرمربي ايران را صد بازي و عدهاي از جمله خود کيروش هم تعداد حضورش به عنوان سرمربي ايران را 97 بازي ميدانند. هرکدام از اين اعداد که درست و
صحيح باشد، يک چيز را در پي دارد: کيروش طولانيترين حضور را روي نيمکت سرمربيگري ايران داشته است. البته حضور تقريبا هشتساله او در ورزش و دنياي سياسي ايران هم با اتفاقات زيادي همراه بود؛ او در عصر محمود احمدينژاد به عنوان سرمربي ايران معرفي شد؛ در همان دورهاي که محمد عباسي سکاندار وزارت نوپاي ورزش ايران بود. کيروش از همان روزها هم با مجموعههاي سياسي و وزارتي اختلاف نظر داشت؛ از گلايهها نسبت به محمود احمدينژاد گرفته که ميگفت فقط ميآيد، عکس ميگيرد و ميرود تا گلايه از وزير ورزش دولت روحاني که اعتقاد داشت از او حمايتي نميکنند. کيروش با هر دو وزير ورزش دولت روحاني اختلاف داشت؛ ابتدا با محمود گودرزي و بعد هم با مسعود سلطانيفر. هرچه بود، کيروش در عصر حضور در فوتبال ايران دو رئيسجمهور و سه وزير ورزش را تجربه کرد و هر بار هم به هر دليلي نشان داد که از عدم حمايتهاي مسئولان دولتي و سياسي رضايتي ندارد.
حسرت بزرگ
کارنامه کيروش در فوتبال ايران از جهات زيادي قابل بررسي است ولي هر سمت و سوي اين بررسيها يک چيز را نشان ميدهد: کيروش فوتبال ايران را در حسرت قهرماني باقي گذاشت. او که آمده بود تا به حسرتهاي 39ساله و 43ساله فوتبال ايران در رسيدن به عنوان قهرماني آسيا پايان دهد، هر دو بار ناکام ماند؛ يکي را به داور استراليايي و بخت بد در بازي با عراق در جام ملتهاي عراق 2015 ربط داد و ديگري را هم به بازي احساسي و بيمنطق شاگردانش بهويژه مدافعان خط دفاعياش در بازي با ژاپن باخت تا هر دو بار نتواند به حسرت فوتبال ايران در راه رسيدن به قهرماني در جام ملتها پايان دهد. کيروش با وجود ثبت آمار بسيار دقيق و شفاف که البته آمار مثبتي هم بودند، نتوانست فوتبال ايران را صاحب عنوان قهرماني کند. البته او در اين مدت کارهاي بزرگي انجام داد؛ براي اولين بار در تاريخ، تيم ملي را به صورت متوالي به جام جهاني برد و براي چندين سال پيدرپي فوتبال ايران را صدرنشين رنکينگ آسيا کرد. او تيمي را که در رنکينگ فيفا شصتوپنجم بود، تحويل گرفت و با قراردادن اين تيم در رتبه 22 برترين تيمهاي دنيا از ايران رفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.