بلندپروازیهای من پایان ندارد
سجاد فیروزی
به فارسي ميگويد «سلام»؛ قبل از اينکه بنشيند خيلي کوتاه و سؤالي ميپرسد «چاي يا قهوه؟». صدايش سرزنده است و گيرا. درست مثل همان راهروي رختکن باشگاه که پر از رنگ قرمز است و به تصاوير بزرگ برانکو و شاگردانش منقش شده است. سرماي اتاق بهوضوح اذيتش ميکند و با سيستم گرمايشي سروکله ميزند تا کمي دماي اتاق را بالاتر ببرد؛ دستهايش را به هم ميسايد و آرام روي صندلي مينشيند؛ همان لباس تمرين تيم را بر تن کرده و پشتش ديوارپوشهاي قرمزي نصب شدهاند که حسابي فضاي پرسپوليسيبودن را تداعي ميکند. پرسپوليس از زماني که برانکو را به عنوان مربي داشته به وضوح پيشرفت کرده؛ هم در زمين فوتبال و هم بيرون از آن. ورزشگاهها بيشتر از گذشته پر ميشوند و حالا شور و هيجان روي سکوها هم زيادتر شده. پرسپوليس در سال 1397 کاري تقريبا محال را «ممکن» کرد؛ اين تيم با همه پنجرههاي بسته و غولي به نام مصدوميت جنگيد تا دستکم در زمينه فوتبال چيزي مانعش نشود. سرخهاي تهران هم قهرمان ليگ شدند و هم در سالي که کمتر کسي تصور ميکرد، توانستند به فينال ليگ قهرمانان آسيا برسند؛ آنهم براي اولين بار در تاريخ باشگاه. اين هنرها از دست مرد کرواتي برميآمد که براي آمدن به پرسپوليس مردد بود؛ برانکو قبل از اينکه به پرسپوليس «بله» را بگويد، چندين بار مسئولان اين تيم را با پاسخ منفي روبهرو کرده بود ولي دست آخر به همان چيزي که سالهاي دور در ذهن داشت، رسيد: او آمد و سرمربي پرسپوليس شد. برانکو بعد از سالها ناکامي در عرصه باشگاهي، بالاخره تيمي از ايران را به فينال ليگ قهرمانان آسيا رساند. اگرچه در فينال رقيب گردنکلفت ژاپني را نبرد و دستش از رسيدن به جام کوتاه ماند ولي کاري که کرده بود، دستکمي از قهرماني نداشت. او با دست و پاي بسته به فينال رسيد، جنگيد و با سري بلند به عنوان نايبقهرماني رسيد. البته چيزي که کار برانکو را متمايزتر از هميشه کرد، تغيير رفتار و تغيير فرهنگ هواداري در ايران بود؛ پرسپوليس براي اولين بار در تاريخ باشگاهش باخت ولي هواداران ايستاده بازيکنان را تشويق کردند. تغيير سبکي بزرگ که در کنار رساندن پرسپوليس به فينال ليگ قهرمانان آسيا، کاري کرد که او به عنوان چهره برتر سال 1397 انتخاب شود.
شايد در همين ابتدا بخواهيد بدانيد چرا از سوي ما به عنوان چهره برتر سال ورزش انتخاب شديد. شما علاوه بر اينکه به ناکامي هفتساله تيمهاي ايراني در رسيدن به فينال ليگ قهرمانان آسيا پايان داديد، از آن مهمتر پرسپوليس را براي اولين بار در تاريخ اين رقابتها با فرمت جديد به فينال برديد. اما موردي که از همه اين موارد اهميت بيشتري داشت و باعث انتخاب شما شد، تغيير چهره پرسپوليس بيرون از زمين فوتبال و تغيير فرهنگ هواداري در اين باشگاه بود. پرسپوليسِ شما با وجود اينکه شکست خورد ولي ايستاده از سوي هوادارانش تشويق شد.
تشکر ميکنم و خوشحالم که اينطور فکر ميکنيد. البته وظيفه من اين بود که وقتي به اينجا آمدم، از تجربه خودم استفاده و علاوه بر پرسپوليس به فوتبال ايران هم کمک کنم. درواقع در کنار رشد و توسعه فوتبال پرسپوليس بهنوعي به فکر فوتبال ايران هم بودهام. با اين حال مهمتر از آن، شادي و رضايتي بود که از طريق بازيها و نتايجمان به هواداران داديم. اجازه بدهيد همين الان بگويم که بلندپروازيهاي من پايان ندارد.
فکرش را ميکرديد با شرايطي که داريد، در سال 97 موفق شويد؟
ميدانستيم براي رسيدن به فينال ليگ قهرمانان آسيا کارمان خيلي سخت خواهد بود. اين را هم ميدانستيم که قهرماني در ليگ و درواقع دفاع از عنوان قهرمانيمان در ليگ ايران هم کار بسيار سختي است ولي به خودمان ايمان داشتيم. حالا بيصبرانه منتظر ادامه بازيها در نيمفصل دوم هستيم. من از کارکردن خوشحالم و از بردهايي که به دست ميآوريم هم خوشحال ميشوم.
آقاي برانکو، فصل را در شرايطي شروع کرديد که به نظر سخت و پيچيده بود؛ تيم از خريدن بازيکن محروم بود، چندين بازيکن از تيم جدا شدند و مصدوميتها هم مزيد بر علت شد. با چنين شرايطي همان ابتدا گفتيد هدف موفقيت در همه رقابتهاست؛ براي روحيهدادن به تيم اين حرف را زديد يا واقعا به آن باور داشتيد؟
خودتان خوب ميدانيد در ابتداي فصل وقتي اهدافمان را عنوان کرديم، هيچکسي باورمان نميکرد. ما همان زمان بلندپروازيهايمان را اعلام کرديم. با آگاهي کامل از شرايطي که داشتيم، از اول گفتيم نخستين هدفمان کسب سوپرجام و برتري برابر استقلال است؛ آن را که به دست آورديم، هرچند بدون جنگ و رقابت ورزشي. متأسفيم که در زمين ورزشي به اين هدف نرسيديم، ولي خب بههرحال استقلال آماده نبود و ما قهرمان شديم. بعد گفتيم هدف بعديمان قهرماني در آسيا و تکرار قهرماني در ليگ ايران است. گفتيم ميخواهيم قهرمان جام حذفي هم شويم. اين موارد البته عجيب هم نبود چون اينها اهداف هميشگي ماست؛ هدف پرسپوليس، من، تيم و همه. خب خوشحال هستم که تقريبا توانستهايم اين اهداف را زنده نگه داريم يا تقريبا محققشان کردهايم يا اينکه در آستانه رسيدن به آن هستيم. ما سال ميلادي را به بهترين نحو از لحاظ نتيجهگيري تمام کرديم. در کنار همه اين موفقيتها، اين را هم بايد بگويم که نيمفصل را در بالاي جدول بودهايم.
ولي قبول داريد عملا تيم شما امسال ضعيفتر از سال قبل بود؟
قبل از شروع ليگ هم اگر يادتان باشد من گفتم با وجود اين مشکلات تيم ما از سال گذشته قويتر است. با وجود محروميتها و مشکلاتي که داشتيم، اين موضوع را از لحاظ نتايجي که گرفتيم، ثابت کرديم. در اين نيمفصل 31 امتياز کسب کرديم و نيمفصل دوم سال گذشته هم که 28 امتياز گرفتيم. با توجه به 31 امتيازي که در يک نيمفصل گرفتهايم، نشان دادهايم که از فصل پيش قويتر شدهايم. دو تيم قدرتمند
- الدحيل و السد - را در يکچهارم نهايي و نيمهنهايي برديم و به فينال ليگ قهرمانان آسيا رسيديم. درست است که در فينال بازي را واگذار کرديم، ولي بايد اين را هم بگويم که در فينال واقعا از کاشيما ضعيفتر نبوديم.
شرايط اين فصل پرسپوليس با توجه به محروميتها خيلي شبيه به شرايط جامعه سياسي ايران بود که با تحريم روبهرو شد. آيا تحريمهاي سياسي ايران انگيزه مضاعفي براي پرسپوليس و شخص برانکو بود که بتوانند شادي را در اين فضا به مردم و هواداران بدهند؟
بله؛ هميشه در اينگونه مواقع حس جنگندگي انسان بيشتر و بيشتر ميشود. تحريم يک انگيزه مضاعف براي ما بود و به تعبيري عناد بازيکنان را برانگيخت. البته اين موضوع شخصيت و چهره يک تيم بزرگ را نشان ميدهد.
شما قبلا سه بار از پرسپوليس پيشنهاد داشتيد. چرا هر بار اين پيشنهاد را رد ميکرديد؟
درست است؛ من دو، سه بار از پرسپوليس پيشنهاد داشتم، ولي قبول نکردم بيايم؛ چندينبار از من خواسته شد به ايران بيايم، ولي هر بار که پيشنهادي ميرسيد، متأسفانه من با جاي ديگري قرارداد داشتم و نميشد به ايران بيايم.
آن پيشنهادها معمولا زماني رسيد که وضعيت پرسپوليس دستکم در جدول ردهبندي ليگ خوب بود؛ شما دائم رد کرديد ولي درست زماني پذيرفتيد به پرسپوليس بياييد که اين تيم حال و روز خوشي نداشت.
خودم ميدانستم در يک موقعيت بسيار سخت دارم هدايت اين تيم را بر عهده ميگيرم. آن موقع که آمدم، پرسپوليس براي بقا در جدول ميجنگيد ولي هم به باشگاه، هم به خودم و هم به هواداران اطمينان داشتم که ميتوانيم باشگاه را به جايگاهي که استحقاقش را دارد، برگردانيم.
شما سال 2006 هدايت ايران در جام جهاني را بر عهده داشتيد. بعد از آن و در حالي که شرايط خيلي برايتان مساعد نبود، به ايران برنگشتيد. رسانهها تقريبا عليه شما شدند و رفتهرفته داشت از ميزان محبوبيت شما کاسته ميشد. بعد از رفتن از ايران هم که خودتان تأييد کرديد پيشنهاد پرسپوليس را در چند مقطع رد کرديد ولي بالاخره پذيرفتيد. با توجه به اتفاقاتي که بعد از 2006 رخ داد، نگران نبوديد در بازگشت به ايران موفق نباشيد؟
(سينهاش را صاف ميکند) نه، نگران نبودم. من به کار خودم، تجارب و دانش خودم اعتقاد و اعتماد دارم. اين را هم بگويم که هميشه راضي و ناراضي وجود دارد. نميخواهم برگردم به آن دورهاي که سرمربي ايران بودم؛ اتفاقا همان موقع که من بودم، تيم ملي ايران در رنکينگ فيفا هفدهم بود. در آن چهار سال که من بودم، تيم ملي ايران بهترين نتايج تاريخ خودش را گرفت؛ آنهم در رقابت با تيمهاي بسيار قدرتمند آن زمان، زماني که کره تيم چهارم دنيا بود، ژاپن بين هشت کشور برتر دنيا بود و... نميخواهم برگردم به آن دوران؛ اينکه از کارنامه من راضي بودند يا نه، ديگر گذشته است؛ هميشه نتايج و آمار گوياي همه چيز است. من در ايران بيش از 80 درصد برد داشتم، تيم من مؤثر بود و نتايجمان هم خيلي خوب بود.
برانکو بعد از رفتنش از ايران در آن برهه نشان داد که مسئولان ايراني تا حدودي درباره جدايي از او شتابزده عمل کردهاند چون شما در عرصه باشگاهي موفق به کسب عناوين قهرماني شديد؛ با دينامو در کرواسي و تيمتان در چين قهرماني به دست آورديد در حالي که تيم ملي ايران سير نزولياش را در يک بازه چندساله شروع کرد... .
اين ماجراي جدايي که درباره آن صحبت ميکنيد، مربوط به زماني است که آقاي دادکان رئيس فدراسيون فوتبال ايران بودند و قرارداد من هم بلافاصله بعد از جام جهاني تمام ميشد. من خودم هم گفته بودم که بعد از حضور تيم ملي ايران در جام جهاني دوست دارم در فوتبال باشگاهي به کارم ادامه دهم. ديگر براي برگشتن يا حتي تمديد قرارداد مذاکره هم نکرديم؛ اينطور هم نتيجهگيري شده بود که فضا براي من براي ادامه همکاري مساعد و مثبت نيست، همانطور که شما به آن اشاره کرديد. گفتم؛ من قبلش عنوان کرده بودم که ميخواهم بروم و به کار در فوتبال باشگاهي ادامه دهم؛ همان زمان ميشنيدم که خيليها از دست من عصباني هستند. البته واقعا برايم قابل درک نبود که چرا از دست من عصباني هستند؟ قرارداد من بعد از جام جهاني تمام شده بود و من مسئوليت ديگري نداشتم.
شما تجربه مربيگري در دو سطح حرفهاي و عالي در عرصه ملي و باشگاهي را داريد. در تيم ملي با کرواسي تا نيمهنهايي جام جهاني رفتيد و دست آخر سوم دنيا شديد؛ حالا به عنوان کمکمربي بلاژوويچ. بعد با ايران در رقابتهاي آسيايي و بعد هم در رده باشگاهي دو قهرماني در کرواسي و دو قهرماني در فوتبال چين به دست آورديد و الان هم که در ايران با پرسپوليس موفق عمل کردهايد. مربيگري در سطح ملي و باشگاهي چقدر با هم تفاوت دارند؟
خوشبختانه هم تجربه کار در عرصه ملي را دارم و هم باشگاهي. کار در تيم ملي متدولوژي خاصي را ميطلبد. البته تجربه عظيم و بيشتري در کار باشگاهي دارم؛ چون زماني که در تيم ملي کرواسي بودم همزمان هم در تيم ملي بودم و هم در تيم باشگاهي. اين اتفاق شانس و خوشبختي بزرگي براي من بود که هر دو روش کاري را امتحان کردم و چيزهاي زيادي ياد گرفتم. بله؛ کار در اين دو عرصه با همديگر تفاوت دارد؛ آمادهسازيها متفاوت است... ولي چون هر دو را کار کردهام، ميتوانم بگويم که در هر دو عرصه موفق بودهام. همانطور که قبلا گفتهام ترجيح ميدهم در تيم باشگاهي کار کنم چون کار به صورت روزانه است و بيشتر ميتواني با بازيکنان کار کني چون روزانه بيشتر با آنها هستي و ميتواني بيشتر به آنها اعتماد کني. ميتوانيد ميزان رشد و اصلاح آنها را مدام زير نظر بگيريد و دنبال کنيد. اما در تيم ملي شرايط جور ديگري است؛ آنجا واکنش بايد خيلي سريعتر باشد و وضعيت مقطعي بازيکنان را بايد ببينيد و بايد ديدگاه و فلسفه بسيار روشني داشته باشيد.
در اين چند وقت خبر رسيد كه شما از تيم ملي کرواسي پيشنهاد داريد و شايعه شد که از تيم ملي ايران هم پيشنهادهایی داريد. اين پيشنهادها آنقدر وسوسهکننده است که برانکو دوباره سرمربي يک تيم ملي شود؟
من قراردادم با پرسپوليس را بيش از شش ماه پيش تمديد کردهام و به تيم ملي فکر نکردم. البته هميشه اين امکان وجود دارد که به فوتبال ملي برگردم. بستگي به وضعيت و شرايط دارد. پيشنهاد از تيم ملي ازبکستان داشتهام، از تيم ملي کره هم پيشنهاد داشتم و بگويم که حتي مذاکراتي هم کرديم ولي در همان ابتداي کار پيشنهاد را رد کردم. همانطور که گفتم چند ماه پيش قراردادم را دوساله با پرسپوليس تمديد کردهام بنابراين به تيم ملي فکر نکردهام.
حالا اگر در اين بازه دوساله شرايط به گونهاي رقم بخورد که به شما براي هدايت تيم ملي ايران پيشنهادي بدهند، پيشنهاد را ميپذيريد، بعدا فکر ميکنيد يا اول فکر ميکنيد، بعدا ميپذيريد؟
ببينيد اين سؤال را خيليها از من ميپرسند اما گفتم؛ قراردادم را با پرسپوليس تمديد کردهام و هيچ کسي تا به حال رسما از من درخواستي در اين مورد نداشته؛ پس همه اين موارد، فرضي است. حالا اگر به طور جدي پيشنهادي از ايران به دستم برسد، طبيعي است که مثل هر انسان ديگري به آن پيشنهاد فکر کنم.
و اگر به آن مرحله نرسيديد و قرار شد به کارتان در باشگاه پرسپوليس ادامه بدهيد، هدفتان اين است که به جايگاه علي پروين که پرافتخارترين مربي تاريخ باشگاه است، برسيد؟
جاي آقاي علي پروين را هيچکس نميتواند بگيرد و هيچ کسي نميتواند ايشان را از تخت پايين بکشد. علي پروين و آقاي خردبين تمام عمرشان را به پاي پرسپوليس گذاشتهاند، مخصوصا آقاي پروين که در سختترين دوران در پرسپوليس کار کرده؛ درست در دورهاي که باشگاه در حال رشد بوده، هم بازيکن بوده، هم مربي بوده؛ نهفقط اين دو مورد، بلکه همه چيز پرسپوليس بوده است. پس کسي نميتواند جايگاه علي پروين را متزلزل کند. من خودم هم اصلا درگير اين مسائل نميشوم که از يکي قويتر يا محبوبتر شوم. هدف من فقط اين است که تيم و باشگاه روزبهروز بهتر و بهتر شود.
اين صحبتها قبول ولي از زماني که شما هدايت پرسپوليس را بر عده گرفتهايد، اين تيم بهوضوح رشد کرده؛ هم از لحاظ نتيجهگيري و هم شخصيتي. شما هم که اشاره کرديد؛ آمار گواه همه چيز است. حالا همين آمار ميگويد شما بعد از علي پروين بيشترين تعداد حضور در نيمکت را داشتيد و بيش از 56 درصد بازيهايتان با اين تيم را بردهايد؛ چهلمين مربي تاريخ پرسپوليس هستيد ولي تقريبا ميشود گفت بهترين مربي خارجي اين باشگاه طبق همين آمار.
(لبخند ميزند) بابت اين آمار تشکر ميکنم ولي راستش را بخواهيد اصلا اين آمارها را دنبال نکرده بودم و اصلا از اين آمار خبر نداشتم. اصلا نميدانستم چند بازي در پرسپوليس به عنوان مربي دارم و چند درصد برد داشتهام ولي خب حالا که شما اين آمار را به من ميگوييد، بايد بگويم از شنيدنش خوشحالم. طبيعي است از اينکه در پرسپوليس موفق عمل کردهام خوشحال باشم ولي باز هم تکرار ميکنم که اصلا خودم را درگير اين آمار و ارقام نميکنم. دوست دارم بيشتر، طولانيتر و با بردهاي بيشتري در پرسپوليس حضور داشته باشم. دوست دارم بهتر و بهتر و بهتر باشيم.
سبک کاري برانکو چيست؟ الان سبک پپگوارديولايي يا سبک مائوريسيو ساري جا افتاده است. در طرف مقابل عدهاي از مربيان مثل آنچلوتي هم هستند که ميگويند سبک خاصي ندارند و با توجه به بازيکناني که در اختيار دارند، فلسفه فوتباليشان را در زمين پياده ميکنند. برانکو شبيه ساري است يا شبيه آنچلوتي؟
(چندثانيهاي فکر ميکند) من با آنچلوتي در بعضي موارد بيشتر موافقم تا ساري. به نظرم طبيعي است که شما نوع و سيستم بازيتان را بر اساس داشتهها و توانمنديهاي بازيکنانتان انتخاب ميکنيد. همانطور که بعضا در پرسپوليس با سيستم 2-4-4 خطي يا لوزي بازي ميکنيم؛ اينکه بشار بازي کند يا مثلا به جاي بشار رفيعي بازي کند. من فلسفه و ديدگاه روشني دارم؛ ميدانم از فوتبال چه چيزي ميخواهم. سيستم بازيام را بر اساس کيفيت بازيکنان تعيين و سعي ميکنم بين روشهاي مختلف حد وسط خوبي را انتخاب کنم. اما خب مربيان زيادي هستند که آنها هم ميدانند از فوتبال چه چيزي ميخواهند؛ مثل همين ساري و گوارديولا که شما به آنها اشاره کرديد. اين قبيل مربيان اما طبق سبک خودشان بازيکن انتخاب ميکنند و برعکس ما کار ميکنند و بر اساس سبکي که ميخواهند در باشگاه پياده کنند، بازيکن ميگيرند. مثلا گوارديولا جو هارت، دروازهبان مليپوش انگليسي را از تيمش حذف کرد چون در بازي با پا خوب نبود. به هر حال هر مربي سعي ميکند بازيکناني را در ترکيب تيمش پيدا کند که به فلسفه کارياش نزديکتر باشد.
گفتيد هر مربياي ميداند از فوتبال چه چيزي ميخواهد؛ خب، برانکو از فوتبال چه چيزي ميخواهد؟
چه چيزي ميخواهم؟ از فوتبال تفريحش را ميخواهم؛ خلاقيتي که ارائه ميشود را ميخواهم چون به خاطر همين خلاقيت و زيبايي است که مردم ميروند و فوتبال نگاه ميکنند اما در کنار اين موارد بايد حداکثر جديت هم باشد. نبايد آدم از ايده خودش در اين بازي سوءاستفاده کند؛ مثلا بخواهد کاري انجام دهد که در خدمت تيم نباشد چون تيم بالاتر و قبل از هر چيزي قرار ميگيرد. ما اين مورد را به خوبي در نيمفصل اول نشان داديم که تيم چقدر مهم است؛ نشان داديم تيم اگر يک تيم به معناي واقعي باشد، ميتواند هرکاري انجام دهد.
به خاطر همين ايده است که ترجيح داديد تيمتان را خالي از ستاره کنيد تا تيمي يکدست بسازيد؟ از شما خيلي انتقاد ميکردند که مربياي هستيد که با ستارهها مدارا ميکنيد ولي اين بار روي ديگري از خودتان نشان داديد و به عبارتي با پنبه سر ستارهها را بريديد و آنها را از تيم کنار گذاشتيد.
صحبتها و نظرات مختلف هميشه وجود دارند، هميشه ميشنوم که ميگويند من نسبت به ستارهها نرم هستم، نسبت به فلان بازيکن رفتار ملايمي دارم. خودم هم نميدانم؛ ستاره که هيچ، مهم نيست، مربي نسبت به بازيکنان چطور بايد رفتار کند؟ شايد از من انتظار دارند از طريق افکار عمومي و رسانهها عليه ستارههاي خودم باشم! اينها مسائلي هستند که داخل خود باشگاه و در دل تيم حلوفصل ميشوند. همه ستارهها هم نه با ميل من بلکه با ميل خودشان از پرسپوليس رفتند.
پس شما مخالف حضور ستارهها در تيم نيستيد؟
طبيعي است که من ميخواهم تيمم ستاره داشته باشد؛ اصلا پرسپوليس بايد ستاره داشته باشد ولي ستاره هم بايد مثبت باشد، بايد در خدمت تيم باشد، بايد در خدمت نتايج تيم باشد نه اينکه به خاطر خودش و اينکه بخواهد مطرح شود، ستاره باشد. ستارهها در واقع آنهايي هستند که مردم را به ورزشگاه ميکشانند؛ با همين ستارهها جوانترها هويت پيدا ميکنند و به هواي همانها به ورزشگاه ميآيند. من هميشه هم ستارهها را دوست دارم و هم دوست دارم ستارهها را داشته باشم اما در خدمت تيم و مثبت باشند.
به عنوان يک مربي فکر ميکنيد در چه زمينههايي هنوز نياز به پيشرفت داريد؟ اصلا فکر ميکنيد نيازي به پيشرفت داريد؟
البته که نياز دارم؛ اصلا وظيفه شخصيام نسبت به خودم اين است که مدام به دنبال بهروزکردن خودم باشم. وظيفه من اين است که تحقيق کنم و ببينم کدام مربي با چه روش و سيستمي کار ميکند، فلسفه کاريشان چطور است. بايد مدام بررسي کنم و ببينم فلسفه خودم را چطور ميتوانم با بعضي از ديدگاههاي مربيان ديگر تطبيق دهم. اين را هميشه به بازيکنان هم ميگويم که رشد شما هرگز متوقف نخواهد شد؛ يعني پاياني ندارد. به آنها ميگويم روزبهروز بايد بهتر از ديروز باشيد و خودتان بايد خودتان را تشويق کنيد و به جلو هل بدهيد، نه من. خب من هم به عنوان مربي خودم بايد به فکر خودم باشم و رو به جلو حرکت کنم. همين که بازيکن يا مربي فکر کند همه چيز را ياد گرفته و بداند نيازي به آموزش ندارد، آن روز آغازِ پايان آن شخص است. آغاز افول و افتش است. گفتم؛ فرقي نميکند که مربي باشد يا بازيکن.
در پایان فکر ميکنيد پرسپوليس در سال جديد قرار است به چه جايگاهي برسد؟
اولشدن، اولشدن و باز هم اولشدن. اين هدف من است که در همه جامها اول شويم. سال گذشته در همان نوروز تقريبا قهرمانيمان را مسجل کرده بوديم. امسال هم تا اينجا از امتيازاتي که گرفتهايم، خيلي راضي هستيم. پديده خيلي خوب بازي کرده، همينطور سپاهان هم خيلي خوب بوده. البته خب، انتظار اين را داريم که استقلال و تراکتورسازي هم خودشان را بالا بکشند و نبرد جالبي براي قهرماني شود. البته جنگ بسيار جالبي براي رسيدن به عنوان تيم دوم بين تيمهاي ديگر درميگيرد چون تکليف قهرمان که مشخص است (زير خنده ميزند).
به فارسي ميگويد «سلام»؛ قبل از اينکه بنشيند خيلي کوتاه و سؤالي ميپرسد «چاي يا قهوه؟». صدايش سرزنده است و گيرا. درست مثل همان راهروي رختکن باشگاه که پر از رنگ قرمز است و به تصاوير بزرگ برانکو و شاگردانش منقش شده است. سرماي اتاق بهوضوح اذيتش ميکند و با سيستم گرمايشي سروکله ميزند تا کمي دماي اتاق را بالاتر ببرد؛ دستهايش را به هم ميسايد و آرام روي صندلي مينشيند؛ همان لباس تمرين تيم را بر تن کرده و پشتش ديوارپوشهاي قرمزي نصب شدهاند که حسابي فضاي پرسپوليسيبودن را تداعي ميکند. پرسپوليس از زماني که برانکو را به عنوان مربي داشته به وضوح پيشرفت کرده؛ هم در زمين فوتبال و هم بيرون از آن. ورزشگاهها بيشتر از گذشته پر ميشوند و حالا شور و هيجان روي سکوها هم زيادتر شده. پرسپوليس در سال 1397 کاري تقريبا محال را «ممکن» کرد؛ اين تيم با همه پنجرههاي بسته و غولي به نام مصدوميت جنگيد تا دستکم در زمينه فوتبال چيزي مانعش نشود. سرخهاي تهران هم قهرمان ليگ شدند و هم در سالي که کمتر کسي تصور ميکرد، توانستند به فينال ليگ قهرمانان آسيا برسند؛ آنهم براي اولين بار در تاريخ باشگاه. اين هنرها از دست مرد کرواتي برميآمد که براي آمدن به پرسپوليس مردد بود؛ برانکو قبل از اينکه به پرسپوليس «بله» را بگويد، چندين بار مسئولان اين تيم را با پاسخ منفي روبهرو کرده بود ولي دست آخر به همان چيزي که سالهاي دور در ذهن داشت، رسيد: او آمد و سرمربي پرسپوليس شد. برانکو بعد از سالها ناکامي در عرصه باشگاهي، بالاخره تيمي از ايران را به فينال ليگ قهرمانان آسيا رساند. اگرچه در فينال رقيب گردنکلفت ژاپني را نبرد و دستش از رسيدن به جام کوتاه ماند ولي کاري که کرده بود، دستکمي از قهرماني نداشت. او با دست و پاي بسته به فينال رسيد، جنگيد و با سري بلند به عنوان نايبقهرماني رسيد. البته چيزي که کار برانکو را متمايزتر از هميشه کرد، تغيير رفتار و تغيير فرهنگ هواداري در ايران بود؛ پرسپوليس براي اولين بار در تاريخ باشگاهش باخت ولي هواداران ايستاده بازيکنان را تشويق کردند. تغيير سبکي بزرگ که در کنار رساندن پرسپوليس به فينال ليگ قهرمانان آسيا، کاري کرد که او به عنوان چهره برتر سال 1397 انتخاب شود.
شايد در همين ابتدا بخواهيد بدانيد چرا از سوي ما به عنوان چهره برتر سال ورزش انتخاب شديد. شما علاوه بر اينکه به ناکامي هفتساله تيمهاي ايراني در رسيدن به فينال ليگ قهرمانان آسيا پايان داديد، از آن مهمتر پرسپوليس را براي اولين بار در تاريخ اين رقابتها با فرمت جديد به فينال برديد. اما موردي که از همه اين موارد اهميت بيشتري داشت و باعث انتخاب شما شد، تغيير چهره پرسپوليس بيرون از زمين فوتبال و تغيير فرهنگ هواداري در اين باشگاه بود. پرسپوليسِ شما با وجود اينکه شکست خورد ولي ايستاده از سوي هوادارانش تشويق شد.
تشکر ميکنم و خوشحالم که اينطور فکر ميکنيد. البته وظيفه من اين بود که وقتي به اينجا آمدم، از تجربه خودم استفاده و علاوه بر پرسپوليس به فوتبال ايران هم کمک کنم. درواقع در کنار رشد و توسعه فوتبال پرسپوليس بهنوعي به فکر فوتبال ايران هم بودهام. با اين حال مهمتر از آن، شادي و رضايتي بود که از طريق بازيها و نتايجمان به هواداران داديم. اجازه بدهيد همين الان بگويم که بلندپروازيهاي من پايان ندارد.
فکرش را ميکرديد با شرايطي که داريد، در سال 97 موفق شويد؟
ميدانستيم براي رسيدن به فينال ليگ قهرمانان آسيا کارمان خيلي سخت خواهد بود. اين را هم ميدانستيم که قهرماني در ليگ و درواقع دفاع از عنوان قهرمانيمان در ليگ ايران هم کار بسيار سختي است ولي به خودمان ايمان داشتيم. حالا بيصبرانه منتظر ادامه بازيها در نيمفصل دوم هستيم. من از کارکردن خوشحالم و از بردهايي که به دست ميآوريم هم خوشحال ميشوم.
آقاي برانکو، فصل را در شرايطي شروع کرديد که به نظر سخت و پيچيده بود؛ تيم از خريدن بازيکن محروم بود، چندين بازيکن از تيم جدا شدند و مصدوميتها هم مزيد بر علت شد. با چنين شرايطي همان ابتدا گفتيد هدف موفقيت در همه رقابتهاست؛ براي روحيهدادن به تيم اين حرف را زديد يا واقعا به آن باور داشتيد؟
خودتان خوب ميدانيد در ابتداي فصل وقتي اهدافمان را عنوان کرديم، هيچکسي باورمان نميکرد. ما همان زمان بلندپروازيهايمان را اعلام کرديم. با آگاهي کامل از شرايطي که داشتيم، از اول گفتيم نخستين هدفمان کسب سوپرجام و برتري برابر استقلال است؛ آن را که به دست آورديم، هرچند بدون جنگ و رقابت ورزشي. متأسفيم که در زمين ورزشي به اين هدف نرسيديم، ولي خب بههرحال استقلال آماده نبود و ما قهرمان شديم. بعد گفتيم هدف بعديمان قهرماني در آسيا و تکرار قهرماني در ليگ ايران است. گفتيم ميخواهيم قهرمان جام حذفي هم شويم. اين موارد البته عجيب هم نبود چون اينها اهداف هميشگي ماست؛ هدف پرسپوليس، من، تيم و همه. خب خوشحال هستم که تقريبا توانستهايم اين اهداف را زنده نگه داريم يا تقريبا محققشان کردهايم يا اينکه در آستانه رسيدن به آن هستيم. ما سال ميلادي را به بهترين نحو از لحاظ نتيجهگيري تمام کرديم. در کنار همه اين موفقيتها، اين را هم بايد بگويم که نيمفصل را در بالاي جدول بودهايم.
ولي قبول داريد عملا تيم شما امسال ضعيفتر از سال قبل بود؟
قبل از شروع ليگ هم اگر يادتان باشد من گفتم با وجود اين مشکلات تيم ما از سال گذشته قويتر است. با وجود محروميتها و مشکلاتي که داشتيم، اين موضوع را از لحاظ نتايجي که گرفتيم، ثابت کرديم. در اين نيمفصل 31 امتياز کسب کرديم و نيمفصل دوم سال گذشته هم که 28 امتياز گرفتيم. با توجه به 31 امتيازي که در يک نيمفصل گرفتهايم، نشان دادهايم که از فصل پيش قويتر شدهايم. دو تيم قدرتمند
- الدحيل و السد - را در يکچهارم نهايي و نيمهنهايي برديم و به فينال ليگ قهرمانان آسيا رسيديم. درست است که در فينال بازي را واگذار کرديم، ولي بايد اين را هم بگويم که در فينال واقعا از کاشيما ضعيفتر نبوديم.
شرايط اين فصل پرسپوليس با توجه به محروميتها خيلي شبيه به شرايط جامعه سياسي ايران بود که با تحريم روبهرو شد. آيا تحريمهاي سياسي ايران انگيزه مضاعفي براي پرسپوليس و شخص برانکو بود که بتوانند شادي را در اين فضا به مردم و هواداران بدهند؟
بله؛ هميشه در اينگونه مواقع حس جنگندگي انسان بيشتر و بيشتر ميشود. تحريم يک انگيزه مضاعف براي ما بود و به تعبيري عناد بازيکنان را برانگيخت. البته اين موضوع شخصيت و چهره يک تيم بزرگ را نشان ميدهد.
شما قبلا سه بار از پرسپوليس پيشنهاد داشتيد. چرا هر بار اين پيشنهاد را رد ميکرديد؟
درست است؛ من دو، سه بار از پرسپوليس پيشنهاد داشتم، ولي قبول نکردم بيايم؛ چندينبار از من خواسته شد به ايران بيايم، ولي هر بار که پيشنهادي ميرسيد، متأسفانه من با جاي ديگري قرارداد داشتم و نميشد به ايران بيايم.
آن پيشنهادها معمولا زماني رسيد که وضعيت پرسپوليس دستکم در جدول ردهبندي ليگ خوب بود؛ شما دائم رد کرديد ولي درست زماني پذيرفتيد به پرسپوليس بياييد که اين تيم حال و روز خوشي نداشت.
خودم ميدانستم در يک موقعيت بسيار سخت دارم هدايت اين تيم را بر عهده ميگيرم. آن موقع که آمدم، پرسپوليس براي بقا در جدول ميجنگيد ولي هم به باشگاه، هم به خودم و هم به هواداران اطمينان داشتم که ميتوانيم باشگاه را به جايگاهي که استحقاقش را دارد، برگردانيم.
شما سال 2006 هدايت ايران در جام جهاني را بر عهده داشتيد. بعد از آن و در حالي که شرايط خيلي برايتان مساعد نبود، به ايران برنگشتيد. رسانهها تقريبا عليه شما شدند و رفتهرفته داشت از ميزان محبوبيت شما کاسته ميشد. بعد از رفتن از ايران هم که خودتان تأييد کرديد پيشنهاد پرسپوليس را در چند مقطع رد کرديد ولي بالاخره پذيرفتيد. با توجه به اتفاقاتي که بعد از 2006 رخ داد، نگران نبوديد در بازگشت به ايران موفق نباشيد؟
(سينهاش را صاف ميکند) نه، نگران نبودم. من به کار خودم، تجارب و دانش خودم اعتقاد و اعتماد دارم. اين را هم بگويم که هميشه راضي و ناراضي وجود دارد. نميخواهم برگردم به آن دورهاي که سرمربي ايران بودم؛ اتفاقا همان موقع که من بودم، تيم ملي ايران در رنکينگ فيفا هفدهم بود. در آن چهار سال که من بودم، تيم ملي ايران بهترين نتايج تاريخ خودش را گرفت؛ آنهم در رقابت با تيمهاي بسيار قدرتمند آن زمان، زماني که کره تيم چهارم دنيا بود، ژاپن بين هشت کشور برتر دنيا بود و... نميخواهم برگردم به آن دوران؛ اينکه از کارنامه من راضي بودند يا نه، ديگر گذشته است؛ هميشه نتايج و آمار گوياي همه چيز است. من در ايران بيش از 80 درصد برد داشتم، تيم من مؤثر بود و نتايجمان هم خيلي خوب بود.
برانکو بعد از رفتنش از ايران در آن برهه نشان داد که مسئولان ايراني تا حدودي درباره جدايي از او شتابزده عمل کردهاند چون شما در عرصه باشگاهي موفق به کسب عناوين قهرماني شديد؛ با دينامو در کرواسي و تيمتان در چين قهرماني به دست آورديد در حالي که تيم ملي ايران سير نزولياش را در يک بازه چندساله شروع کرد... .
اين ماجراي جدايي که درباره آن صحبت ميکنيد، مربوط به زماني است که آقاي دادکان رئيس فدراسيون فوتبال ايران بودند و قرارداد من هم بلافاصله بعد از جام جهاني تمام ميشد. من خودم هم گفته بودم که بعد از حضور تيم ملي ايران در جام جهاني دوست دارم در فوتبال باشگاهي به کارم ادامه دهم. ديگر براي برگشتن يا حتي تمديد قرارداد مذاکره هم نکرديم؛ اينطور هم نتيجهگيري شده بود که فضا براي من براي ادامه همکاري مساعد و مثبت نيست، همانطور که شما به آن اشاره کرديد. گفتم؛ من قبلش عنوان کرده بودم که ميخواهم بروم و به کار در فوتبال باشگاهي ادامه دهم؛ همان زمان ميشنيدم که خيليها از دست من عصباني هستند. البته واقعا برايم قابل درک نبود که چرا از دست من عصباني هستند؟ قرارداد من بعد از جام جهاني تمام شده بود و من مسئوليت ديگري نداشتم.
شما تجربه مربيگري در دو سطح حرفهاي و عالي در عرصه ملي و باشگاهي را داريد. در تيم ملي با کرواسي تا نيمهنهايي جام جهاني رفتيد و دست آخر سوم دنيا شديد؛ حالا به عنوان کمکمربي بلاژوويچ. بعد با ايران در رقابتهاي آسيايي و بعد هم در رده باشگاهي دو قهرماني در کرواسي و دو قهرماني در فوتبال چين به دست آورديد و الان هم که در ايران با پرسپوليس موفق عمل کردهايد. مربيگري در سطح ملي و باشگاهي چقدر با هم تفاوت دارند؟
خوشبختانه هم تجربه کار در عرصه ملي را دارم و هم باشگاهي. کار در تيم ملي متدولوژي خاصي را ميطلبد. البته تجربه عظيم و بيشتري در کار باشگاهي دارم؛ چون زماني که در تيم ملي کرواسي بودم همزمان هم در تيم ملي بودم و هم در تيم باشگاهي. اين اتفاق شانس و خوشبختي بزرگي براي من بود که هر دو روش کاري را امتحان کردم و چيزهاي زيادي ياد گرفتم. بله؛ کار در اين دو عرصه با همديگر تفاوت دارد؛ آمادهسازيها متفاوت است... ولي چون هر دو را کار کردهام، ميتوانم بگويم که در هر دو عرصه موفق بودهام. همانطور که قبلا گفتهام ترجيح ميدهم در تيم باشگاهي کار کنم چون کار به صورت روزانه است و بيشتر ميتواني با بازيکنان کار کني چون روزانه بيشتر با آنها هستي و ميتواني بيشتر به آنها اعتماد کني. ميتوانيد ميزان رشد و اصلاح آنها را مدام زير نظر بگيريد و دنبال کنيد. اما در تيم ملي شرايط جور ديگري است؛ آنجا واکنش بايد خيلي سريعتر باشد و وضعيت مقطعي بازيکنان را بايد ببينيد و بايد ديدگاه و فلسفه بسيار روشني داشته باشيد.
در اين چند وقت خبر رسيد كه شما از تيم ملي کرواسي پيشنهاد داريد و شايعه شد که از تيم ملي ايران هم پيشنهادهایی داريد. اين پيشنهادها آنقدر وسوسهکننده است که برانکو دوباره سرمربي يک تيم ملي شود؟
من قراردادم با پرسپوليس را بيش از شش ماه پيش تمديد کردهام و به تيم ملي فکر نکردم. البته هميشه اين امکان وجود دارد که به فوتبال ملي برگردم. بستگي به وضعيت و شرايط دارد. پيشنهاد از تيم ملي ازبکستان داشتهام، از تيم ملي کره هم پيشنهاد داشتم و بگويم که حتي مذاکراتي هم کرديم ولي در همان ابتداي کار پيشنهاد را رد کردم. همانطور که گفتم چند ماه پيش قراردادم را دوساله با پرسپوليس تمديد کردهام بنابراين به تيم ملي فکر نکردهام.
حالا اگر در اين بازه دوساله شرايط به گونهاي رقم بخورد که به شما براي هدايت تيم ملي ايران پيشنهادي بدهند، پيشنهاد را ميپذيريد، بعدا فکر ميکنيد يا اول فکر ميکنيد، بعدا ميپذيريد؟
ببينيد اين سؤال را خيليها از من ميپرسند اما گفتم؛ قراردادم را با پرسپوليس تمديد کردهام و هيچ کسي تا به حال رسما از من درخواستي در اين مورد نداشته؛ پس همه اين موارد، فرضي است. حالا اگر به طور جدي پيشنهادي از ايران به دستم برسد، طبيعي است که مثل هر انسان ديگري به آن پيشنهاد فکر کنم.
و اگر به آن مرحله نرسيديد و قرار شد به کارتان در باشگاه پرسپوليس ادامه بدهيد، هدفتان اين است که به جايگاه علي پروين که پرافتخارترين مربي تاريخ باشگاه است، برسيد؟
جاي آقاي علي پروين را هيچکس نميتواند بگيرد و هيچ کسي نميتواند ايشان را از تخت پايين بکشد. علي پروين و آقاي خردبين تمام عمرشان را به پاي پرسپوليس گذاشتهاند، مخصوصا آقاي پروين که در سختترين دوران در پرسپوليس کار کرده؛ درست در دورهاي که باشگاه در حال رشد بوده، هم بازيکن بوده، هم مربي بوده؛ نهفقط اين دو مورد، بلکه همه چيز پرسپوليس بوده است. پس کسي نميتواند جايگاه علي پروين را متزلزل کند. من خودم هم اصلا درگير اين مسائل نميشوم که از يکي قويتر يا محبوبتر شوم. هدف من فقط اين است که تيم و باشگاه روزبهروز بهتر و بهتر شود.
اين صحبتها قبول ولي از زماني که شما هدايت پرسپوليس را بر عده گرفتهايد، اين تيم بهوضوح رشد کرده؛ هم از لحاظ نتيجهگيري و هم شخصيتي. شما هم که اشاره کرديد؛ آمار گواه همه چيز است. حالا همين آمار ميگويد شما بعد از علي پروين بيشترين تعداد حضور در نيمکت را داشتيد و بيش از 56 درصد بازيهايتان با اين تيم را بردهايد؛ چهلمين مربي تاريخ پرسپوليس هستيد ولي تقريبا ميشود گفت بهترين مربي خارجي اين باشگاه طبق همين آمار.
(لبخند ميزند) بابت اين آمار تشکر ميکنم ولي راستش را بخواهيد اصلا اين آمارها را دنبال نکرده بودم و اصلا از اين آمار خبر نداشتم. اصلا نميدانستم چند بازي در پرسپوليس به عنوان مربي دارم و چند درصد برد داشتهام ولي خب حالا که شما اين آمار را به من ميگوييد، بايد بگويم از شنيدنش خوشحالم. طبيعي است از اينکه در پرسپوليس موفق عمل کردهام خوشحال باشم ولي باز هم تکرار ميکنم که اصلا خودم را درگير اين آمار و ارقام نميکنم. دوست دارم بيشتر، طولانيتر و با بردهاي بيشتري در پرسپوليس حضور داشته باشم. دوست دارم بهتر و بهتر و بهتر باشيم.
سبک کاري برانکو چيست؟ الان سبک پپگوارديولايي يا سبک مائوريسيو ساري جا افتاده است. در طرف مقابل عدهاي از مربيان مثل آنچلوتي هم هستند که ميگويند سبک خاصي ندارند و با توجه به بازيکناني که در اختيار دارند، فلسفه فوتباليشان را در زمين پياده ميکنند. برانکو شبيه ساري است يا شبيه آنچلوتي؟
(چندثانيهاي فکر ميکند) من با آنچلوتي در بعضي موارد بيشتر موافقم تا ساري. به نظرم طبيعي است که شما نوع و سيستم بازيتان را بر اساس داشتهها و توانمنديهاي بازيکنانتان انتخاب ميکنيد. همانطور که بعضا در پرسپوليس با سيستم 2-4-4 خطي يا لوزي بازي ميکنيم؛ اينکه بشار بازي کند يا مثلا به جاي بشار رفيعي بازي کند. من فلسفه و ديدگاه روشني دارم؛ ميدانم از فوتبال چه چيزي ميخواهم. سيستم بازيام را بر اساس کيفيت بازيکنان تعيين و سعي ميکنم بين روشهاي مختلف حد وسط خوبي را انتخاب کنم. اما خب مربيان زيادي هستند که آنها هم ميدانند از فوتبال چه چيزي ميخواهند؛ مثل همين ساري و گوارديولا که شما به آنها اشاره کرديد. اين قبيل مربيان اما طبق سبک خودشان بازيکن انتخاب ميکنند و برعکس ما کار ميکنند و بر اساس سبکي که ميخواهند در باشگاه پياده کنند، بازيکن ميگيرند. مثلا گوارديولا جو هارت، دروازهبان مليپوش انگليسي را از تيمش حذف کرد چون در بازي با پا خوب نبود. به هر حال هر مربي سعي ميکند بازيکناني را در ترکيب تيمش پيدا کند که به فلسفه کارياش نزديکتر باشد.
گفتيد هر مربياي ميداند از فوتبال چه چيزي ميخواهد؛ خب، برانکو از فوتبال چه چيزي ميخواهد؟
چه چيزي ميخواهم؟ از فوتبال تفريحش را ميخواهم؛ خلاقيتي که ارائه ميشود را ميخواهم چون به خاطر همين خلاقيت و زيبايي است که مردم ميروند و فوتبال نگاه ميکنند اما در کنار اين موارد بايد حداکثر جديت هم باشد. نبايد آدم از ايده خودش در اين بازي سوءاستفاده کند؛ مثلا بخواهد کاري انجام دهد که در خدمت تيم نباشد چون تيم بالاتر و قبل از هر چيزي قرار ميگيرد. ما اين مورد را به خوبي در نيمفصل اول نشان داديم که تيم چقدر مهم است؛ نشان داديم تيم اگر يک تيم به معناي واقعي باشد، ميتواند هرکاري انجام دهد.
به خاطر همين ايده است که ترجيح داديد تيمتان را خالي از ستاره کنيد تا تيمي يکدست بسازيد؟ از شما خيلي انتقاد ميکردند که مربياي هستيد که با ستارهها مدارا ميکنيد ولي اين بار روي ديگري از خودتان نشان داديد و به عبارتي با پنبه سر ستارهها را بريديد و آنها را از تيم کنار گذاشتيد.
صحبتها و نظرات مختلف هميشه وجود دارند، هميشه ميشنوم که ميگويند من نسبت به ستارهها نرم هستم، نسبت به فلان بازيکن رفتار ملايمي دارم. خودم هم نميدانم؛ ستاره که هيچ، مهم نيست، مربي نسبت به بازيکنان چطور بايد رفتار کند؟ شايد از من انتظار دارند از طريق افکار عمومي و رسانهها عليه ستارههاي خودم باشم! اينها مسائلي هستند که داخل خود باشگاه و در دل تيم حلوفصل ميشوند. همه ستارهها هم نه با ميل من بلکه با ميل خودشان از پرسپوليس رفتند.
پس شما مخالف حضور ستارهها در تيم نيستيد؟
طبيعي است که من ميخواهم تيمم ستاره داشته باشد؛ اصلا پرسپوليس بايد ستاره داشته باشد ولي ستاره هم بايد مثبت باشد، بايد در خدمت تيم باشد، بايد در خدمت نتايج تيم باشد نه اينکه به خاطر خودش و اينکه بخواهد مطرح شود، ستاره باشد. ستارهها در واقع آنهايي هستند که مردم را به ورزشگاه ميکشانند؛ با همين ستارهها جوانترها هويت پيدا ميکنند و به هواي همانها به ورزشگاه ميآيند. من هميشه هم ستارهها را دوست دارم و هم دوست دارم ستارهها را داشته باشم اما در خدمت تيم و مثبت باشند.
به عنوان يک مربي فکر ميکنيد در چه زمينههايي هنوز نياز به پيشرفت داريد؟ اصلا فکر ميکنيد نيازي به پيشرفت داريد؟
البته که نياز دارم؛ اصلا وظيفه شخصيام نسبت به خودم اين است که مدام به دنبال بهروزکردن خودم باشم. وظيفه من اين است که تحقيق کنم و ببينم کدام مربي با چه روش و سيستمي کار ميکند، فلسفه کاريشان چطور است. بايد مدام بررسي کنم و ببينم فلسفه خودم را چطور ميتوانم با بعضي از ديدگاههاي مربيان ديگر تطبيق دهم. اين را هميشه به بازيکنان هم ميگويم که رشد شما هرگز متوقف نخواهد شد؛ يعني پاياني ندارد. به آنها ميگويم روزبهروز بايد بهتر از ديروز باشيد و خودتان بايد خودتان را تشويق کنيد و به جلو هل بدهيد، نه من. خب من هم به عنوان مربي خودم بايد به فکر خودم باشم و رو به جلو حرکت کنم. همين که بازيکن يا مربي فکر کند همه چيز را ياد گرفته و بداند نيازي به آموزش ندارد، آن روز آغازِ پايان آن شخص است. آغاز افول و افتش است. گفتم؛ فرقي نميکند که مربي باشد يا بازيکن.
در پایان فکر ميکنيد پرسپوليس در سال جديد قرار است به چه جايگاهي برسد؟
اولشدن، اولشدن و باز هم اولشدن. اين هدف من است که در همه جامها اول شويم. سال گذشته در همان نوروز تقريبا قهرمانيمان را مسجل کرده بوديم. امسال هم تا اينجا از امتيازاتي که گرفتهايم، خيلي راضي هستيم. پديده خيلي خوب بازي کرده، همينطور سپاهان هم خيلي خوب بوده. البته خب، انتظار اين را داريم که استقلال و تراکتورسازي هم خودشان را بالا بکشند و نبرد جالبي براي قهرماني شود. البته جنگ بسيار جالبي براي رسيدن به عنوان تيم دوم بين تيمهاي ديگر درميگيرد چون تکليف قهرمان که مشخص است (زير خنده ميزند).
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.