|

مروری بر برخی کتاب‌های مهم منتشر شده در سال گذشته

از کتاب رهایی نداریم

بازار نشر ایران در حوزه متون نظری کماکان با دو مشکل عمده دست به گریبان است: ترجمه‌های غیرقابل اعتماد و ترجمه‌های همزمان. در مورد اولی با تورم آثاری مواجهیم که با تیراژ زیر 500 نسخه روزبه‌روز بر عناوین آنها افزوده و از دقت‌شان کاسته می‌شود. مورد دوم بلای قدیمی نشر ایران است که در سال‌های اخیر فراوانی بیشتری یافته است. تنها طی یک‌سال گذشته چندین عنوان کتاب از دو یا گاه سه مترجم به بازار آمده است. در میان آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «سوژه لاکانی» نوشته بروس فینک، ترجمه محمدعلی جعفری (نشر ققنوس) و ترجمه علی حسن‌زاده (نشر بان)؛ «امپریالیسم جدید» نوشته دیوید هاروی، ترجمه حسین رحمتی (نشر اختران) و ترجمه مهدی داودی (نشر ثالث)؛ «تکرار» نوشته سورن کیرکگور، ترجمه صالح نجفی (نشر مرکز) و ترجمه محمدهادی حاجی‌بیگلو (نشر شب‌خیز)؛ «چه باید کرد: مناظره آلن بدیو و مارسل گشه»، ترجمه عبدالوهاب احمدی (نشر آگه) و ترجمه احمد حسینی (نشر مانیا هنر)؛ و «بحران‌های جمهوری» نوشته هانا آرنت، ترجمه علی معظمی (نشر فرهنگ جاوید) و ترجمه امین و فلورا عسکری‌زاده (نشر گام نو). گاه از میان دو ترجمه همزمان یکی از دیگری بهتر است و مخاطبان از آن استقبال می‌کنند. گاه هر دو ترجمه سطح کیفی یکسان و قابل قبولی دارند. و در بدترین حالت، گاه هر دو ترجمه به یکسان غیرقابل اعتمادند. به نظر می‌رسد چاره حداقلی برای بهبود وضع نشر کماکان پیوستن به پیمان کپی‌رایت باشد که خود نیز بحث مفصلی می‌طلبد. صفحات پیش‌رو مروری است بر برخی آثار مهم منتشرشده سال گذشته در حوزه متون نظری و تاریخی. آثار مهمی از قلم افتاده‌اند که جا دارد در فرصتی مناسب به آنها پرداخته شود. از جمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «زمان و حکایت» نوشته پل ریکور، ترجمه مهشید نونهالی (نشر نی)؛ «فلسفه پول» نوشته گئورگ زیمل، ترجمه شهناز مسمی‌پرست (نشر کتاب پارسه)؛ «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی» نوشته رضا ضیاء‌ابراهیمی (نشر مرکز)؛ «سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی» نوشته کالین میچل، ترجمه حسن افشار (نشر فرهنگ جاوید) و... .

بازار نشر ایران در حوزه متون نظری کماکان با دو مشکل عمده دست به گریبان است: ترجمه‌های غیرقابل اعتماد و ترجمه‌های همزمان. در مورد اولی با تورم آثاری مواجهیم که با تیراژ زیر 500 نسخه روزبه‌روز بر عناوین آنها افزوده و از دقت‌شان کاسته می‌شود. مورد دوم بلای قدیمی نشر ایران است که در سال‌های اخیر فراوانی بیشتری یافته است. تنها طی یک‌سال گذشته چندین عنوان کتاب از دو یا گاه سه مترجم به بازار آمده است. در میان آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «سوژه لاکانی» نوشته بروس فینک، ترجمه محمدعلی جعفری (نشر ققنوس) و ترجمه علی حسن‌زاده (نشر بان)؛ «امپریالیسم جدید» نوشته دیوید هاروی، ترجمه حسین رحمتی (نشر اختران) و ترجمه مهدی داودی (نشر ثالث)؛ «تکرار» نوشته سورن کیرکگور، ترجمه صالح نجفی (نشر مرکز) و ترجمه محمدهادی حاجی‌بیگلو (نشر شب‌خیز)؛ «چه باید کرد: مناظره آلن بدیو و مارسل گشه»، ترجمه عبدالوهاب احمدی (نشر آگه) و ترجمه احمد حسینی (نشر مانیا هنر)؛ و «بحران‌های جمهوری» نوشته هانا آرنت، ترجمه علی معظمی (نشر فرهنگ جاوید) و ترجمه امین و فلورا عسکری‌زاده (نشر گام نو). گاه از میان دو ترجمه همزمان یکی از دیگری بهتر است و مخاطبان از آن استقبال می‌کنند. گاه هر دو ترجمه سطح کیفی یکسان و قابل قبولی دارند. و در بدترین حالت، گاه هر دو ترجمه به یکسان غیرقابل اعتمادند. به نظر می‌رسد چاره حداقلی برای بهبود وضع نشر کماکان پیوستن به پیمان کپی‌رایت باشد که خود نیز بحث مفصلی می‌طلبد. صفحات پیش‌رو مروری است بر برخی آثار مهم منتشرشده سال گذشته در حوزه متون نظری و تاریخی. آثار مهمی از قلم افتاده‌اند که جا دارد در فرصتی مناسب به آنها پرداخته شود. از جمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «زمان و حکایت» نوشته پل ریکور، ترجمه مهشید نونهالی (نشر نی)؛ «فلسفه پول» نوشته گئورگ زیمل، ترجمه شهناز مسمی‌پرست (نشر کتاب پارسه)؛ «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی» نوشته رضا ضیاء‌ابراهیمی (نشر مرکز)؛ «سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی» نوشته کالین میچل، ترجمه حسن افشار (نشر فرهنگ جاوید) و... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.