چند کلمه دربارۀ پیرسوک
نیما تقوی . مدیر موسسۀ فرهنگی هنری پیرسوک
شاید تلفظ غریبش به جای کلمۀ پرستو بود یا حال خوش پرندۀ کوچک پشت کتابهای جیبی انتشارات پرستو که نام پیرسوک را انتخاب کردم. هر کس دربارۀ نام چیزی میگفت، اما حرف محمد قائد بیشتر به دلم نشست که: «تلفظ اصل كلمه دربارۀ عنوان نشريه، بسيار احتمال دارد طعم چيزی يا خاطرۀ ما از آنچنان با اسم همراه شود كه خود كلمه مستقلاً چندان مهم نباشد.
بسياری از ايرانيها هر جا بروند، شويد و باقلا (باقالی) و لپه و آلبالويشان را هم با خود میبرند. مهم نيست كتاب لغت چه میگويد و عرف محيط به چه ميوهای چه اسمی میدهد. مهم طعم و خاطرۀ چشايی ماست.
مثلاً فرض کنید اسم سايتتان را بگذاريد: «ديوار روبهرو» اول عدهای میگويند اَه اَه. بعد از مدتی اگر خوششان آمد همين اسم میشود بهبه. پيرسوك اسم بامزهای است. تلفظ اصل كلمه را ندهيد تا جماعت به تقلا بيفتند.»
اسفند 88 بود.
سایت که راه افتاد روزهای اول همان شد که قائد گفته بود.
تعداد بازدیدکنندگان لغتنامهها به مدخل پیرسوک از تعداد مراجعهکنندگان به سایت بیشتر شد. مخاطبان میخواستند بدانند که پیرسوک همین پرندۀ آشنا که گاهی توی هوا بالای سرشان چرخکی هم میزند و میگذرد، چیست و کجاست. محسن زارع رفیق شفیق تا با جان کار آشنا شد بیتوقع نشانِ پیرسوک را طراحی کرد و چندتایی از بچهها در طراحی سایت کمک کردند.
کجدار طی کردیم. اوج کارمان اردیبهشت و خرداد سالِ 94 بود، بعد دوباره همه چیز افول کرد تا این كه دوست نازنينى همراهى كرد و پيرسوك از مجاز درآمد؛ يك عمارت قديمى در دل خيابان زند در مدتزمان سه ماه بازسازى شد و اکنون دارای یک نگارخانه، يك سالن كوچك سينما كه جلسههاى ادبى به سنت دوشنبههاى شيراز و كارگاههاى فلسفى و هنرى در آن برگزار میشود، نشر و کتابفروشی، موسسه فرهنگى هنرى، مدرسه تجسمى و يك پايگاه خبرى است.
امروز پس از یک سال دوندگی فصل جدیدی برای پیرسوک آغاز شده است. بسيارى از نويسندگان و هنرمندان شهر را میتوان در بعدازظهرهای خنكِ شیراز دور میزهای حياط پيرسوك ديد كه گپ میزنند و پذيراى جوانترها هستند و همين شده رمق ما براى ادامه راه. هرچند كه ما ملت قديم هستيم و ملتهاى قديم چيزهاى بيشترى براى پچپچه دارند اما تلاش كردهايم به متن بيشتر بپردازيم كه فرصت به تجربه اندك است.
حمايت اهالى فرهنگ و هنر شهر از ما دريغ نشده هیچگاه و جاى رقيب رفيق داريم همهجا. بااینهمه گرداندن يك مركز فرهنگى مصائب خاص خودش را دارد.
اين كه حمايت مالى ندارى و نگاه مسئولين به كارهاى فرهنگى هنوز همانند برگزارى كلاس بينواى انشا در مدارس است و اين كه ما نمىتوانيم يك موسسه و بنياد خصوصى را براى مدت طولانى سرپا نگهداریم حكايت هميشه و هنوز است.
مديران میروند و میآیند و سلیقهها كه عوض میشود، تمام بافتهها پنبه میشود. و در اين ميان تنها مؤسسات خصوصى هستند كه يك رويه را دنبال میکنند به آن غنا میبخشند و طرحى نو به وقتش درمیاندازند.
سالهاست كه در اين ملك از نظر اقتصادى و بوروکراتیک كار فرهنگى هيچ توجيهى ندارد و قسمت عمده اين مسئله به عملكرد مسئولينى برمیگردد كه فكرى براى ارتقاى سليقه فرهنگى مردم نکردهاند. و چقدر كه تغيير ذائقه آدمها سخت است.
ما با دست خالی و عشق شروع کردیم تا پیرسوک خانه اهالی فرهنگ شود. هنوز هم دستمان خالی است. نمیدانم چه خواهد شد، اما به حتم فردا روز بهتری است.
ما با آرزوهایمان زندهایم. آرزوی فردای روشن. از دوستداران علم و فرهنگ و هنر میخواهیم در پرواز پیرسوک یار ما باشند.
شاید تلفظ غریبش به جای کلمۀ پرستو بود یا حال خوش پرندۀ کوچک پشت کتابهای جیبی انتشارات پرستو که نام پیرسوک را انتخاب کردم. هر کس دربارۀ نام چیزی میگفت، اما حرف محمد قائد بیشتر به دلم نشست که: «تلفظ اصل كلمه دربارۀ عنوان نشريه، بسيار احتمال دارد طعم چيزی يا خاطرۀ ما از آنچنان با اسم همراه شود كه خود كلمه مستقلاً چندان مهم نباشد.
بسياری از ايرانيها هر جا بروند، شويد و باقلا (باقالی) و لپه و آلبالويشان را هم با خود میبرند. مهم نيست كتاب لغت چه میگويد و عرف محيط به چه ميوهای چه اسمی میدهد. مهم طعم و خاطرۀ چشايی ماست.
مثلاً فرض کنید اسم سايتتان را بگذاريد: «ديوار روبهرو» اول عدهای میگويند اَه اَه. بعد از مدتی اگر خوششان آمد همين اسم میشود بهبه. پيرسوك اسم بامزهای است. تلفظ اصل كلمه را ندهيد تا جماعت به تقلا بيفتند.»
اسفند 88 بود.
سایت که راه افتاد روزهای اول همان شد که قائد گفته بود.
تعداد بازدیدکنندگان لغتنامهها به مدخل پیرسوک از تعداد مراجعهکنندگان به سایت بیشتر شد. مخاطبان میخواستند بدانند که پیرسوک همین پرندۀ آشنا که گاهی توی هوا بالای سرشان چرخکی هم میزند و میگذرد، چیست و کجاست. محسن زارع رفیق شفیق تا با جان کار آشنا شد بیتوقع نشانِ پیرسوک را طراحی کرد و چندتایی از بچهها در طراحی سایت کمک کردند.
کجدار طی کردیم. اوج کارمان اردیبهشت و خرداد سالِ 94 بود، بعد دوباره همه چیز افول کرد تا این كه دوست نازنينى همراهى كرد و پيرسوك از مجاز درآمد؛ يك عمارت قديمى در دل خيابان زند در مدتزمان سه ماه بازسازى شد و اکنون دارای یک نگارخانه، يك سالن كوچك سينما كه جلسههاى ادبى به سنت دوشنبههاى شيراز و كارگاههاى فلسفى و هنرى در آن برگزار میشود، نشر و کتابفروشی، موسسه فرهنگى هنرى، مدرسه تجسمى و يك پايگاه خبرى است.
امروز پس از یک سال دوندگی فصل جدیدی برای پیرسوک آغاز شده است. بسيارى از نويسندگان و هنرمندان شهر را میتوان در بعدازظهرهای خنكِ شیراز دور میزهای حياط پيرسوك ديد كه گپ میزنند و پذيراى جوانترها هستند و همين شده رمق ما براى ادامه راه. هرچند كه ما ملت قديم هستيم و ملتهاى قديم چيزهاى بيشترى براى پچپچه دارند اما تلاش كردهايم به متن بيشتر بپردازيم كه فرصت به تجربه اندك است.
حمايت اهالى فرهنگ و هنر شهر از ما دريغ نشده هیچگاه و جاى رقيب رفيق داريم همهجا. بااینهمه گرداندن يك مركز فرهنگى مصائب خاص خودش را دارد.
اين كه حمايت مالى ندارى و نگاه مسئولين به كارهاى فرهنگى هنوز همانند برگزارى كلاس بينواى انشا در مدارس است و اين كه ما نمىتوانيم يك موسسه و بنياد خصوصى را براى مدت طولانى سرپا نگهداریم حكايت هميشه و هنوز است.
مديران میروند و میآیند و سلیقهها كه عوض میشود، تمام بافتهها پنبه میشود. و در اين ميان تنها مؤسسات خصوصى هستند كه يك رويه را دنبال میکنند به آن غنا میبخشند و طرحى نو به وقتش درمیاندازند.
سالهاست كه در اين ملك از نظر اقتصادى و بوروکراتیک كار فرهنگى هيچ توجيهى ندارد و قسمت عمده اين مسئله به عملكرد مسئولينى برمیگردد كه فكرى براى ارتقاى سليقه فرهنگى مردم نکردهاند. و چقدر كه تغيير ذائقه آدمها سخت است.
ما با دست خالی و عشق شروع کردیم تا پیرسوک خانه اهالی فرهنگ شود. هنوز هم دستمان خالی است. نمیدانم چه خواهد شد، اما به حتم فردا روز بهتری است.
ما با آرزوهایمان زندهایم. آرزوی فردای روشن. از دوستداران علم و فرهنگ و هنر میخواهیم در پرواز پیرسوک یار ما باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.