بازگشت کبوتر سفرکرده بربام شیراز
مصاحبه یک روزگرم با دکتر جهانگیر تقیپور عضوکالجهای سلطنتی انگلیس و اسکاتلند و جراح مطرح زیبایی در لندن.
ابتدای یک روز بهاري از خرداد 1329 در منطقه گرمسیر یبن امشادگان از دهات باشت و بابويي استان کهگیلویه و بويراحمد در زير درخت بلوط فرزندي به دنيا آمد كه بعدها موجب گشت تا اولين جراح ايراني باشد كه يكي از محدود جراحاني باشد كه در بريتانيا عضو اصلي هيئت ممتحنه امتحانات تخصصي جراحي در كالجهاي سلطنتي جراحات بريتانيا و ايرلند شود و پلاك يكي از اولين كلينيكهاي خصوصي جراحي را در غرب لندن بنام خويش ثبت نمايد.
دكتر جهانگير تقي پور بدون شك موفقترين جراح برجسته ايراني در اروپاست كه از همان كودك خردادي با تلاش و پشتكار شخصي خويش پاگرفته است تا هر چه بيشتر براي چشم آبيهاي خوش نشين قاره سبز نام ايران را به سربلندي احيا گرداند.
دكتر تقي پور دوران طفوليت را در دوران ارباب و رعيتي گذراند و جز اولين گروه شاگرداني بود كه براي اولين بار در تاريخ اين منطقه از وطنمان با باز شدن مدارس توانست به مدرسه برود. آن سالهاي وحشت آفرين حاكميت نظام ارباب رعيتي آن چنان ترسي در دل او وساير مردم ايجاد كرده بودكه هنوز هم در خاطرات او و شايد ساير مردم ماندگار گشته است.
پدر دكتر جهانگير تقيپور در سنين كودكي به رحمت ايزدي پيوست از اين رو مادر ايشان مشوق اصلي در فرستادن دكتر تقيپور به مدرسه بود. يادگيري تعاليم اخلاقي و كسب مهارتهاي اجتماعي در كنار مادر بعدها براي وي به يك پشتوانه محكم بدل گشت.
شکلگیری این تعالیم صحیح در آن سالهای بیم و هراس در وجودش چنان ریشه گرفت که هیچگاه زرق و برقهای پر طمطراق یک زندگی لوکس غربی با تمام دلبریهایش نتوانست در او کارگر شود و در جهان بینی او و راهی که برگزید نتوانست شکافی ایجاد کند.
برای معرفی بهتر این پزشک خوشنام ایرانی و همچنین آشنایی بیشتر شما خوانندگان عزیز برخی از وجوه فکری و مرامی وی در زندگیاش را به اتفاق هم مرور میکنیم.
آقای دکتر لطفاً ضمن معرفی خودتان بفرمایید که آیا توانستید به همه آرزوهای خود دست یابید؟
من دکتر جهانگير تقیپور از استان کهگیلویه و بويراحمد هستم که اوایل جنگ ایران - عراق در اهواز کمک میکردم و سپس بيش از ٢٥ سال در بهترين مراكز جراحي بیمارستانهای دانشگاه لندن و ساير مراكز درماني انگلیس جراح و طبابت كردم و برای دوران بازنشستگی خود تصمیم گرفتم که به شیراز برگردم و موطن خود خدمت کنم.
از نظر آرزوهای شخصی، در کودکی در دنياي محدود آن دوران آرزو داشتم كه معلم شوم و شكي نيست كه بيش آن چیزها که هم از نظر علم و دانش و هم از نظر ثروت مادی رسیدهام و از این بابت خدا را شکرمیکنم.
موفقیت چیست و از دید شما انسان موفق چه کسی است؟
موفقیت از دید من امری نسبی و درونی است كه بر عوامل ذاتي فرد چون داشتن هدف، نظم در عمل و وقت شناسی استوار است البته نباید وجود امكانات در محيطي مناسب را نادیده گرفت..
يك فرد در "فرهنگ" بخصوصي به دنیا میآید و با ارزشهای برامده از آن محیط رشد میکند كه براي احیاء تعاملات و مناسبنهای ساختاری آن ارزشها تلاش خواهد كرد.
شكي نيست كه خانواده ، مدرسه و محيط بروي شكل گرفتن شخصيت تاثير دارند چون همين انسان با پوتنشيال موفق و مفيد بودن براي كشورش در یک جامعهای با ساختار هویتی متفاوت میشود بزهکار. اما درمجموع بعقیده من کسی موفق است که بتواند خواستههای منطقی شخصی و انتظارات انسانی و نوعدوستی جامعه را بنحو احسن برآورده سازد بنحوی که هم مورد رضایت آن جامعه باشد وهم خود احساس رضایت کند.
آيا در موفقيت خود كساني ديگر را هم سهيم ميدانيد؟
بله . مادرم که مرا به مدرسه فرستاد و برادرانم که با وجود فشارهای زندگی رعیتی نقشی مهم داشتند و از معلمین اولیه خود در روستا شادروان فریدون شریفی و آقای علی شهبازی و کسان دیگر بخصوص از دوست و استاد جراحي خوبم آقای اسپنسر در لندن که بعد از اينكه مجبور به ترك وطن شدم با كمك و انسانيت توانست از من جراحي قابل بسازد تا بتوانم سرپای خودم به ایستم..
از خاطرات كودكي چيزي را به ياد ميآوريد؟
برخی از اقوام و نزدیکانم را شگفت زده ميشوند كه جزييات آن دوران را بخاطر ميآوردم. ده و منطقه ما در استان کهگیلویه و بویر احمد بنظر میرسد که اگر نه آخرين بلکه از آخرین سنگرگاه ارباب و رعيتي در ایران بوده است که خان یا ارباب در روستاها ماهمه کاره مردم بود متاسفانه تجربه خوشآيندي نبود چون علاوه برتهیدستی فاقد بهداشت و درمان بود گرچه روابط بین افراد آن ده بسیار ساده و عاري از ريا و تزوير بود.
دوست داريد آيندگان در مورد شما چه فكري كنن؟
بیش از هر چیز مایلم بدانند که من با وجودی که از یک منطقه بسیار محروم پا گرفتم با پشتکار وداشتن هدف توانستم با دست خالی به خواسته هایم برسم.
من روزها کار و بطور شبانه تحصیل کردم و بعد هم در اوایل ورود به انگلیس چندین سال زجر و زحمت کشيدم تا سواد و دانش خودم را بپای پزشکان آنجا برسانم. ميخواهم اين سرمشق كساني باشند كه فكر ميكنند حتما براي رشد و پيشرفت سرمايه لازم است. زندگي پرشده از فرصتهاي جديد فقط كافيست متناسب با علاقه و استعدادي كه داريد هدفي صحيح انتخاب كنيد و براي رسيدن به آن كوشش كنيد. از نظر اخلاقي هم كساني كه مرا ميشناسند ميدانند كه من در كمال سادگي و بدون ادعا هستم.
بنظر شما رابطه پزشك و بيمار از جايگاه خوبي برخوردار هست؟
رابطه انساني بين پزشك و بيمار اساس و سنگ زير بناي هر سيستم موفق بهداشت و درمان را تشكيل ميدهد چون پزشكي حرفهيي است كه براي انجام مراقبتهاي پزشكي احتياج به اعتماد كامل بيمار به پزشك دارد. از طرفي چون امور پزشكي داخله مستقيم در حيطه شخصي بيمار و آسيب پذير است فهم، دانش و توانايي پزشك در برقرار كردن ارتباط خوب، موثر و سالم براي رسيدن به تشخيص و درماني صحيح نقشي حياتي بازي ميكند.
متأسفانه در ايران رابطه بين پزشك و بيمار كاملاً حسنه نيست بيماران زيادي به پزشك خود اعتماد ندارند و اين مسئله در سيستم بهداشتي ما بسيار مضر است.
شما دليل اين بياعتمادي را در چه ميبينيد؟
در ايران شايد به دلايل فرهنگي به حرفه پزشكي نگاه چندان خوبي نميشود. رسانههاي عمومي با برنامههاي حاشيهاي كه ميسازند باعث تنزل جايگاه پزشك ميشوند. رسانههاي هر كشور در جهت پيشبرد مقاصد فرهنگي آن كشور سهم بسزايي دارند اما در ايران اين رسانهها ديواري از ديوار پزشكان كوتاهتر نديدهاند هر گونه انتقادي با هر حجم و شكلي به اين حرفه صورت ميگيرد. در اغلب برنامه طنزي ميتوانيد جا پاي پزشك را مشاهده كنيد. سازمانهاي پزشكي استقلال چنداني ندارند كه بتوانند با برنامه ريزي حرفه پزشكي را مرمت كنند. گرچه در جامعه كنوني ما پزشكان هم تعليم ديدههاي همين فرهنگ و سيستم هستند ولي شكي نيست كه افراد زيادي با عشق خدمت به همنوع وارد اين حرفه مقدس ميشوند و ما بايد به آنها كمك كنيم كه نظام بهداشت و درمان بهتري داشته باشيم.
شعار حرفهاي شما چيست؟
عشق به همنوع و اينكه عقيده دارم كه بيماري هم نوعي است كه حق و حقوقي دارد و من پزشك در قبال او وظيفه انساني و قانوني دارم كه بسيار از منافع شخصي من با ارزشرند.
اخلاق را در كار مهمتر ميدانيد يا وجود تخصص را ؟
هر دو ارزش هم سان در کار دارند. در واقع هر کدام دوروی یک سکهاند که همدیگر را کامل میکنند. تخصص در نبود اخلاق خطرناک است و اخلاق هم بدون دانش و تخصص کافی یک پایش لنگ است چون فرد از نادانی با صداقت دست بکاربزند که برای بیمار گران تمام شود.
راستی دلیل بازگشت به ایران چه بود؟
سئوال خوبی است.
من در لندن در بیمارستانی که مشغول کار بودم بازنشسته شدم و این شد که برای من فرصتی شد تا بتوانم به وطنم برگردم و چنانچه امکان داشته باشد تجربیات خودم را به پزشکان جوان انتقال دهم و خدمات درمانی ارائه دهم.
پیام شما به مردم عزیز وهمشهریان شما؟
ایران کشور غنی است میتوان گفت که وطن ما از نظر مالی و وضع زندگی و بازدهی سیستم بهداشت و درمان در موقعیت بهتری میتواند باشد.
بعنوان یک ایرانی از مسولین میخواهم که در برنامه ریزیهای کلان اقتصادی خود الویت به رفاه بیشتر طبقه محروم دهند و وضع سیستم بهداشت و درمان را به حداقلی قابل قبول بهبود دهند.
از جوانان عزيز هم ميخواهم كه دنيا را از دريچه ترس و نگراني ننگرند و به آينده خوش بين باشند و براي رسيدن به هدف با پشتكار و اعتقاد و ايمان به خدا و نيروي خود براي آينده يي بهتر بكوشند.
مصاحبه یک روزگرم با دکتر جهانگیر تقیپور عضوکالجهای سلطنتی انگلیس و اسکاتلند و جراح مطرح زیبایی در لندن.
ابتدای یک روز بهاري از خرداد 1329 در منطقه گرمسیر یبن امشادگان از دهات باشت و بابويي استان کهگیلویه و بويراحمد در زير درخت بلوط فرزندي به دنيا آمد كه بعدها موجب گشت تا اولين جراح ايراني باشد كه يكي از محدود جراحاني باشد كه در بريتانيا عضو اصلي هيئت ممتحنه امتحانات تخصصي جراحي در كالجهاي سلطنتي جراحات بريتانيا و ايرلند شود و پلاك يكي از اولين كلينيكهاي خصوصي جراحي را در غرب لندن بنام خويش ثبت نمايد.
دكتر جهانگير تقي پور بدون شك موفقترين جراح برجسته ايراني در اروپاست كه از همان كودك خردادي با تلاش و پشتكار شخصي خويش پاگرفته است تا هر چه بيشتر براي چشم آبيهاي خوش نشين قاره سبز نام ايران را به سربلندي احيا گرداند.
دكتر تقي پور دوران طفوليت را در دوران ارباب و رعيتي گذراند و جز اولين گروه شاگرداني بود كه براي اولين بار در تاريخ اين منطقه از وطنمان با باز شدن مدارس توانست به مدرسه برود. آن سالهاي وحشت آفرين حاكميت نظام ارباب رعيتي آن چنان ترسي در دل او وساير مردم ايجاد كرده بودكه هنوز هم در خاطرات او و شايد ساير مردم ماندگار گشته است.
پدر دكتر جهانگير تقيپور در سنين كودكي به رحمت ايزدي پيوست از اين رو مادر ايشان مشوق اصلي در فرستادن دكتر تقيپور به مدرسه بود. يادگيري تعاليم اخلاقي و كسب مهارتهاي اجتماعي در كنار مادر بعدها براي وي به يك پشتوانه محكم بدل گشت.
شکلگیری این تعالیم صحیح در آن سالهای بیم و هراس در وجودش چنان ریشه گرفت که هیچگاه زرق و برقهای پر طمطراق یک زندگی لوکس غربی با تمام دلبریهایش نتوانست در او کارگر شود و در جهان بینی او و راهی که برگزید نتوانست شکافی ایجاد کند.
برای معرفی بهتر این پزشک خوشنام ایرانی و همچنین آشنایی بیشتر شما خوانندگان عزیز برخی از وجوه فکری و مرامی وی در زندگیاش را به اتفاق هم مرور میکنیم.
آقای دکتر لطفاً ضمن معرفی خودتان بفرمایید که آیا توانستید به همه آرزوهای خود دست یابید؟
من دکتر جهانگير تقیپور از استان کهگیلویه و بويراحمد هستم که اوایل جنگ ایران - عراق در اهواز کمک میکردم و سپس بيش از ٢٥ سال در بهترين مراكز جراحي بیمارستانهای دانشگاه لندن و ساير مراكز درماني انگلیس جراح و طبابت كردم و برای دوران بازنشستگی خود تصمیم گرفتم که به شیراز برگردم و موطن خود خدمت کنم.
از نظر آرزوهای شخصی، در کودکی در دنياي محدود آن دوران آرزو داشتم كه معلم شوم و شكي نيست كه بيش آن چیزها که هم از نظر علم و دانش و هم از نظر ثروت مادی رسیدهام و از این بابت خدا را شکرمیکنم.
موفقیت چیست و از دید شما انسان موفق چه کسی است؟
موفقیت از دید من امری نسبی و درونی است كه بر عوامل ذاتي فرد چون داشتن هدف، نظم در عمل و وقت شناسی استوار است البته نباید وجود امكانات در محيطي مناسب را نادیده گرفت..
يك فرد در "فرهنگ" بخصوصي به دنیا میآید و با ارزشهای برامده از آن محیط رشد میکند كه براي احیاء تعاملات و مناسبنهای ساختاری آن ارزشها تلاش خواهد كرد.
شكي نيست كه خانواده ، مدرسه و محيط بروي شكل گرفتن شخصيت تاثير دارند چون همين انسان با پوتنشيال موفق و مفيد بودن براي كشورش در یک جامعهای با ساختار هویتی متفاوت میشود بزهکار. اما درمجموع بعقیده من کسی موفق است که بتواند خواستههای منطقی شخصی و انتظارات انسانی و نوعدوستی جامعه را بنحو احسن برآورده سازد بنحوی که هم مورد رضایت آن جامعه باشد وهم خود احساس رضایت کند.
آيا در موفقيت خود كساني ديگر را هم سهيم ميدانيد؟
بله . مادرم که مرا به مدرسه فرستاد و برادرانم که با وجود فشارهای زندگی رعیتی نقشی مهم داشتند و از معلمین اولیه خود در روستا شادروان فریدون شریفی و آقای علی شهبازی و کسان دیگر بخصوص از دوست و استاد جراحي خوبم آقای اسپنسر در لندن که بعد از اينكه مجبور به ترك وطن شدم با كمك و انسانيت توانست از من جراحي قابل بسازد تا بتوانم سرپای خودم به ایستم..
از خاطرات كودكي چيزي را به ياد ميآوريد؟
برخی از اقوام و نزدیکانم را شگفت زده ميشوند كه جزييات آن دوران را بخاطر ميآوردم. ده و منطقه ما در استان کهگیلویه و بویر احمد بنظر میرسد که اگر نه آخرين بلکه از آخرین سنگرگاه ارباب و رعيتي در ایران بوده است که خان یا ارباب در روستاها ماهمه کاره مردم بود متاسفانه تجربه خوشآيندي نبود چون علاوه برتهیدستی فاقد بهداشت و درمان بود گرچه روابط بین افراد آن ده بسیار ساده و عاري از ريا و تزوير بود.
دوست داريد آيندگان در مورد شما چه فكري كنن؟
بیش از هر چیز مایلم بدانند که من با وجودی که از یک منطقه بسیار محروم پا گرفتم با پشتکار وداشتن هدف توانستم با دست خالی به خواسته هایم برسم.
من روزها کار و بطور شبانه تحصیل کردم و بعد هم در اوایل ورود به انگلیس چندین سال زجر و زحمت کشيدم تا سواد و دانش خودم را بپای پزشکان آنجا برسانم. ميخواهم اين سرمشق كساني باشند كه فكر ميكنند حتما براي رشد و پيشرفت سرمايه لازم است. زندگي پرشده از فرصتهاي جديد فقط كافيست متناسب با علاقه و استعدادي كه داريد هدفي صحيح انتخاب كنيد و براي رسيدن به آن كوشش كنيد. از نظر اخلاقي هم كساني كه مرا ميشناسند ميدانند كه من در كمال سادگي و بدون ادعا هستم.
بنظر شما رابطه پزشك و بيمار از جايگاه خوبي برخوردار هست؟
رابطه انساني بين پزشك و بيمار اساس و سنگ زير بناي هر سيستم موفق بهداشت و درمان را تشكيل ميدهد چون پزشكي حرفهيي است كه براي انجام مراقبتهاي پزشكي احتياج به اعتماد كامل بيمار به پزشك دارد. از طرفي چون امور پزشكي داخله مستقيم در حيطه شخصي بيمار و آسيب پذير است فهم، دانش و توانايي پزشك در برقرار كردن ارتباط خوب، موثر و سالم براي رسيدن به تشخيص و درماني صحيح نقشي حياتي بازي ميكند.
متأسفانه در ايران رابطه بين پزشك و بيمار كاملاً حسنه نيست بيماران زيادي به پزشك خود اعتماد ندارند و اين مسئله در سيستم بهداشتي ما بسيار مضر است.
شما دليل اين بياعتمادي را در چه ميبينيد؟
در ايران شايد به دلايل فرهنگي به حرفه پزشكي نگاه چندان خوبي نميشود. رسانههاي عمومي با برنامههاي حاشيهاي كه ميسازند باعث تنزل جايگاه پزشك ميشوند. رسانههاي هر كشور در جهت پيشبرد مقاصد فرهنگي آن كشور سهم بسزايي دارند اما در ايران اين رسانهها ديواري از ديوار پزشكان كوتاهتر نديدهاند هر گونه انتقادي با هر حجم و شكلي به اين حرفه صورت ميگيرد. در اغلب برنامه طنزي ميتوانيد جا پاي پزشك را مشاهده كنيد. سازمانهاي پزشكي استقلال چنداني ندارند كه بتوانند با برنامه ريزي حرفه پزشكي را مرمت كنند. گرچه در جامعه كنوني ما پزشكان هم تعليم ديدههاي همين فرهنگ و سيستم هستند ولي شكي نيست كه افراد زيادي با عشق خدمت به همنوع وارد اين حرفه مقدس ميشوند و ما بايد به آنها كمك كنيم كه نظام بهداشت و درمان بهتري داشته باشيم.
شعار حرفهاي شما چيست؟
عشق به همنوع و اينكه عقيده دارم كه بيماري هم نوعي است كه حق و حقوقي دارد و من پزشك در قبال او وظيفه انساني و قانوني دارم كه بسيار از منافع شخصي من با ارزشرند.
اخلاق را در كار مهمتر ميدانيد يا وجود تخصص را ؟
هر دو ارزش هم سان در کار دارند. در واقع هر کدام دوروی یک سکهاند که همدیگر را کامل میکنند. تخصص در نبود اخلاق خطرناک است و اخلاق هم بدون دانش و تخصص کافی یک پایش لنگ است چون فرد از نادانی با صداقت دست بکاربزند که برای بیمار گران تمام شود.
راستی دلیل بازگشت به ایران چه بود؟
سئوال خوبی است.
من در لندن در بیمارستانی که مشغول کار بودم بازنشسته شدم و این شد که برای من فرصتی شد تا بتوانم به وطنم برگردم و چنانچه امکان داشته باشد تجربیات خودم را به پزشکان جوان انتقال دهم و خدمات درمانی ارائه دهم.
پیام شما به مردم عزیز وهمشهریان شما؟
ایران کشور غنی است میتوان گفت که وطن ما از نظر مالی و وضع زندگی و بازدهی سیستم بهداشت و درمان در موقعیت بهتری میتواند باشد.
بعنوان یک ایرانی از مسولین میخواهم که در برنامه ریزیهای کلان اقتصادی خود الویت به رفاه بیشتر طبقه محروم دهند و وضع سیستم بهداشت و درمان را به حداقلی قابل قبول بهبود دهند.
از جوانان عزيز هم ميخواهم كه دنيا را از دريچه ترس و نگراني ننگرند و به آينده خوش بين باشند و براي رسيدن به هدف با پشتكار و اعتقاد و ايمان به خدا و نيروي خود براي آينده يي بهتر بكوشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.