هنر باید آگاهی ببخشد
اشکان امامی. نقاش
من یک معمارم، یعنی در این رشته تحصیل کرده ام ولی نقاشی هم می کنم؛گاهی شعر هم می گویم و اگر در همین مسیر پیش روم به قدری پررو خواهم شد که دست به خیلی کار های دیگر هم خوام زد. ولی نه هنوز خیلی نقاشم و نه معمار و نه خیلی چیزهای دیگر.
حرفم اینست که اگر من هیچکدام هم نباشم لااقل هدفم برای خلق اینان ارضای خودم و گفتن آهسته فریاد هاییست که اگر بیان نشود مرا بیمار خواهند کرد و نه مانند بسیاری دیگر که اگر هنری خلق میکنند برای ارضای میل قربان شما برومی و یا پوشاندن لباس صورتی هنرمندی بر بدن سیاه و کبودشان است.
همه چیز از جایی شروع می شود که یک هنرمند باید کارکردی را برای بیان آثارش برگزیند اگر قرار است آهنگی بسازد برای حرکت دادن پس باید آهنگش حرکت ایجاد کند و اینجاست که هنر او به فرم خود رسیده است. باید توجه داشت که هنری ارزش و پتانسیل دگرگونی فکری و کالبدی بالاتری دارد که کارکردش متناسب با نیاز جامعه و بستر خود باشد. هنرمندی که در ایران و برای این بستر دست به خلق میزند باید بداند که این قلمرو انسانی بیش ازهرچیز نیاز به هنر آگاهی بخش و منتقد دارد.
و کیست که نداند که ایرانیها عاشق قصه گفتن و قصه شنیدن هستند و من برای همین در پی ایجاد تصویری هستم که قصه بگوید یک قصه آگاهکننده و در آرمانیترین حالت قصهای برای ایجاد یک تولید مثل و دگرگونی در ذهنها و فکرهایی که عقیم شدهاند. این قصهها رگههای طنازی را در خود جایدادهاند چون میدانم و یقین دارم که تیغه طنز برندهتر است و با جوابی روراستتر باید بگویم چون من در بیان دیگری به این خوبی سخن نمیگویم. من بسیار به این کلام معتقدم که برای کشف خلاقیت یک اثر هنری مخاطب اثر هم نقشی بسیار مهم و چه بسا هم تراز با هنرمند اثر ایفا میکند. باید دانست که دیگر با گل و بلبل و آثار نقاشی بچهننه نمیتوان حرف ناگفتهای را بیان کرد. شاید در نهایت گلوبلبلها دستهای بیشتری را برایتان به صدا درآورند ولی صدایشان برایم آزاردهنده است.
مردم این دیار بیشتر از رنگها و فرمهای اغوا کننده نیاز به درک فضاهای ناشناخته و نادیده دارند.نیاز دارند فکر کنند و خلاق باشند و مطمئناً اینگونه بیشتر به جایگاه خود خواهند بالید.
امیدوارم که روزی به هنرمندان و آثار هنری نه با احترامی فراتر از آنچه هستند بلکه به قدری که خود این فرهنگ و خود این اجتماع به آنان احتیاج دارد نگاه شود.
من یک معمارم، یعنی در این رشته تحصیل کرده ام ولی نقاشی هم می کنم؛گاهی شعر هم می گویم و اگر در همین مسیر پیش روم به قدری پررو خواهم شد که دست به خیلی کار های دیگر هم خوام زد. ولی نه هنوز خیلی نقاشم و نه معمار و نه خیلی چیزهای دیگر.
حرفم اینست که اگر من هیچکدام هم نباشم لااقل هدفم برای خلق اینان ارضای خودم و گفتن آهسته فریاد هاییست که اگر بیان نشود مرا بیمار خواهند کرد و نه مانند بسیاری دیگر که اگر هنری خلق میکنند برای ارضای میل قربان شما برومی و یا پوشاندن لباس صورتی هنرمندی بر بدن سیاه و کبودشان است.
همه چیز از جایی شروع می شود که یک هنرمند باید کارکردی را برای بیان آثارش برگزیند اگر قرار است آهنگی بسازد برای حرکت دادن پس باید آهنگش حرکت ایجاد کند و اینجاست که هنر او به فرم خود رسیده است. باید توجه داشت که هنری ارزش و پتانسیل دگرگونی فکری و کالبدی بالاتری دارد که کارکردش متناسب با نیاز جامعه و بستر خود باشد. هنرمندی که در ایران و برای این بستر دست به خلق میزند باید بداند که این قلمرو انسانی بیش ازهرچیز نیاز به هنر آگاهی بخش و منتقد دارد.
و کیست که نداند که ایرانیها عاشق قصه گفتن و قصه شنیدن هستند و من برای همین در پی ایجاد تصویری هستم که قصه بگوید یک قصه آگاهکننده و در آرمانیترین حالت قصهای برای ایجاد یک تولید مثل و دگرگونی در ذهنها و فکرهایی که عقیم شدهاند. این قصهها رگههای طنازی را در خود جایدادهاند چون میدانم و یقین دارم که تیغه طنز برندهتر است و با جوابی روراستتر باید بگویم چون من در بیان دیگری به این خوبی سخن نمیگویم. من بسیار به این کلام معتقدم که برای کشف خلاقیت یک اثر هنری مخاطب اثر هم نقشی بسیار مهم و چه بسا هم تراز با هنرمند اثر ایفا میکند. باید دانست که دیگر با گل و بلبل و آثار نقاشی بچهننه نمیتوان حرف ناگفتهای را بیان کرد. شاید در نهایت گلوبلبلها دستهای بیشتری را برایتان به صدا درآورند ولی صدایشان برایم آزاردهنده است.
مردم این دیار بیشتر از رنگها و فرمهای اغوا کننده نیاز به درک فضاهای ناشناخته و نادیده دارند.نیاز دارند فکر کنند و خلاق باشند و مطمئناً اینگونه بیشتر به جایگاه خود خواهند بالید.
امیدوارم که روزی به هنرمندان و آثار هنری نه با احترامی فراتر از آنچه هستند بلکه به قدری که خود این فرهنگ و خود این اجتماع به آنان احتیاج دارد نگاه شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.