|

فرزندان قانعی راد برای مادر می‌نویسند

در ستایش عشق 38 ساله

زنگ در به صدا درمی‌آید. خانواده مضطرب‌تر از قبل به تکاپو می‌افتند. کسی در را باز می‌کند. یک زن و یک مرد میانسال و دو زن جوان وارد می‌شوند. در پس آنها و با فاصله، یک جوان بلندقامت و ترکه‌ای در‌حالی‌که به زمین خیره شده است، در چارچوب در نمایان می‌شود. دخترک که از قبل با زیرکی نقشه کشیده بود که در جایی از خانه بایستد تا بدون دیده‌شدن، بتواند سرتاپای خواستگار جوان را در بدو ورود برانداز کند، با دیدن او جرقه‌های رؤیاپردازی در ذهنش بارقه می‌گیرد. با وجود اینکه جوان به دخترک می‌گوید که آه در بساط ندارد، اما چهره کاریزماتیک، نگاه نافذ و کلام گیرای جوان، «نه»‌گفتن را برای دخترک سخت دشوار می‌کند. دخترک تازه از امتحانات دیپلم فارغ شده و گاه‌گاهی رمان می‌خواند. در اولین گفت‌وگوهایشان این جوان رعنا به نظر دخترک عجیب می‌رسد، سخت می‌شود او را فهمید، دشوار حرف می‌زند. به نظر دخترک می‌آید که معمولا آدم‌ها در روزهای اول پس از عقد، درباره چیزهای دیگری حرف می‌زنند. در دومین یا سومین ملاقاتشان، بالاخره وقتی جوان از دور ظاهر می‌شود، در دستانش یک هدیه است. دیدن هدیه، دخترک را پر می‌کند از شور و خوشحالی؛ گویی دیگر در پوست خود نمی‌گنجد و برای بازکردن هدیه سر از پا نمی‌شناسد. کاغذ کادو را که باز می‌کند، در دستان خود کتابی می‌بیند که رویش نوشته شده فاطمه، فاطمه است. آنجاست که دخترک به واقعیتی پی‌می‌برد: این جوان عجیب‌و‌غریب، اما مهربان را باید با رؤیاها و کتاب‌های او تقسیم کند. این اولین برش از زندگی مشترکی است که در تاریخ 3/11/59 آغاز شد و در غروب 24/3/97 _هنگامی که دخترک آن جوان را روی تخت بیمارستان در آغوش کشیده بود_ به پایان رسید. حاصل 38 سال زندگی مشترک دخترک با جوان رؤیاپرداز، دو پسر است؛ یا بهتر بگویم دو شاهد بر رنج‌ها و فداکاری‌های بی‌دریغ مادری که چه قبل و چه بعد از بیماری پدرشان، تمام‌قد در کنار او ایستاد. اگرچه کلام این دو فرزند در وصف فداکاری‌های مادر قاصر است، اما ننوشتن از آن نیز رسم مروت نیست: مادر! اگر امروز جامعه‌ علمی کشور، به سوگ درختی استوار نشسته و خود را مدیون او می‌داند، فرزندان تو به‌خوبی به یاد می‌آورند که این درخت سترگ، در ابتدا نهالی بود که اگرچه پتانسیل و میل فراوانی به بالندگی داشت، اما بالیدنش را مدیون باغبانی است که او را با مهر و محبتی که نثارش کرد، به ثمر نشاند. مادر، شما چه دلیرانه در مقابل فشارهای اقتصادی در ابتدای زندگی‌تان با پدر، هنگامی که او دانشجوی جامعه‌شناسی بود، ایستادگی کردید و اجازه ندادید این فشارها او را از رؤیاها و آرزوهایش دور کند. پس از آن نیز با صبر و متانتی مثال‌زدنی، به تشویق او همت گماردید و هنگام دشواری‌ها، وقتی او سرخورده بود از ناملایمات روزگار و دلش گرفته بود از آنچه که در جامعه می‌گذشت، دست بر شانه‌اش گذاشتید و مرهمی بر آلامش شدید. هنگامی که بیماری پدر تشخیص داده شد، او فرشته‌ای را در کنار خود داشت که گویی خداوند در مقابل زحماتش برای این مردم به او اعطا کرده بود. خداوند به او پروانه‌ای هدیه داده بود که با دلی پر از اندوه و بی‌قراری، اما چهره‌ای مصمم و آرام، به دور شمع در حال خاموش‌شدنش طواف و عشق نثارش می‌کرد. اکنون فرزندان تو، عزیز و عرفان، در مقابل روح بزرگ، فداکاری‌ها و صبوری‌هایت با تمام وجود تعظیم می‌کنند و بوسه بر دستان مهربانت می‌زنند. از خداوند منان و متعال برای شما صبر، طول عمر همراه با سلامتی و حسن عاقبت طلب می‌کنیم.
عزیز و عرفان قانعی‌راد

زنگ در به صدا درمی‌آید. خانواده مضطرب‌تر از قبل به تکاپو می‌افتند. کسی در را باز می‌کند. یک زن و یک مرد میانسال و دو زن جوان وارد می‌شوند. در پس آنها و با فاصله، یک جوان بلندقامت و ترکه‌ای در‌حالی‌که به زمین خیره شده است، در چارچوب در نمایان می‌شود. دخترک که از قبل با زیرکی نقشه کشیده بود که در جایی از خانه بایستد تا بدون دیده‌شدن، بتواند سرتاپای خواستگار جوان را در بدو ورود برانداز کند، با دیدن او جرقه‌های رؤیاپردازی در ذهنش بارقه می‌گیرد. با وجود اینکه جوان به دخترک می‌گوید که آه در بساط ندارد، اما چهره کاریزماتیک، نگاه نافذ و کلام گیرای جوان، «نه»‌گفتن را برای دخترک سخت دشوار می‌کند. دخترک تازه از امتحانات دیپلم فارغ شده و گاه‌گاهی رمان می‌خواند. در اولین گفت‌وگوهایشان این جوان رعنا به نظر دخترک عجیب می‌رسد، سخت می‌شود او را فهمید، دشوار حرف می‌زند. به نظر دخترک می‌آید که معمولا آدم‌ها در روزهای اول پس از عقد، درباره چیزهای دیگری حرف می‌زنند. در دومین یا سومین ملاقاتشان، بالاخره وقتی جوان از دور ظاهر می‌شود، در دستانش یک هدیه است. دیدن هدیه، دخترک را پر می‌کند از شور و خوشحالی؛ گویی دیگر در پوست خود نمی‌گنجد و برای بازکردن هدیه سر از پا نمی‌شناسد. کاغذ کادو را که باز می‌کند، در دستان خود کتابی می‌بیند که رویش نوشته شده فاطمه، فاطمه است. آنجاست که دخترک به واقعیتی پی‌می‌برد: این جوان عجیب‌و‌غریب، اما مهربان را باید با رؤیاها و کتاب‌های او تقسیم کند. این اولین برش از زندگی مشترکی است که در تاریخ 3/11/59 آغاز شد و در غروب 24/3/97 _هنگامی که دخترک آن جوان را روی تخت بیمارستان در آغوش کشیده بود_ به پایان رسید. حاصل 38 سال زندگی مشترک دخترک با جوان رؤیاپرداز، دو پسر است؛ یا بهتر بگویم دو شاهد بر رنج‌ها و فداکاری‌های بی‌دریغ مادری که چه قبل و چه بعد از بیماری پدرشان، تمام‌قد در کنار او ایستاد. اگرچه کلام این دو فرزند در وصف فداکاری‌های مادر قاصر است، اما ننوشتن از آن نیز رسم مروت نیست: مادر! اگر امروز جامعه‌ علمی کشور، به سوگ درختی استوار نشسته و خود را مدیون او می‌داند، فرزندان تو به‌خوبی به یاد می‌آورند که این درخت سترگ، در ابتدا نهالی بود که اگرچه پتانسیل و میل فراوانی به بالندگی داشت، اما بالیدنش را مدیون باغبانی است که او را با مهر و محبتی که نثارش کرد، به ثمر نشاند. مادر، شما چه دلیرانه در مقابل فشارهای اقتصادی در ابتدای زندگی‌تان با پدر، هنگامی که او دانشجوی جامعه‌شناسی بود، ایستادگی کردید و اجازه ندادید این فشارها او را از رؤیاها و آرزوهایش دور کند. پس از آن نیز با صبر و متانتی مثال‌زدنی، به تشویق او همت گماردید و هنگام دشواری‌ها، وقتی او سرخورده بود از ناملایمات روزگار و دلش گرفته بود از آنچه که در جامعه می‌گذشت، دست بر شانه‌اش گذاشتید و مرهمی بر آلامش شدید. هنگامی که بیماری پدر تشخیص داده شد، او فرشته‌ای را در کنار خود داشت که گویی خداوند در مقابل زحماتش برای این مردم به او اعطا کرده بود. خداوند به او پروانه‌ای هدیه داده بود که با دلی پر از اندوه و بی‌قراری، اما چهره‌ای مصمم و آرام، به دور شمع در حال خاموش‌شدنش طواف و عشق نثارش می‌کرد. اکنون فرزندان تو، عزیز و عرفان، در مقابل روح بزرگ، فداکاری‌ها و صبوری‌هایت با تمام وجود تعظیم می‌کنند و بوسه بر دستان مهربانت می‌زنند. از خداوند منان و متعال برای شما صبر، طول عمر همراه با سلامتی و حسن عاقبت طلب می‌کنیم.
عزیز و عرفان قانعی‌راد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.