|

تولید کالای تمدن

کودکی فارغ از لحظات تلخ و شیرینش، خاطره خوشی برای اغلب ما بر جای گذاشته است. با سپری‌شدن سال‌های عمر، کم‌کم خوشی‌ها محو می‌شوند و تنها در لحظاتی به سراغمان می‌آیند؛ این لحظات کم‌کم کوتاه‌تر، ضعیف‌تر و با فاصله بیشتری از هم پیدا می‌شوند و در بزرگ‌سالی زمانی به خود می‌آییم (اگر بیاییم) و می‌بینیم آن لحظات خوش کامل محو شده‌اند.
اگر این جملات برای شما نیز آشنا هستند، به اين معناست که ما از درد مشترکی رنج می‌بریم. شاید سرگردانی‌ها و بی‌معنایی زندگی همان درد مشترک باشد؛ اما من و شما در چه چیزی با هم اشتراک داریم و چه عاملی ما را در یک رنج، دور هم جمع کرده است؟ شاید هویت، واژه کلیدی باشد. هویت کودکانه انعکاسی است از باید‌ها و نبایدها و در کل اراده پدر و مادر به علاوه شرایطی که کودک در آن زندگی می‌کند. کودک هنوز چیزی از خود ندارد که با آن از دیگران تمایز پیدا کند؛ اما زمانی که پا به دوران نوجوانی می‌گذارد، با انکار آنچه تاکنون بوده است؛ یعنی هویتش، تلاشی بی‌وقفه را برای تمایز از اطرافیان و خانواده شروع می‌کند تا هویت جدیدی از آنِ خود پیدا کند. در این زمان است که جامعه باید کارکرد خود را نشان دهد و عناصر متعدد هویت‌بخش و معنی‌دار را پیش‌روی نوجوان بگذارد. فارغ از هویت ملی که مجال طرح مبحث را در اینجا ندارد، در ایران، شهر باید نقش اول را برای هویت‌بخشی به مردم ایفا کند؛ زیرا بیش از 60 درصد مردم ایران در شهرها زندگی، کار و تفریح می‌کنند. چنانچه شهر عناصر هویت‌بخش مناسبی در اختیار نداشته باشد، بی‌هویتی، بدهویتی و بی‌معنایی زندگی گریبان‌گیر مردمش خواهد شد. مردمش افسرده، پرخاشگر، بی‌رمق و فرصت‌طلب خواهند شد. اگر احساس می‌کنید مردم شهری که در آن زندگی می‌کنید چنین ویژگی‌هایی دارند و اگر احساس بی‌هویتی می‌کنید، شاید به این دلیل است که شهرتان عناصر هویت‌بخش ندارد.

کودکی فارغ از لحظات تلخ و شیرینش، خاطره خوشی برای اغلب ما بر جای گذاشته است. با سپری‌شدن سال‌های عمر، کم‌کم خوشی‌ها محو می‌شوند و تنها در لحظاتی به سراغمان می‌آیند؛ این لحظات کم‌کم کوتاه‌تر، ضعیف‌تر و با فاصله بیشتری از هم پیدا می‌شوند و در بزرگ‌سالی زمانی به خود می‌آییم (اگر بیاییم) و می‌بینیم آن لحظات خوش کامل محو شده‌اند.
اگر این جملات برای شما نیز آشنا هستند، به اين معناست که ما از درد مشترکی رنج می‌بریم. شاید سرگردانی‌ها و بی‌معنایی زندگی همان درد مشترک باشد؛ اما من و شما در چه چیزی با هم اشتراک داریم و چه عاملی ما را در یک رنج، دور هم جمع کرده است؟ شاید هویت، واژه کلیدی باشد. هویت کودکانه انعکاسی است از باید‌ها و نبایدها و در کل اراده پدر و مادر به علاوه شرایطی که کودک در آن زندگی می‌کند. کودک هنوز چیزی از خود ندارد که با آن از دیگران تمایز پیدا کند؛ اما زمانی که پا به دوران نوجوانی می‌گذارد، با انکار آنچه تاکنون بوده است؛ یعنی هویتش، تلاشی بی‌وقفه را برای تمایز از اطرافیان و خانواده شروع می‌کند تا هویت جدیدی از آنِ خود پیدا کند. در این زمان است که جامعه باید کارکرد خود را نشان دهد و عناصر متعدد هویت‌بخش و معنی‌دار را پیش‌روی نوجوان بگذارد. فارغ از هویت ملی که مجال طرح مبحث را در اینجا ندارد، در ایران، شهر باید نقش اول را برای هویت‌بخشی به مردم ایفا کند؛ زیرا بیش از 60 درصد مردم ایران در شهرها زندگی، کار و تفریح می‌کنند. چنانچه شهر عناصر هویت‌بخش مناسبی در اختیار نداشته باشد، بی‌هویتی، بدهویتی و بی‌معنایی زندگی گریبان‌گیر مردمش خواهد شد. مردمش افسرده، پرخاشگر، بی‌رمق و فرصت‌طلب خواهند شد. اگر احساس می‌کنید مردم شهری که در آن زندگی می‌کنید چنین ویژگی‌هایی دارند و اگر احساس بی‌هویتی می‌کنید، شاید به این دلیل است که شهرتان عناصر هویت‌بخش ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.