|

نوستالژی نفت

سعید ساویز . کارشناس نفت و انرژی

نوستالژی صف‌های طولانی بخشی از خاطرات کودکی کسانی است که در اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 در ایران متولد شده‌اند. شاید امروز راحتی استفاده از گاز به‌عنوان سوخت خانگی، خاطرات صف‌های طویل برای تأمین نفت و کپسول گاز را مانند سایه‌روشنی در اذهان ما باقی گذاشته است؛ اما مردم ایران نعمت استفاده از گاز را مدیون چه کسانی هستند؟ میدان گازی پارس جنوبی بزرگ‌ترین میدان گازی جهان است. اولین چاه اکتشافی آن در سال 1375 با دکل و پرسنل ایرانی حفر شد. در سال 1377 شرکت نفت و گاز پارس (POGC) با انگیزه توسعه فازهای پارس جنوبی تأسیس شد و بعدها مأموریت تولید گاز و میعانات از سکوها و ارسال آن به خشکی نیز بر‌عهده شرکت نفت و گاز پارس قرار گرفت. با توجه به تجربه قراردادهای بیع متقابل با توتال، استات‌اویل، انی و قراردادهای توسعه‌ای با شرکت‌های داخلی نفت و گاز، پارس را می‌توان یک کارفرمای با‌تجربه و طراز‌اول در توسعه مخازن گازی دانست. گاز پارس جنوبی با خط لوله‌ای به طول حداکثر 120 کیلومتر تا ساحل پارس یک در عسلویه و پارس دو در تنبک و کنگان ارسال می‌شود. جایی که تأسیسات پالایشگاهی برای تأمین گاز، میعانات گازی و گوگرد خوراک‌رسانی می‌شود. اداره و راهبری پالایشگاه‌ها بر‌عهده شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی (SPGC) است. در‌حال‌حاضر چیزی حدود 20 میلیارد فوت مکعب گاز و 430 هزار بشکه میعانات گازی روزانه در پالایشگاه‌ها تولید می‌شود که گاز تولیدی تأمین‌کننده مصرف خانگی داخلی و خوراک پتروشیمی‌هاست؛ اما پتروشیمی‌ها در عسلویه در ابتدا زیرمجموعه شرکت ملی صنایع پتروشیمی بودند که بعدها در دو فاز شامل فاز اول پتروشیمی‌های بزرگ‌تر قدیمی مانند: نوری، آریاساسول، مبین، پردیس، جم، زاگرس و ... و در فاز دوم پتروشیمی‌های کوچک‌تر مانند: دماوند، کاویان، مروارید، هنگام و ... خصوصی شدند. همه پتروشیمی‌های فاز اول در مدار تولید هستند؛ اما در فاز دوم واحدهای جدید در‌حال‌ساخت وجود دارد. خوراک پتروشیمی‌ها عمدتا گاز است و از محصولات آنها می‌توان از اولفین، اوره و آمونیاک و اروماتیک‌ها نام برد؛ اما معدودی از پتروشیمی‌ها مانند برزویه وجود دارد که خوراک‌شان میعانات گازی است و گازوئیل و برش‌های سبک تولید می‌کنند؛ اما آماده‌سازی 14 هزار کیلومتر سایت یک و 16 هزار کیلومتر سایت دو و جاده‌های دسترسی، اسکله‌های احداث‌شده در منطقه، فرودگاه، آب و برق مورد نیاز و همه خدمات رفاهی و اجتماعی در منطقه پارس از طرف منطقه ویژه انرژی پارس تأمین می‌شود. در توصیف عظمت کار انجام‌شده از طرف منطقه ویژه همین بس که با توجه به آب‌و‌هوای گرم و شرجی در نیمه گرم سال و طبیعت کوهستانی و گاهی بکر، امروز شهری از پالایشگاه و پتروشیمی در منطقه بنا نهاده شده است که همه نیروهای فعال در توسعه و تولید در این واحدها به میمنت امکانات و راه‌های دسترسی و پروازهای منظم از اقصا نقاط کشور به فرودگاه خلیج فارس تردد می‌کنند. در واقع راحتی و آسایش ایران اسلامی در قالب توسعه پارس جنوبی و بهره‌برداری از آن با همت و تلاش شبانه‌روزی مردان و زنان بلند‌همت در همه شرکت‌ها و بخش‌های فعال در منطقه میسر شده است. آیندگان از کوشش‌ها و تلاش‌هایی که در راه به‌وجود‌آمدن این تمدن صنعتی در قلب تپنده صنعت انرژی ایران صورت گرفت، به نیکی یاد خواهند کرد و چه زیباست تعبیر رهبر انقلاب که از همه فعالان این عرصه به جد خواستند که کار خود را جهاد فی‌سبیل‌الله بدانند.

نوستالژی صف‌های طولانی بخشی از خاطرات کودکی کسانی است که در اواخر دهه 50 و اوایل دهه 60 در ایران متولد شده‌اند. شاید امروز راحتی استفاده از گاز به‌عنوان سوخت خانگی، خاطرات صف‌های طویل برای تأمین نفت و کپسول گاز را مانند سایه‌روشنی در اذهان ما باقی گذاشته است؛ اما مردم ایران نعمت استفاده از گاز را مدیون چه کسانی هستند؟ میدان گازی پارس جنوبی بزرگ‌ترین میدان گازی جهان است. اولین چاه اکتشافی آن در سال 1375 با دکل و پرسنل ایرانی حفر شد. در سال 1377 شرکت نفت و گاز پارس (POGC) با انگیزه توسعه فازهای پارس جنوبی تأسیس شد و بعدها مأموریت تولید گاز و میعانات از سکوها و ارسال آن به خشکی نیز بر‌عهده شرکت نفت و گاز پارس قرار گرفت. با توجه به تجربه قراردادهای بیع متقابل با توتال، استات‌اویل، انی و قراردادهای توسعه‌ای با شرکت‌های داخلی نفت و گاز، پارس را می‌توان یک کارفرمای با‌تجربه و طراز‌اول در توسعه مخازن گازی دانست. گاز پارس جنوبی با خط لوله‌ای به طول حداکثر 120 کیلومتر تا ساحل پارس یک در عسلویه و پارس دو در تنبک و کنگان ارسال می‌شود. جایی که تأسیسات پالایشگاهی برای تأمین گاز، میعانات گازی و گوگرد خوراک‌رسانی می‌شود. اداره و راهبری پالایشگاه‌ها بر‌عهده شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی (SPGC) است. در‌حال‌حاضر چیزی حدود 20 میلیارد فوت مکعب گاز و 430 هزار بشکه میعانات گازی روزانه در پالایشگاه‌ها تولید می‌شود که گاز تولیدی تأمین‌کننده مصرف خانگی داخلی و خوراک پتروشیمی‌هاست؛ اما پتروشیمی‌ها در عسلویه در ابتدا زیرمجموعه شرکت ملی صنایع پتروشیمی بودند که بعدها در دو فاز شامل فاز اول پتروشیمی‌های بزرگ‌تر قدیمی مانند: نوری، آریاساسول، مبین، پردیس، جم، زاگرس و ... و در فاز دوم پتروشیمی‌های کوچک‌تر مانند: دماوند، کاویان، مروارید، هنگام و ... خصوصی شدند. همه پتروشیمی‌های فاز اول در مدار تولید هستند؛ اما در فاز دوم واحدهای جدید در‌حال‌ساخت وجود دارد. خوراک پتروشیمی‌ها عمدتا گاز است و از محصولات آنها می‌توان از اولفین، اوره و آمونیاک و اروماتیک‌ها نام برد؛ اما معدودی از پتروشیمی‌ها مانند برزویه وجود دارد که خوراک‌شان میعانات گازی است و گازوئیل و برش‌های سبک تولید می‌کنند؛ اما آماده‌سازی 14 هزار کیلومتر سایت یک و 16 هزار کیلومتر سایت دو و جاده‌های دسترسی، اسکله‌های احداث‌شده در منطقه، فرودگاه، آب و برق مورد نیاز و همه خدمات رفاهی و اجتماعی در منطقه پارس از طرف منطقه ویژه انرژی پارس تأمین می‌شود. در توصیف عظمت کار انجام‌شده از طرف منطقه ویژه همین بس که با توجه به آب‌و‌هوای گرم و شرجی در نیمه گرم سال و طبیعت کوهستانی و گاهی بکر، امروز شهری از پالایشگاه و پتروشیمی در منطقه بنا نهاده شده است که همه نیروهای فعال در توسعه و تولید در این واحدها به میمنت امکانات و راه‌های دسترسی و پروازهای منظم از اقصا نقاط کشور به فرودگاه خلیج فارس تردد می‌کنند. در واقع راحتی و آسایش ایران اسلامی در قالب توسعه پارس جنوبی و بهره‌برداری از آن با همت و تلاش شبانه‌روزی مردان و زنان بلند‌همت در همه شرکت‌ها و بخش‌های فعال در منطقه میسر شده است. آیندگان از کوشش‌ها و تلاش‌هایی که در راه به‌وجود‌آمدن این تمدن صنعتی در قلب تپنده صنعت انرژی ایران صورت گرفت، به نیکی یاد خواهند کرد و چه زیباست تعبیر رهبر انقلاب که از همه فعالان این عرصه به جد خواستند که کار خود را جهاد فی‌سبیل‌الله بدانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.