|

خاستگاه هنر من سرزمین مادریم است!

شمسي رنجبر

«شبنم شعبانی» نقاشی است که درصد زیادی از تصاویر ذهنی‌اش را مرهون سفرهایش به کرمانشاه و طبیعت و مردمان این سرزمین می‌داند. او معتقد است که روح و جان یک اثر قبل از هنرمندش زاده می‌شود تا در کالبد او حلول کند و این دست را وادار به آفرینش کند.
پدر و مادر شعبانی اهل کرمانشاه هستند و می‌گوید: «بدون اغراق خاستگاه هنر من سرزمین مادریم است».
شعبانی برگزاری بیست و یک نمایشگاه گروهی و انفرادی را در کارنامه خود دارد که آخرین نمایشگاهش در شهریور ماه امسال برگزار شد.

از سبک نقاشی‌هایتان بگوید و اینکه هنر آرمانگرای شما چه حرفی برای گفتن دارد؟
سبک نقاشی من نئواکسپرسیونیسم است. تعریف مختصری که می‌توانم ارائه دهم این است که این سبک، شیوه نوین و معاصر پرداختن به مفهوم از طریق مدیای نقاشی است.
نقاشی‌های شما قرار است به چه پرسش‌هایی و از چه جنسی پاسخ بدهد؟
تقریبا کار من طرح پرسش و به چالش کشیدن وضعیت موجود است. مفاهیم و مضامین آثار من جنس و گروه خاصی را هدف قرار نمی‌دهد و حتی منحصر به انسان نیست. این آثار گزارشی از جهان کنونی ماست.
از کرمانشاه گفتید، از خاطرات، از مردان و زنان کرمانشاه، از تاثیراتش بر روح و روان شما، چه تابلوهایی را با این پس زمینه ذهنی خلق کردید و یا در حالت کلی بستر فرهنگی و اجتماعی کارهای شما کجاست؟
شهر و سرزمین کرمانشاه، آب و هوا و سخت‌کوشی مردمش خراش‌های ماندگاری بر ذهن من انداخته. آب و رنگ کوه‌ها و طبیعت این دیار، در خاکستری‌های رنگی، بافت‌های خشن و خشکی منظره‌هایی که تصور می‌کنیم هویداست. صراحت، صداقت و آنچه در رفتار مردمش دیدم در وضوح و صراحت خط‌های من آشکارا به چشم می‌خورد.
قبل از نقاشی اتود کار را در ذهنتان می‌زنید و یا نه با در دست گرفتن قلم نقاشی زاده می‌شود؟ روند آفرینش و خلق یک نقاشی برای شما چه مراحلی را شامل می‌شود؟
آثار من به چند دسته تقسیم می‌شوند؛ فیگورها که اغلب بی‌واسطه و بدون اتود قبلی اجرا می‌شوند و به تدریج شامل اتفاقات ذهنی‌ام می‌شوند. آثار طراحی کوچک بعضا اتودهایی برای آثاری با ابعاد بزرگ هستند، آثار بزرگ که اغلب چندین بار اتود می‌شوند و سپس اجرا می‌شوند. همینطور آثار بزرگی که روی بوم و اغلب با تکنیک ترکیب مواد انجام می‌شوند؛ قبل از اجرای اصلی چندین مرحله اتود می‌شوند تا همه ویژگی‌های کار اصلی مشخص شود. در عین حال این تصمیم‌گیری‌ها من را از بداهه‌پردازی در حین اجرای اثر باز نمی‌دارد و گویی برداشتی آزاد از یک تصویر ذهنی را بر روی بوم می‌برم.
با توجه به تحصیلاتتان در رشته هنر تا مقطع ارشد، وضعیت آموزش نقاشی را در مراکز آکادمیک ایران چطور می‌بینید؟
خلاصه و صادقانه بگویم پر اشکال و ناکارآمد، سیستمی که در آن پرورش استعدادها به حداقل خود رسیده و این فضایی است که رتبه‌بندی برای این لیاقت و کفایت صورت نمی‌گیرد بلکه حواشی دیگری تعیین‌کننده است.
یک نقاش، با تاکید می‌گویم یک نقاش زن، چه چالش‌هایی را روبروی خود می‌بیند؟
ما در جهانی زیست می‌کنیم که ساخته ذهن مردان است. این نه به معنی نفی تاثیر حضور زنان است و نه چالش‌های مردان هنرمند را نادیده می‌گیرد. وقتی قدرت معطوف به یکی از دو جنس می‌شود؛ هرچند برای هر دو جنس چالش‌هایی وجود دارد لیکن چالش‌هایی متفاوت از هم است. به عنوان مثال در فضای هنری ایران مردان شانس‌های بیشتری برای دیده شدن دارند ولی انتخاب نقاشی به عنوان پیشه برای مردان شاید جوابگوی معاش و زندگی اغلب هنرمندان صاحب خانواده نباشد.
در عین حال پذیرفتن عبارت نقاش زن موجب می‌شود من خودم را بیش از پیش از فضای موجود جدا بدانم و من از تشدید این تفاوت خوشحال نیستم. در نتیجه با همه اینها من بیشتر ترجیح می‌دهم خود را نقاش بدانم تا زن نقاش.شعبانی در تهران متولد شده است اما خود را فارغ از شناسنامه، اهل کرمانشاه می‌داند و برگزاری نمایشگاهی از آثارش در کرمانشاه را در برنامه‌های خود دارد.

«شبنم شعبانی» نقاشی است که درصد زیادی از تصاویر ذهنی‌اش را مرهون سفرهایش به کرمانشاه و طبیعت و مردمان این سرزمین می‌داند. او معتقد است که روح و جان یک اثر قبل از هنرمندش زاده می‌شود تا در کالبد او حلول کند و این دست را وادار به آفرینش کند.
پدر و مادر شعبانی اهل کرمانشاه هستند و می‌گوید: «بدون اغراق خاستگاه هنر من سرزمین مادریم است».
شعبانی برگزاری بیست و یک نمایشگاه گروهی و انفرادی را در کارنامه خود دارد که آخرین نمایشگاهش در شهریور ماه امسال برگزار شد.

از سبک نقاشی‌هایتان بگوید و اینکه هنر آرمانگرای شما چه حرفی برای گفتن دارد؟
سبک نقاشی من نئواکسپرسیونیسم است. تعریف مختصری که می‌توانم ارائه دهم این است که این سبک، شیوه نوین و معاصر پرداختن به مفهوم از طریق مدیای نقاشی است.
نقاشی‌های شما قرار است به چه پرسش‌هایی و از چه جنسی پاسخ بدهد؟
تقریبا کار من طرح پرسش و به چالش کشیدن وضعیت موجود است. مفاهیم و مضامین آثار من جنس و گروه خاصی را هدف قرار نمی‌دهد و حتی منحصر به انسان نیست. این آثار گزارشی از جهان کنونی ماست.
از کرمانشاه گفتید، از خاطرات، از مردان و زنان کرمانشاه، از تاثیراتش بر روح و روان شما، چه تابلوهایی را با این پس زمینه ذهنی خلق کردید و یا در حالت کلی بستر فرهنگی و اجتماعی کارهای شما کجاست؟
شهر و سرزمین کرمانشاه، آب و هوا و سخت‌کوشی مردمش خراش‌های ماندگاری بر ذهن من انداخته. آب و رنگ کوه‌ها و طبیعت این دیار، در خاکستری‌های رنگی، بافت‌های خشن و خشکی منظره‌هایی که تصور می‌کنیم هویداست. صراحت، صداقت و آنچه در رفتار مردمش دیدم در وضوح و صراحت خط‌های من آشکارا به چشم می‌خورد.
قبل از نقاشی اتود کار را در ذهنتان می‌زنید و یا نه با در دست گرفتن قلم نقاشی زاده می‌شود؟ روند آفرینش و خلق یک نقاشی برای شما چه مراحلی را شامل می‌شود؟
آثار من به چند دسته تقسیم می‌شوند؛ فیگورها که اغلب بی‌واسطه و بدون اتود قبلی اجرا می‌شوند و به تدریج شامل اتفاقات ذهنی‌ام می‌شوند. آثار طراحی کوچک بعضا اتودهایی برای آثاری با ابعاد بزرگ هستند، آثار بزرگ که اغلب چندین بار اتود می‌شوند و سپس اجرا می‌شوند. همینطور آثار بزرگی که روی بوم و اغلب با تکنیک ترکیب مواد انجام می‌شوند؛ قبل از اجرای اصلی چندین مرحله اتود می‌شوند تا همه ویژگی‌های کار اصلی مشخص شود. در عین حال این تصمیم‌گیری‌ها من را از بداهه‌پردازی در حین اجرای اثر باز نمی‌دارد و گویی برداشتی آزاد از یک تصویر ذهنی را بر روی بوم می‌برم.
با توجه به تحصیلاتتان در رشته هنر تا مقطع ارشد، وضعیت آموزش نقاشی را در مراکز آکادمیک ایران چطور می‌بینید؟
خلاصه و صادقانه بگویم پر اشکال و ناکارآمد، سیستمی که در آن پرورش استعدادها به حداقل خود رسیده و این فضایی است که رتبه‌بندی برای این لیاقت و کفایت صورت نمی‌گیرد بلکه حواشی دیگری تعیین‌کننده است.
یک نقاش، با تاکید می‌گویم یک نقاش زن، چه چالش‌هایی را روبروی خود می‌بیند؟
ما در جهانی زیست می‌کنیم که ساخته ذهن مردان است. این نه به معنی نفی تاثیر حضور زنان است و نه چالش‌های مردان هنرمند را نادیده می‌گیرد. وقتی قدرت معطوف به یکی از دو جنس می‌شود؛ هرچند برای هر دو جنس چالش‌هایی وجود دارد لیکن چالش‌هایی متفاوت از هم است. به عنوان مثال در فضای هنری ایران مردان شانس‌های بیشتری برای دیده شدن دارند ولی انتخاب نقاشی به عنوان پیشه برای مردان شاید جوابگوی معاش و زندگی اغلب هنرمندان صاحب خانواده نباشد.
در عین حال پذیرفتن عبارت نقاش زن موجب می‌شود من خودم را بیش از پیش از فضای موجود جدا بدانم و من از تشدید این تفاوت خوشحال نیستم. در نتیجه با همه اینها من بیشتر ترجیح می‌دهم خود را نقاش بدانم تا زن نقاش.شعبانی در تهران متولد شده است اما خود را فارغ از شناسنامه، اهل کرمانشاه می‌داند و برگزاری نمایشگاهی از آثارش در کرمانشاه را در برنامه‌های خود دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.