|

چرا سیاست‌مداران دروغ می‌گویند

«چرا سیاست‌مداران دروغ می‌گویند» عنوان کتابی است از جان.جی مرشایمر با ترجمة آرش فرزاد و محمد حیدری که نشر فرزان روز منتشر کرده‌است. در ابتدای کتاب از قلم مترجمان این‌چنین می‌خوانیم: جان مرشایمر، نظریه‌پرداز جریان‌ساز حوزة روابط بین‌الملل، برای اولین بار به تحلیل نظام‌مند استفاده از دروغ می‌پردازد که در سیاست بین‌الملل و سیاست داخلی کشورها در حکم ابزاری برای کشورداری محسوب می‌شود. او با پیش‌آوردن شواهد گوناگون از گسترة تاریخ، بر این نکته تأکید می‌ورزد که رهبران کشورها برای دروغ‌پردازی‌های خود غالباً توجیهات استراتژیک معقولی در چنته دارند و ازاین‌رو، پافشاری بر احکام اخلاقیِ مطلق در مذمت دروغ‌پردازی در امور سیاسی، رفتاری خردمندانه و واقع‌گرایانه نمی‌تواند باشد. نویسنده در این کتاب دروغ را از انواع فریب متمایز ساخته و سپس توجه خواننده را به این نکته جلب می‌کند که حساب دروغ‌هایی که به‌سببِ کسب منفعت شخصی طراحی می‌شوند، از دروغ‌های استراتژیک جداست.
افزون بر این، تمایز مهم دیگری نیز مطرح است و آن دروغ سیاست‌مداران به یکدیگر از یک سو و دروغ آن‌ها به ملت خود از سوی دیگر است. مرشایمر با تقسیم‌بندیِ دروغ‌پردازی‌های نخبگان سیاسیِ جهان به پنج نوع که هریک فصلی از کتاب را به خود اختصاص داده‌است، ضمن اشاره به رویدادهای تاریخی، می‌کوشد سودوزیان بالقوة هریک از این انواع را بسنجد و هم‌چنین مشخص نماید که هرکدام تحت چه شرایطی رواج بیشتری پیدا می‌کند. در جریان این کندوکاوِ نوآورانه، نویسنده در عین ناباوریِ خود، به نکته ای اساسی پی می‌برد: در فضای ناامن و خالی‌ازاِعتماد سیاست بین‌الملل، رهبران چندان به استفاده از دروغ متوسل نمی‌شوند، چراکه دشواری‌ها و خطرات آن بر دستاوردهای احتمالی‌اش چیرگی دارد.

«چرا سیاست‌مداران دروغ می‌گویند» عنوان کتابی است از جان.جی مرشایمر با ترجمة آرش فرزاد و محمد حیدری که نشر فرزان روز منتشر کرده‌است. در ابتدای کتاب از قلم مترجمان این‌چنین می‌خوانیم: جان مرشایمر، نظریه‌پرداز جریان‌ساز حوزة روابط بین‌الملل، برای اولین بار به تحلیل نظام‌مند استفاده از دروغ می‌پردازد که در سیاست بین‌الملل و سیاست داخلی کشورها در حکم ابزاری برای کشورداری محسوب می‌شود. او با پیش‌آوردن شواهد گوناگون از گسترة تاریخ، بر این نکته تأکید می‌ورزد که رهبران کشورها برای دروغ‌پردازی‌های خود غالباً توجیهات استراتژیک معقولی در چنته دارند و ازاین‌رو، پافشاری بر احکام اخلاقیِ مطلق در مذمت دروغ‌پردازی در امور سیاسی، رفتاری خردمندانه و واقع‌گرایانه نمی‌تواند باشد. نویسنده در این کتاب دروغ را از انواع فریب متمایز ساخته و سپس توجه خواننده را به این نکته جلب می‌کند که حساب دروغ‌هایی که به‌سببِ کسب منفعت شخصی طراحی می‌شوند، از دروغ‌های استراتژیک جداست.
افزون بر این، تمایز مهم دیگری نیز مطرح است و آن دروغ سیاست‌مداران به یکدیگر از یک سو و دروغ آن‌ها به ملت خود از سوی دیگر است. مرشایمر با تقسیم‌بندیِ دروغ‌پردازی‌های نخبگان سیاسیِ جهان به پنج نوع که هریک فصلی از کتاب را به خود اختصاص داده‌است، ضمن اشاره به رویدادهای تاریخی، می‌کوشد سودوزیان بالقوة هریک از این انواع را بسنجد و هم‌چنین مشخص نماید که هرکدام تحت چه شرایطی رواج بیشتری پیدا می‌کند. در جریان این کندوکاوِ نوآورانه، نویسنده در عین ناباوریِ خود، به نکته ای اساسی پی می‌برد: در فضای ناامن و خالی‌ازاِعتماد سیاست بین‌الملل، رهبران چندان به استفاده از دروغ متوسل نمی‌شوند، چراکه دشواری‌ها و خطرات آن بر دستاوردهای احتمالی‌اش چیرگی دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.