ُخانهی شما کجاست؟
پاکسیما
خانه خوابگاه نیست، حتی برای کسانی که از صبح تا دیروقت را بیرون از خانه سپری میکنند. خانه جایگاه پرورش قوهی تخیل است و طبیعتاً جایی خانه نامیده میشود که روح داشته باشد و روح باهنر پیوند خورده است؛ هنری که ابعادش را گاه وسیع میکند و گاهی لب طاقچه به سادگی تمام در میان طرهی آویزان پارچه¬ای گلدوزی شده مینشینید.
فضای خانه جدای از واژهی سکونتگاه است؛ خانه تعالی میبخشد، عشق را برمی¬انگیزاند و در دل گل و گیاهانش به هنر جان دهد. درست است که این روزها اغلب فرشها، دستباف نیستند اما نقشی را پر از رمز و راز حاصل هنر ذهن طراح به نمایش میگذارد که حین بیحوصلگیهایمان بازیچهی انگشتمان میشود. تابلوها، ظرفها، مبلمان و ... را بهگونهای میچینیم که چشمنوازتر از هر نمایشگاهی باشد و این یعنی هنر، هنری که چیدمانش ریشه در فرهنگمان دارد، گاهی باظرافت سفالهایمان را برق میاندازیم و گاهی قلممو به دست گرفته و به جان چهارچوب پنجره میافتیم تا جلوهگریاش را با لذت بنگریم. این است روح خانه که سبب میشود هیچ جا، خانهی خود آدم نشود.
زمانی که غرق در هنر میشویم، خانه تبدیل به رویای ذهنی می شود، یک رؤیا پر از رنگ، با هندسی شخصی و گاهی شبیه خانهی مادربزرگ که پر از مهر بود و سلیقه. فرقی نمیکند مدرن باشد یاسنتی اما تا حد زیادی به انتزاع ذهن نزدیک است؛ این رویای ذهنی خارج از چهارچوب فلز و بتن و روح شیشهای ما را قاب میکند؛ حتی با یک استکان کمر باریک و با یک جفت آینه و شمعدان و یا حتی آباژوری مدرن.
انتزاع ذهن را پایانی نیست. میز کارمان را با قلمدانی میناکاری شده میآراییم و در ذهن به دنبال رویای بیپایان دیگری به راه میافتیم. گاهی اوقات در چهارچوبی ساکنیم که متعلق به ماست اما خانهی ما جای دیگری ست؛ زیر کرسیخانهی پدری یا شاید روی تخت نوجوانیمان؛ درست جایی که خانه روحش را به ما نشان داده است.
خانه خوابگاه نیست، حتی برای کسانی که از صبح تا دیروقت را بیرون از خانه سپری میکنند. خانه جایگاه پرورش قوهی تخیل است و طبیعتاً جایی خانه نامیده میشود که روح داشته باشد و روح باهنر پیوند خورده است؛ هنری که ابعادش را گاه وسیع میکند و گاهی لب طاقچه به سادگی تمام در میان طرهی آویزان پارچه¬ای گلدوزی شده مینشینید.
فضای خانه جدای از واژهی سکونتگاه است؛ خانه تعالی میبخشد، عشق را برمی¬انگیزاند و در دل گل و گیاهانش به هنر جان دهد. درست است که این روزها اغلب فرشها، دستباف نیستند اما نقشی را پر از رمز و راز حاصل هنر ذهن طراح به نمایش میگذارد که حین بیحوصلگیهایمان بازیچهی انگشتمان میشود. تابلوها، ظرفها، مبلمان و ... را بهگونهای میچینیم که چشمنوازتر از هر نمایشگاهی باشد و این یعنی هنر، هنری که چیدمانش ریشه در فرهنگمان دارد، گاهی باظرافت سفالهایمان را برق میاندازیم و گاهی قلممو به دست گرفته و به جان چهارچوب پنجره میافتیم تا جلوهگریاش را با لذت بنگریم. این است روح خانه که سبب میشود هیچ جا، خانهی خود آدم نشود.
زمانی که غرق در هنر میشویم، خانه تبدیل به رویای ذهنی می شود، یک رؤیا پر از رنگ، با هندسی شخصی و گاهی شبیه خانهی مادربزرگ که پر از مهر بود و سلیقه. فرقی نمیکند مدرن باشد یاسنتی اما تا حد زیادی به انتزاع ذهن نزدیک است؛ این رویای ذهنی خارج از چهارچوب فلز و بتن و روح شیشهای ما را قاب میکند؛ حتی با یک استکان کمر باریک و با یک جفت آینه و شمعدان و یا حتی آباژوری مدرن.
انتزاع ذهن را پایانی نیست. میز کارمان را با قلمدانی میناکاری شده میآراییم و در ذهن به دنبال رویای بیپایان دیگری به راه میافتیم. گاهی اوقات در چهارچوبی ساکنیم که متعلق به ماست اما خانهی ما جای دیگری ست؛ زیر کرسیخانهی پدری یا شاید روی تخت نوجوانیمان؛ درست جایی که خانه روحش را به ما نشان داده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.