همدان، سینما وفیلمسازی؛ معمای چند مجهولی
بابک رضاپور . منتقد سینما
همدان، سینما وفیلمسازی،معمای چند مجهولی؟!
تعداد همدانیهای دخیل درهنرصنعت سینمای کشورمان چنان زیاداست که فهرست کردن آنها دفتر بزرگی به دست میدهد، بر تارک آن نامهای معتبری ماننددکتراکبرعالمی، امیر شهاب رضویان،پرویز پرستویی،هانیه توسلی،مجید برزگر،حامد رجبی،امین جعفری،رسول نجفیان و..... میدرخشد.
اما این خیالی باطل است که گمان کنیم برخلاف این نامهای درشت، حال سینما و فیلمسازی در خطه همدان خوب است!...برعکس..اتفاقاً حال سینما و فیلمسازی در همدان اصلاً خوب نیست._ همه تصمیمات و اتفاقات در تهران و اطراف آن میافتد.انگار که همه ایران خلاصه و فشردهشده در تهران است. هر موضوع و هر اقدامی باید در آنجا حلوفصل و رفعورجوع شود. همه فیلمها نیز آنجا ساخته شود.بقیه مملکت هم سرش را بگذارد زمین بخوابد و یا کار دیگری بکندکه عجالتا به مامربوط نیست.
استان همدان با این تنوع بیمانند فرهنگی،گویشی، موسیقایی و حتی اقلیمی خود حضور ناچیزی درسینمای ملی دارد، یا اصلا ندارد. بااینکه به تهران نزدیک است،آبوهوای خوشی دارد،خالی از بازیگران هنرمند نیست، علاقهمندان سینمایی پروپاقرصی دارد و یک مرکز دانشگاهی آموزش فیلمسازی...ولی تهیهکنندگان،کارگردان های سینماعلاقه ای به فیلمسازی در آنجا نشان نمی دهند.
درکمال تعجب سریال سازهای تلویزیون مانند سیروس مقدم به آن علاقه نشان داده و برای بهرهمندی از آبوهوای خوش، کاهش هزینهها و همینطور بهکارگیری نیروهای بومی باقیمتی ارزان و درعالم واقعیت بهصورت مفت و مجانی،گذارشان به روستای توریستی ورکانه میافتد و با یک داستان سوپر آبکی که فیلم فارسی عهد پهلوی دربرابرش پهلوانی است، برای خودش و چند بازیگر چهره و سپردن زمام کارگردانی به روند بازیگری بداهه و گفتگوهای باسمهای، چیزی سرهم کنند به نام سریال علیالبدل. از این رهگذر خودشان بهحق و حقوقی برسند که خوردهای از حقوحقوق بروبچه های همدان هم قاطی آن است.
دراین میان تنها عایدی علاقمندان همدانی به سینما، قدری بازیگری است، آن هم درته کادریاحضور در لانگ شات های پرازسیاهی لشگرواگر خوش اقبال باشند احیانادیدن وآشنا شدن با کارتیم سریال دوزی رسانه ملی که از قضای روزگار علاقه ای به حضورعلاقمندان واقعی هم ندارندواگردارندبرای آن است که کار مفتی ازآنها بکشند، بی آنکه حق الزحمه ای بابتش پرداخت کنند.
صداوسیمای مرکزهمدان هم کمافی السابق، بدون توجه به اتفاقات رسانه ای ودسترسی عظیم مردم به سی دی، دی وی دی، ماهواره وماهپاره، تکان ناچیزی ازسر ناچاری وانجام وطیفه دارد، که گویا مدتی است بابی پولی هم دست به گریبان شده، معلوم نیست آخرو عاقبتش ختم به کجاشود.
این تشکیلات1000نفره در بخش تولیدات استودیویی وپر کردن آنتن تلاش ناچیزی دارد، جدای ازاین که کسی تماشامی کندیانه....امادرحوزه فیلم بلندیاتله فیلم کمیتش واقعا می لنگد.رسانه ملی برای تولیدتله فیلم یاهمان فیلم بلندویدئویی قوانین بس عریض وطویلی دارد. فیلم هایش باید باهزارویک کدمعاونت برنامه ریزیش جوردربیایدتابه مرحله تولیدبرسد.تازه آن وقت اول واویلاست.پول نیست، بازیگرنیست، امکانات نیست وخلاصه فیلم سازصداوسیمایی بایدباهزار بدبختی، بیچارگی و نداری سرکند، تااینکه فیلمش را بسازد، آن هم معلوم نیست پس از این همه سال فعالیت، چرامثل فیلم اول فیلمسازان آماتورازآب درمی آید. توی ذوق می زند تاحدی که خودشان هم طاقت وتاب دیدنش را ندارند،چه برسدبه مخاطبان شریف وفرهیخته؟!
اما درمسئله آموزش فنون سینمایی به علاقمندان وخاص جوانان، انصافا نمی توان ازخدمات و زحمات دفاترسینمای جوان استان یادنکردکه علیرغم همه بی مهری هاوبی توجهی ها ازسوی دستگاه های ریزودرشت دولتی به ویژه ادارات فرهنگ وارشاداسلامی که برای همه چیز پول دارند به جز سینمای جوان وجوانان فیلمساز،پاتوقی امن وآرامش بخش ساخته است.
برای یادگیری فنون پایه هنرصنعت سینما با حضورجوانان عزیزومحترمی که عاشقانه و با خرده سرمایه های شخصی شان که به طور عام حاصل قرض ازپدرومادر،خواهر،برادر، بستگان و دوستان است. فیلم کوتاه می سازند، پیاپی درجشنواره های سینمایی کسب عنوان واعتبارمی کنند،بی آن که کسی به آنها اهییت دهد.
وخنده دار این است، در حالیکه جوانان عاشق باحداقل هاوجیب خالی فیلم می سازند، بعضی دستگاه هاونهادهای دولتی که پولشان یکراست ازصندوق بودجه عمومی کشورمی آید،پولهایی صرف مثلا تبلیغات!!!!! ولی درباطن ضدتبلیغات می کنندکه سرهرآدم منصفی سوت می کشد از این همه عدالت مالی وپولی.... واینکه باخرج یکی ازهمین تبلیغات، مراسم ها، خودنمایی های فصلی ومناسبتی میتوان ازچندده فیلم سازجوان مختصرحمایت مالی کردو اجازه دادکه ده هافیلم کوتاه ساخته شود.سرجمع هزینه ساخت آنهاعجالتا می شودهزینه یک نشست وسمپوزیوم ، گردهمایی وچاپ بروشور، مجله،کتاب، بولتن، خودکاروپوشه دولتی که دستکم هفته ای یکبار برگزارمی شود.
القصه، ماجرای پرغصه فیلم سازان جوان گویاتمامی ندارد،کسی به فکرشان نیست الا خودشان که انصافا خوب پشت هم رابادستهای پرتوان وجیب خالی دارند.کاش قدری ازبودجه های مثلا فرهنگی، هنری وتبلیغی که معلوم نیست کجاهاخرج می شودبدست این عاشقان پاکباخته می رسید که ازهمه شایسته ترندودروجودهرکدامشان یک سینماگر بااستعدادولی محروم خوابیده است.
همدان، سینما وفیلمسازی،معمای چند مجهولی؟!
تعداد همدانیهای دخیل درهنرصنعت سینمای کشورمان چنان زیاداست که فهرست کردن آنها دفتر بزرگی به دست میدهد، بر تارک آن نامهای معتبری ماننددکتراکبرعالمی، امیر شهاب رضویان،پرویز پرستویی،هانیه توسلی،مجید برزگر،حامد رجبی،امین جعفری،رسول نجفیان و..... میدرخشد.
اما این خیالی باطل است که گمان کنیم برخلاف این نامهای درشت، حال سینما و فیلمسازی در خطه همدان خوب است!...برعکس..اتفاقاً حال سینما و فیلمسازی در همدان اصلاً خوب نیست._ همه تصمیمات و اتفاقات در تهران و اطراف آن میافتد.انگار که همه ایران خلاصه و فشردهشده در تهران است. هر موضوع و هر اقدامی باید در آنجا حلوفصل و رفعورجوع شود. همه فیلمها نیز آنجا ساخته شود.بقیه مملکت هم سرش را بگذارد زمین بخوابد و یا کار دیگری بکندکه عجالتا به مامربوط نیست.
استان همدان با این تنوع بیمانند فرهنگی،گویشی، موسیقایی و حتی اقلیمی خود حضور ناچیزی درسینمای ملی دارد، یا اصلا ندارد. بااینکه به تهران نزدیک است،آبوهوای خوشی دارد،خالی از بازیگران هنرمند نیست، علاقهمندان سینمایی پروپاقرصی دارد و یک مرکز دانشگاهی آموزش فیلمسازی...ولی تهیهکنندگان،کارگردان های سینماعلاقه ای به فیلمسازی در آنجا نشان نمی دهند.
درکمال تعجب سریال سازهای تلویزیون مانند سیروس مقدم به آن علاقه نشان داده و برای بهرهمندی از آبوهوای خوش، کاهش هزینهها و همینطور بهکارگیری نیروهای بومی باقیمتی ارزان و درعالم واقعیت بهصورت مفت و مجانی،گذارشان به روستای توریستی ورکانه میافتد و با یک داستان سوپر آبکی که فیلم فارسی عهد پهلوی دربرابرش پهلوانی است، برای خودش و چند بازیگر چهره و سپردن زمام کارگردانی به روند بازیگری بداهه و گفتگوهای باسمهای، چیزی سرهم کنند به نام سریال علیالبدل. از این رهگذر خودشان بهحق و حقوقی برسند که خوردهای از حقوحقوق بروبچه های همدان هم قاطی آن است.
دراین میان تنها عایدی علاقمندان همدانی به سینما، قدری بازیگری است، آن هم درته کادریاحضور در لانگ شات های پرازسیاهی لشگرواگر خوش اقبال باشند احیانادیدن وآشنا شدن با کارتیم سریال دوزی رسانه ملی که از قضای روزگار علاقه ای به حضورعلاقمندان واقعی هم ندارندواگردارندبرای آن است که کار مفتی ازآنها بکشند، بی آنکه حق الزحمه ای بابتش پرداخت کنند.
صداوسیمای مرکزهمدان هم کمافی السابق، بدون توجه به اتفاقات رسانه ای ودسترسی عظیم مردم به سی دی، دی وی دی، ماهواره وماهپاره، تکان ناچیزی ازسر ناچاری وانجام وطیفه دارد، که گویا مدتی است بابی پولی هم دست به گریبان شده، معلوم نیست آخرو عاقبتش ختم به کجاشود.
این تشکیلات1000نفره در بخش تولیدات استودیویی وپر کردن آنتن تلاش ناچیزی دارد، جدای ازاین که کسی تماشامی کندیانه....امادرحوزه فیلم بلندیاتله فیلم کمیتش واقعا می لنگد.رسانه ملی برای تولیدتله فیلم یاهمان فیلم بلندویدئویی قوانین بس عریض وطویلی دارد. فیلم هایش باید باهزارویک کدمعاونت برنامه ریزیش جوردربیایدتابه مرحله تولیدبرسد.تازه آن وقت اول واویلاست.پول نیست، بازیگرنیست، امکانات نیست وخلاصه فیلم سازصداوسیمایی بایدباهزار بدبختی، بیچارگی و نداری سرکند، تااینکه فیلمش را بسازد، آن هم معلوم نیست پس از این همه سال فعالیت، چرامثل فیلم اول فیلمسازان آماتورازآب درمی آید. توی ذوق می زند تاحدی که خودشان هم طاقت وتاب دیدنش را ندارند،چه برسدبه مخاطبان شریف وفرهیخته؟!
اما درمسئله آموزش فنون سینمایی به علاقمندان وخاص جوانان، انصافا نمی توان ازخدمات و زحمات دفاترسینمای جوان استان یادنکردکه علیرغم همه بی مهری هاوبی توجهی ها ازسوی دستگاه های ریزودرشت دولتی به ویژه ادارات فرهنگ وارشاداسلامی که برای همه چیز پول دارند به جز سینمای جوان وجوانان فیلمساز،پاتوقی امن وآرامش بخش ساخته است.
برای یادگیری فنون پایه هنرصنعت سینما با حضورجوانان عزیزومحترمی که عاشقانه و با خرده سرمایه های شخصی شان که به طور عام حاصل قرض ازپدرومادر،خواهر،برادر، بستگان و دوستان است. فیلم کوتاه می سازند، پیاپی درجشنواره های سینمایی کسب عنوان واعتبارمی کنند،بی آن که کسی به آنها اهییت دهد.
وخنده دار این است، در حالیکه جوانان عاشق باحداقل هاوجیب خالی فیلم می سازند، بعضی دستگاه هاونهادهای دولتی که پولشان یکراست ازصندوق بودجه عمومی کشورمی آید،پولهایی صرف مثلا تبلیغات!!!!! ولی درباطن ضدتبلیغات می کنندکه سرهرآدم منصفی سوت می کشد از این همه عدالت مالی وپولی.... واینکه باخرج یکی ازهمین تبلیغات، مراسم ها، خودنمایی های فصلی ومناسبتی میتوان ازچندده فیلم سازجوان مختصرحمایت مالی کردو اجازه دادکه ده هافیلم کوتاه ساخته شود.سرجمع هزینه ساخت آنهاعجالتا می شودهزینه یک نشست وسمپوزیوم ، گردهمایی وچاپ بروشور، مجله،کتاب، بولتن، خودکاروپوشه دولتی که دستکم هفته ای یکبار برگزارمی شود.
القصه، ماجرای پرغصه فیلم سازان جوان گویاتمامی ندارد،کسی به فکرشان نیست الا خودشان که انصافا خوب پشت هم رابادستهای پرتوان وجیب خالی دارند.کاش قدری ازبودجه های مثلا فرهنگی، هنری وتبلیغی که معلوم نیست کجاهاخرج می شودبدست این عاشقان پاکباخته می رسید که ازهمه شایسته ترندودروجودهرکدامشان یک سینماگر بااستعدادولی محروم خوابیده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.