|

اندر حکایت ابوالمشاغل یا چندکاره ها

گویند در بلاد ناکجا آباد (ناکجایی که آباد است) کرور کرور آدم، دست بر قضا، بر صحنه روزگار آمد و شد و عناصر بنیادین زندگانی را با پاسداشت تمام هجی می نمودند. عده ای از همان جماعت کرور کرور، پس از آن که هر روز صبح علی الطلوع از خواب ناز با راز و نیاز در محضر خورشید حضور و غیاب می نمودند مشق روز خویش را در اندرون دل خسته دل خویش که نمی دانم چرا برای آن ها در فغان و غوغا بود، می نوشتند و همگام با عده ای دوست و فامیل و همراه با عده ای دیگر با خوبی و خوشی زندگی تا توانی می کردند و از نعمات بی پایان مهیا گشته در آن بلاد، بهره کافی و وافی را تا توانی می بردند.
توضیح بیشتر آنکه این جنبندگان کم درصدی با پایین ترین راندمان رکورد بیشترین شغل در لحظه را کسب می نمودند به طوری که حتی تن آقای بیور (مؤسس کتاب گینس) روزانه از قبر هزاران کیلومتر جابجا می شد تا این رکورد ها را به ثبت جهانی برساند و آنگاه دوباره به قبر خویش باز می گشت.
بله عزیزان جان، دراین بلاد هرصبح گل و بلبل ها نیز هم آوا ، ترانه همه چی آرومه سر می دادند تا دنیا بیشتر به کام عده ای گردددرست تا زمانی که دست بر همان قضا ( همان قضایی که در ابتدا عرض شد) دیگر عده را اندکی جنباند و آن ها را به تأمل و تدبّر در باب غذا که چرا ابر و باد و مه و خورشید و فلان در کار است که عده ای نان بسیار به کف آرند و به غفلت بخورند و ما هیچ.
در نتیجه دیگر عده بسیار تفکر بنمودند اما به نتیجه درست و منطقی هیچ نائل نیامدند، به ناچار، طرح سوالی را یواشکی و درگوشی در میان خود مطرح ساختند ولی باز هم پاسخی روشن نیافتند.
روزها به همین منوال سپری می گشت و قضا دور می خورد و غذا نیز مفصل تر (صد البته سر سفره آن عده ای). ساعت گیج زمان در شبانه روز عمر پی در پی زنگ می زد و لحظات عده ای لذت بخش تر و اندامشان ضخیم تر و پرسش بی پاسخ عده ای دیگر بر لبانشان ماسیده و اندامشان باربی تر. سر آخر در ناکجا آباد کار به جایی رسید که موج بی عدالتی علاوه بر انسان ها، حَیَوانات را نیز در برگرفت و تخم برخی از آن ها همچون مرغ دو زردینه شد و تخم بی ارزش...

گویند در بلاد ناکجا آباد (ناکجایی که آباد است) کرور کرور آدم، دست بر قضا، بر صحنه روزگار آمد و شد و عناصر بنیادین زندگانی را با پاسداشت تمام هجی می نمودند. عده ای از همان جماعت کرور کرور، پس از آن که هر روز صبح علی الطلوع از خواب ناز با راز و نیاز در محضر خورشید حضور و غیاب می نمودند مشق روز خویش را در اندرون دل خسته دل خویش که نمی دانم چرا برای آن ها در فغان و غوغا بود، می نوشتند و همگام با عده ای دوست و فامیل و همراه با عده ای دیگر با خوبی و خوشی زندگی تا توانی می کردند و از نعمات بی پایان مهیا گشته در آن بلاد، بهره کافی و وافی را تا توانی می بردند.
توضیح بیشتر آنکه این جنبندگان کم درصدی با پایین ترین راندمان رکورد بیشترین شغل در لحظه را کسب می نمودند به طوری که حتی تن آقای بیور (مؤسس کتاب گینس) روزانه از قبر هزاران کیلومتر جابجا می شد تا این رکورد ها را به ثبت جهانی برساند و آنگاه دوباره به قبر خویش باز می گشت.
بله عزیزان جان، دراین بلاد هرصبح گل و بلبل ها نیز هم آوا ، ترانه همه چی آرومه سر می دادند تا دنیا بیشتر به کام عده ای گردددرست تا زمانی که دست بر همان قضا ( همان قضایی که در ابتدا عرض شد) دیگر عده را اندکی جنباند و آن ها را به تأمل و تدبّر در باب غذا که چرا ابر و باد و مه و خورشید و فلان در کار است که عده ای نان بسیار به کف آرند و به غفلت بخورند و ما هیچ.
در نتیجه دیگر عده بسیار تفکر بنمودند اما به نتیجه درست و منطقی هیچ نائل نیامدند، به ناچار، طرح سوالی را یواشکی و درگوشی در میان خود مطرح ساختند ولی باز هم پاسخی روشن نیافتند.
روزها به همین منوال سپری می گشت و قضا دور می خورد و غذا نیز مفصل تر (صد البته سر سفره آن عده ای). ساعت گیج زمان در شبانه روز عمر پی در پی زنگ می زد و لحظات عده ای لذت بخش تر و اندامشان ضخیم تر و پرسش بی پاسخ عده ای دیگر بر لبانشان ماسیده و اندامشان باربی تر. سر آخر در ناکجا آباد کار به جایی رسید که موج بی عدالتی علاوه بر انسان ها، حَیَوانات را نیز در برگرفت و تخم برخی از آن ها همچون مرغ دو زردینه شد و تخم بی ارزش...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.