|

به مناسبت سالگرد معينی کرمانشاهی

سروین راویا

«رحیم معینی کرمانشاهی» در پنجم بهمن 1301 در کرمانشاه به دنیا آمد و در بیست و ششم آبان ماه 1394 از دنیا رفت.
معینی راجع به سرگذشت خود اینطور می‌گفت: «هر کسی یک سرگذشتی دارد. بنده از یک خانواده سرشناس در کرمانشاه به دنیا آمدم و پرورش پیدا کردم. اجداد و پدر من در کرمانشاه با عناوین پرباری زندگی کردند و خانواده ما غالبا اهل مسائل مذهبی بودند. بنده خودم از بچگی فوق العاده با حساسیت زیادی به سیر و سیاحت طبیعت می‌رفتم. هنگامی که تابستان بود و در شهر بودم و روی پشت‌بام می‌خوابیدم و سیر سیاحت من دیدار ستاره‌ها بود و تک‌تک آن‌ها را از زیز نظر می‌گذراندم. کرمانشاه شب‌های تمیز و پر ستاره و قشنگی دارد. آسمان به زمین نزدیک است. من هیچ کجا همچین آسمانی را ندیده‌ام. زیبایی‌هایی حس می‌کردم. بنده در دوران بچگی وقتی این طبیعت زیبا را می‌دیدم با طلوع و غروب خورشید راز و نیاز می‌کردم و لذت می‌بردم. از این مجمع بسیار بزرگ درخشان، آتش خورشید از پشت تپه و کوه‌ها می‌آمد و سوال می‌کردم که این چیست؟از کجا می‌آید؟ و سوال در سوال در من ایجاد شد. همین موضوع باعث شد که من راه نقاشی را در پیش گرفتم. در دبیرستان نقاشی کردم و خیلی چیره دست شدم. یک تابلو نقاشی در زندگی من برای من باقی مانده که آن را با هیچ چیزی عوض نمی‌کنم. امضای خودم در آن زمان زیر آن است و با هیچ چیزی عوضش نمی‌کنم. برای اینکه آنقدر این نقاشی را زیبا به‌وجود آوردم، همه حیرت کردند. که این تابلو را با سیاه قلم کار کردم. نقاشی در بنده جوشش زیادی کرد و من دست به قلم بردم و نویسندگی و شاعری را پیشه کردم. حالا دارم دوران دبیرستان را طی می‌کنم. دبیرستان من تمام شد و نقاشی رفت و شعر آمد جایش را گرفت. روزگار این‌طور خواست و این به زمان ملی شدن نفت برخورد، که بنده هوای روزنامه‌نگاری کردم. چون ٣٠ سالم نبود پدرم روزنامه‌ای را به نام خودش از تهران امتیاز گرفت. مرحوم عبدالکریم خان زنگنه وزیر فرهنگ بود و امتیاز‌نامه را به پدر داد، به نام «سلحشوران غرب». بنده این روزنامه را منتشر کردم اما ٣٠ شماره بیشتر منتشر نشد چون در آن مقالات تند و آتشین می‌نوشتم، شعرهای تند و آتشین درباره نفت و ... گرفتاری‌هایی برایم پیش آوردند، توقیفم کردند، زندانم بردند و محاکمه کردند و بعد به قلعه «فلک و افلاک» تبعیدم کردند که یک هفته آن‌جا بودم. بعد من را به تهران بردند و در تهران ماندم تا اینکه رزم‌آرا کشته شد. دکتر «مصدق»که به بنده لطف خاصی داشت، شنیده بود بنده در بانک سپه بودم و من را اخراج کردند؛دستور داد در انتشارات رادیو که زیر نظر نخست‌وزیزی بود استخدام شوم. در آن‌جا استخدام شدم. رفتم انتشارات و آبشخور من آنجا افتاد. تصادفا آن‌جا همان محلی بود که به آن هرگز در زندگی‌ام فکر نمی‌کردم. هرگز فکر نمی‌کردم تصنیف و ترانه یعنی چه؟ آن‌جا سر راه این قضیه قرار گرفتم و ترانه‌سرا شدم. از من ترانه‌هایی پخش شد و یواش یواش وارد ترانه‌سرایی شدم. بعد از چندی فهمیدم که اصلا برای این کار خلق شده‌ام و دقیقا آمده‌ام روی پل این کار و دارم در این مسیر حرکت می‌کنم. خدماتی در این زمینه اگر قابل قبول باشد انجام دادم. ترانه را ازحالت یکنواختی بیرون آوردم و کوششم این بود که در ترانه‌سرایی حتما هر ترانه‌ای که می‌سازم یک موضوع جدید، یک مطلب جدید را پیاده کنم نه اینکه قالبی مثل دیگران و همان حرف‌ها را تکرار کنم. مضامین بیاورم، مطالب بیاورم، تابلوها را بیاورم، حکایات را بیاورم و ترانه را متحول کنم. و این شد و ما کار خود را می‌کردیم. ترانه برای بنده یک حالت خیلی پرمعنی پیدا کرده بود. اسم من در کنار ترانه مرتب در پهنه رادیو تکرار می‌شد و پخش می‌شد و ترانه‌سرایی به نام بنده تثبیت شد».

«رحیم معینی کرمانشاهی» در پنجم بهمن 1301 در کرمانشاه به دنیا آمد و در بیست و ششم آبان ماه 1394 از دنیا رفت.
معینی راجع به سرگذشت خود اینطور می‌گفت: «هر کسی یک سرگذشتی دارد. بنده از یک خانواده سرشناس در کرمانشاه به دنیا آمدم و پرورش پیدا کردم. اجداد و پدر من در کرمانشاه با عناوین پرباری زندگی کردند و خانواده ما غالبا اهل مسائل مذهبی بودند. بنده خودم از بچگی فوق العاده با حساسیت زیادی به سیر و سیاحت طبیعت می‌رفتم. هنگامی که تابستان بود و در شهر بودم و روی پشت‌بام می‌خوابیدم و سیر سیاحت من دیدار ستاره‌ها بود و تک‌تک آن‌ها را از زیز نظر می‌گذراندم. کرمانشاه شب‌های تمیز و پر ستاره و قشنگی دارد. آسمان به زمین نزدیک است. من هیچ کجا همچین آسمانی را ندیده‌ام. زیبایی‌هایی حس می‌کردم. بنده در دوران بچگی وقتی این طبیعت زیبا را می‌دیدم با طلوع و غروب خورشید راز و نیاز می‌کردم و لذت می‌بردم. از این مجمع بسیار بزرگ درخشان، آتش خورشید از پشت تپه و کوه‌ها می‌آمد و سوال می‌کردم که این چیست؟از کجا می‌آید؟ و سوال در سوال در من ایجاد شد. همین موضوع باعث شد که من راه نقاشی را در پیش گرفتم. در دبیرستان نقاشی کردم و خیلی چیره دست شدم. یک تابلو نقاشی در زندگی من برای من باقی مانده که آن را با هیچ چیزی عوض نمی‌کنم. امضای خودم در آن زمان زیر آن است و با هیچ چیزی عوضش نمی‌کنم. برای اینکه آنقدر این نقاشی را زیبا به‌وجود آوردم، همه حیرت کردند. که این تابلو را با سیاه قلم کار کردم. نقاشی در بنده جوشش زیادی کرد و من دست به قلم بردم و نویسندگی و شاعری را پیشه کردم. حالا دارم دوران دبیرستان را طی می‌کنم. دبیرستان من تمام شد و نقاشی رفت و شعر آمد جایش را گرفت. روزگار این‌طور خواست و این به زمان ملی شدن نفت برخورد، که بنده هوای روزنامه‌نگاری کردم. چون ٣٠ سالم نبود پدرم روزنامه‌ای را به نام خودش از تهران امتیاز گرفت. مرحوم عبدالکریم خان زنگنه وزیر فرهنگ بود و امتیاز‌نامه را به پدر داد، به نام «سلحشوران غرب». بنده این روزنامه را منتشر کردم اما ٣٠ شماره بیشتر منتشر نشد چون در آن مقالات تند و آتشین می‌نوشتم، شعرهای تند و آتشین درباره نفت و ... گرفتاری‌هایی برایم پیش آوردند، توقیفم کردند، زندانم بردند و محاکمه کردند و بعد به قلعه «فلک و افلاک» تبعیدم کردند که یک هفته آن‌جا بودم. بعد من را به تهران بردند و در تهران ماندم تا اینکه رزم‌آرا کشته شد. دکتر «مصدق»که به بنده لطف خاصی داشت، شنیده بود بنده در بانک سپه بودم و من را اخراج کردند؛دستور داد در انتشارات رادیو که زیر نظر نخست‌وزیزی بود استخدام شوم. در آن‌جا استخدام شدم. رفتم انتشارات و آبشخور من آنجا افتاد. تصادفا آن‌جا همان محلی بود که به آن هرگز در زندگی‌ام فکر نمی‌کردم. هرگز فکر نمی‌کردم تصنیف و ترانه یعنی چه؟ آن‌جا سر راه این قضیه قرار گرفتم و ترانه‌سرا شدم. از من ترانه‌هایی پخش شد و یواش یواش وارد ترانه‌سرایی شدم. بعد از چندی فهمیدم که اصلا برای این کار خلق شده‌ام و دقیقا آمده‌ام روی پل این کار و دارم در این مسیر حرکت می‌کنم. خدماتی در این زمینه اگر قابل قبول باشد انجام دادم. ترانه را ازحالت یکنواختی بیرون آوردم و کوششم این بود که در ترانه‌سرایی حتما هر ترانه‌ای که می‌سازم یک موضوع جدید، یک مطلب جدید را پیاده کنم نه اینکه قالبی مثل دیگران و همان حرف‌ها را تکرار کنم. مضامین بیاورم، مطالب بیاورم، تابلوها را بیاورم، حکایات را بیاورم و ترانه را متحول کنم. و این شد و ما کار خود را می‌کردیم. ترانه برای بنده یک حالت خیلی پرمعنی پیدا کرده بود. اسم من در کنار ترانه مرتب در پهنه رادیو تکرار می‌شد و پخش می‌شد و ترانه‌سرایی به نام بنده تثبیت شد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.