|

یارانِ بی یاری

هونیکا پرویزی

می‌روم از لای رختخواب‌های مادربزرگ تشک بیاورم. تشک مورد نظرم زیر چند تا پتو و تشک دیگر قرار گرفته ... دست می‌برم و چند تا را بالا می‌گیرم و تشک را می‌کشم بیرون نمی‌آید، تلاش می‌کنم، زورم نمی‌رسد ... از پاهایم کمک می‌گیرم، نمی‌شود ...
بی هوا یاد دست‌های بیرون مانده از آوار می‌افتم، تنم می‌لرزد و بغضم می‌ترکد ... اشکم لای پتوها گم می‌شود ...
دست می‌برم به قاشق با اشتها یک کوفته خوش رنگ و لعاب برمی‌دارم، هنوز لقمه اول به دهانم نرسیده که یادم می‌آید امشب کودکی گرسنه می‌خوابد ... بغض فرو می‌خورم به جای لقمه‌های کوفته ...
سرماخورده ام، چندتا آمپول و سرم به جانم می‌ریزند …گیجم و در تب می‌سوزم ... از چرخش سوزن در رگم ناله می‌کنم، یاد هانیه می‌افتم. دخترک سیزده ساله‌ای که دربیمارستان از این به بعد نمی‌تواند چرخش هیچ سوزنی را در رگش حس کند...
چند روز هی بغض می‌کنم و هی گریه ... با خودم فکر می‌کنم حالا این همه اشک که می‌ریزی سودی برای مصیبت دیده‌ها دارد؟برایشان نان و آب و سرپناه می‌شود؟ بحث که به اینجا می‌رسد همه‌مان یک جای کارمان می‌لنگد. منطق که بیاید مه غلیظ احساسات را کنار می‌زند و با چشمان باز به داستان نگاه می‌کنیم.داستان همان داستان حضور هنرمندان عزیز و بامحبتی است که گروه گروه برای ملاقات مصیبت دیده‌ها و مناطق زلزله‌زده وارد کرمانشاه می‌شوند و حضورشان واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است.عده‌ای حضورشان را مایه دلگرمی مصیبت دیده‌ها می‌دانند و عده‌ای حضورشان را نمایشی برای جای گرفتن بیش از پیش در قلوب مردم قلمداد می‌کنند.در این مساله نیز اگر مه غلیظ احساسات را کنار بزنیم و تکلیفمان را با تعریف کلمه خودنمایی یا شوآف (show off) مشخص کنیم به نتیجه شفاف‌تری خواهیم رسید.در برهه‌ای که اعمال رخ داده در هر دقیقه‌اش حیاتی است، عملی که منجر به نتیجه مطلوبی برای مصدومین، داغ دیده‌ها و بی‌خانمان شد‌ها دربرنداشته باشد فاقد ارزش است. پس حضور هنرمندان صرف حضور و دلداری و در مواردی گرفتن عکس و فیلم و نه برای یاری رساندن به معنای واقعی، چیزی جز شوآف محسوب نمی‌شود. به جای آن برای مثال اختصاص پنجاه درصد از فروش پردیس سینمایی کوروش در یک روز معنای درست یاری رساندن است.

می‌روم از لای رختخواب‌های مادربزرگ تشک بیاورم. تشک مورد نظرم زیر چند تا پتو و تشک دیگر قرار گرفته ... دست می‌برم و چند تا را بالا می‌گیرم و تشک را می‌کشم بیرون نمی‌آید، تلاش می‌کنم، زورم نمی‌رسد ... از پاهایم کمک می‌گیرم، نمی‌شود ...
بی هوا یاد دست‌های بیرون مانده از آوار می‌افتم، تنم می‌لرزد و بغضم می‌ترکد ... اشکم لای پتوها گم می‌شود ...
دست می‌برم به قاشق با اشتها یک کوفته خوش رنگ و لعاب برمی‌دارم، هنوز لقمه اول به دهانم نرسیده که یادم می‌آید امشب کودکی گرسنه می‌خوابد ... بغض فرو می‌خورم به جای لقمه‌های کوفته ...
سرماخورده ام، چندتا آمپول و سرم به جانم می‌ریزند …گیجم و در تب می‌سوزم ... از چرخش سوزن در رگم ناله می‌کنم، یاد هانیه می‌افتم. دخترک سیزده ساله‌ای که دربیمارستان از این به بعد نمی‌تواند چرخش هیچ سوزنی را در رگش حس کند...
چند روز هی بغض می‌کنم و هی گریه ... با خودم فکر می‌کنم حالا این همه اشک که می‌ریزی سودی برای مصیبت دیده‌ها دارد؟برایشان نان و آب و سرپناه می‌شود؟ بحث که به اینجا می‌رسد همه‌مان یک جای کارمان می‌لنگد. منطق که بیاید مه غلیظ احساسات را کنار می‌زند و با چشمان باز به داستان نگاه می‌کنیم.داستان همان داستان حضور هنرمندان عزیز و بامحبتی است که گروه گروه برای ملاقات مصیبت دیده‌ها و مناطق زلزله‌زده وارد کرمانشاه می‌شوند و حضورشان واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است.عده‌ای حضورشان را مایه دلگرمی مصیبت دیده‌ها می‌دانند و عده‌ای حضورشان را نمایشی برای جای گرفتن بیش از پیش در قلوب مردم قلمداد می‌کنند.در این مساله نیز اگر مه غلیظ احساسات را کنار بزنیم و تکلیفمان را با تعریف کلمه خودنمایی یا شوآف (show off) مشخص کنیم به نتیجه شفاف‌تری خواهیم رسید.در برهه‌ای که اعمال رخ داده در هر دقیقه‌اش حیاتی است، عملی که منجر به نتیجه مطلوبی برای مصدومین، داغ دیده‌ها و بی‌خانمان شد‌ها دربرنداشته باشد فاقد ارزش است. پس حضور هنرمندان صرف حضور و دلداری و در مواردی گرفتن عکس و فیلم و نه برای یاری رساندن به معنای واقعی، چیزی جز شوآف محسوب نمی‌شود. به جای آن برای مثال اختصاص پنجاه درصد از فروش پردیس سینمایی کوروش در یک روز معنای درست یاری رساندن است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.