|

مو طلایی خفته در آوار

شهریار کریمی

دخترک مو طلایی خفته در آوار، پریزاد خواب‌های خوش کودکی، هماره درد می‌بارد. هماره در این زندگی سخت برف سیاه سرد می‌بارد.
زندگی اگر شیرین بود، که تو با موهای زیبایت، با گریه به دنیا چشم نمی‌گشودی. چشمان کبود دلربایت، هنوز بسیار مانده بود تا هوش از سر پسران شایسته شهر و کشورت برباید.
با چشمان باز و دوخته‌شده به دیوار خراب خانه‌ات، کدامین آرزویت را به انتظار نشسته‌ای؟ خندیدنت میان باغ، و گفتگویت با دخترک زیبای نسیم و پرسه زدنت میان باغ آرزوها، عقده‌ای شد. راستی بگو بدانم، به چه چیز اینگونه چشم دوخته‌ای؟ به چشمان خون‌بار مادربزرگ، یا گیسوان کنده شده، در مشت مادرت؟ راستی بگو بدانم، امشب سرت را درآغوش که نهاده‌ای؟ مو طلایی خفته در آوار. می‌بینی؟ مادرت در کنج سایه‌روشن دیوارهای فرو ریخته زیرخانی سرد و مخوف، چشم در چشمان جادوگرت، از هوش رفته است. پدرت اما، سر به دیوار نا‌مهربان خانه‌ات می‌کوبد. مو طلایی خفته در آوار، نگاه کن. این‌جا در میان خرابه‌های درد، واژه‌ها به گل نشستند و جمله‌ها در وصف داغ فراغ تو و برادرانت، سر به آوار ویرانه‌ها سپردند. راستی، برایم سخن بگو. بگو بدانم در کدام تولد دیگر خلقت، دوباره می‌بینمت؟ یا نهال زیبای چشمانت، در کدام طرح و برنامه چهار ساله به بار می‌نشیند؟ نفس بریده‌ات، در کدامین گلستان وطن دوباره جان می‌گیرد؟ و کی با خنده‌های شیرینت، به این اندوه سرد و سیاه پایان می‌دهی؟ آن‌جا را ببین. پشت آن خرابه روبرو، مردی در سکوت سیاه خرابه‌های شهرت راه می‌رود. قدم می‌زند و ترانه‌های مرگ را، در سکوت ویرانگر درد، ضجه می‌کشد. فریاد می‌زند و مویه‌های سیاه مرگ را، از ژرفای تاریک حنجره‌اش بیرون می‌کشد. مو طلای زیبای خانه بابا. رفته رفته صبح می‌آید.
چیزی به زوزه سگ‌ها و آخرین خنده‌های شغالی پیر، که از شوق یافتن کودکی لذیذ سر از پا نمی‌شناسد، نمانده است. هنوز صدای شیون مادر طفل شیرخوار همسایه‌ات، که در آسمان خرابه‌ها می‌پیچد. روح سرگردان تازه عروسی زیبا، اینجا پرسه می‌زند. راه می‌رود و مقابل آینه شمعدان افتاده در خاک لبخند می‌زند. موطلایی زیبای خواب‌های کودکی، چیزی به زوزه سگ‌ها نمانده است. الان طلوع می‌شود. گوش کن، صدای اذان از فاصله‌ای دور و در فضایی ساکت از شیون، به گوش می‌رسد. چشم آبی زندگی پدر، کاش پدر می‌دانست که در رویای شیرین کدام عاشق سینه‌چاک و در خلوت مسیر کدام چشمه‌ساری؟ دخترک مو طلایی خفته در آوار، نگاه کن. در امتداد شرق شهر به خاک نشسته‌ات، طلوع دیگری از راه می‌رسد.
مویه‌های درد از راه می‌رسند. مویه زنانه مادرت، همه را به خاک نشاند. مادری در دستان فرزندانش، به سوی گوری سرد برده می‌شود و به آهستگی در خاک می‌رود. پیرمردی فرتوت، زنش را صدا می‌کند و کودکی در جستجوی مادرش خدا را صدا می‌زند. دخترک مو طلایی خفته در آوار، بگو بدانم، حالا که طلوع از راه می‌رسد، امیدی به دیدن دوباره چشمانت هست؟ یا با طلوع آفتاب نو، چشمانت را خاک با خود می‌برد؟
وای بر مادرت که در اندوه دیدار چشم‌هایت، غروب‌های زیادی را به انتظار می‌نشیند‌ وای بر پدرت و فردای او، که مویه‌های درد را هم‌بستر آرزوهای به باد رفته می‌کند و در انتظار تولد دوباره به خاک‌رفتگان، غروب را به انتظار نشسته است. وای بر من، بر من و تکلیف قصه نا‌نوشته رفتنت که بر دوش می‌کشم.
دخترک مو طلایی خفته در آوار...

دخترک مو طلایی خفته در آوار، پریزاد خواب‌های خوش کودکی، هماره درد می‌بارد. هماره در این زندگی سخت برف سیاه سرد می‌بارد.
زندگی اگر شیرین بود، که تو با موهای زیبایت، با گریه به دنیا چشم نمی‌گشودی. چشمان کبود دلربایت، هنوز بسیار مانده بود تا هوش از سر پسران شایسته شهر و کشورت برباید.
با چشمان باز و دوخته‌شده به دیوار خراب خانه‌ات، کدامین آرزویت را به انتظار نشسته‌ای؟ خندیدنت میان باغ، و گفتگویت با دخترک زیبای نسیم و پرسه زدنت میان باغ آرزوها، عقده‌ای شد. راستی بگو بدانم، به چه چیز اینگونه چشم دوخته‌ای؟ به چشمان خون‌بار مادربزرگ، یا گیسوان کنده شده، در مشت مادرت؟ راستی بگو بدانم، امشب سرت را درآغوش که نهاده‌ای؟ مو طلایی خفته در آوار. می‌بینی؟ مادرت در کنج سایه‌روشن دیوارهای فرو ریخته زیرخانی سرد و مخوف، چشم در چشمان جادوگرت، از هوش رفته است. پدرت اما، سر به دیوار نا‌مهربان خانه‌ات می‌کوبد. مو طلایی خفته در آوار، نگاه کن. این‌جا در میان خرابه‌های درد، واژه‌ها به گل نشستند و جمله‌ها در وصف داغ فراغ تو و برادرانت، سر به آوار ویرانه‌ها سپردند. راستی، برایم سخن بگو. بگو بدانم در کدام تولد دیگر خلقت، دوباره می‌بینمت؟ یا نهال زیبای چشمانت، در کدام طرح و برنامه چهار ساله به بار می‌نشیند؟ نفس بریده‌ات، در کدامین گلستان وطن دوباره جان می‌گیرد؟ و کی با خنده‌های شیرینت، به این اندوه سرد و سیاه پایان می‌دهی؟ آن‌جا را ببین. پشت آن خرابه روبرو، مردی در سکوت سیاه خرابه‌های شهرت راه می‌رود. قدم می‌زند و ترانه‌های مرگ را، در سکوت ویرانگر درد، ضجه می‌کشد. فریاد می‌زند و مویه‌های سیاه مرگ را، از ژرفای تاریک حنجره‌اش بیرون می‌کشد. مو طلای زیبای خانه بابا. رفته رفته صبح می‌آید.
چیزی به زوزه سگ‌ها و آخرین خنده‌های شغالی پیر، که از شوق یافتن کودکی لذیذ سر از پا نمی‌شناسد، نمانده است. هنوز صدای شیون مادر طفل شیرخوار همسایه‌ات، که در آسمان خرابه‌ها می‌پیچد. روح سرگردان تازه عروسی زیبا، اینجا پرسه می‌زند. راه می‌رود و مقابل آینه شمعدان افتاده در خاک لبخند می‌زند. موطلایی زیبای خواب‌های کودکی، چیزی به زوزه سگ‌ها نمانده است. الان طلوع می‌شود. گوش کن، صدای اذان از فاصله‌ای دور و در فضایی ساکت از شیون، به گوش می‌رسد. چشم آبی زندگی پدر، کاش پدر می‌دانست که در رویای شیرین کدام عاشق سینه‌چاک و در خلوت مسیر کدام چشمه‌ساری؟ دخترک مو طلایی خفته در آوار، نگاه کن. در امتداد شرق شهر به خاک نشسته‌ات، طلوع دیگری از راه می‌رسد.
مویه‌های درد از راه می‌رسند. مویه زنانه مادرت، همه را به خاک نشاند. مادری در دستان فرزندانش، به سوی گوری سرد برده می‌شود و به آهستگی در خاک می‌رود. پیرمردی فرتوت، زنش را صدا می‌کند و کودکی در جستجوی مادرش خدا را صدا می‌زند. دخترک مو طلایی خفته در آوار، بگو بدانم، حالا که طلوع از راه می‌رسد، امیدی به دیدن دوباره چشمانت هست؟ یا با طلوع آفتاب نو، چشمانت را خاک با خود می‌برد؟
وای بر مادرت که در اندوه دیدار چشم‌هایت، غروب‌های زیادی را به انتظار می‌نشیند‌ وای بر پدرت و فردای او، که مویه‌های درد را هم‌بستر آرزوهای به باد رفته می‌کند و در انتظار تولد دوباره به خاک‌رفتگان، غروب را به انتظار نشسته است. وای بر من، بر من و تکلیف قصه نا‌نوشته رفتنت که بر دوش می‌کشم.
دخترک مو طلایی خفته در آوار...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.