ولی الله شجاع پوریان:
نشست های سیاسی در استان نباید فرو کش کند
در دوره هاي ششم و هفتم مجلس شوراي اسلامي نماينده مردم بهبهان بود و در شوراي چهارم با راي مردم تهران به عنوان عضو شوراي شوراي شهر تهران برگزيده شد . در شهريورماه 1393 و در جريان برگزاري مجمع انتخابي از سوي اداره کل ورزش و جوانان استان تهران، با اکثريت قاطع آرا به مدت 4 سال به عنوان رییس هيات ورزشهاي همگاني استان تهران انتخاب شد که با 59 انجمن و کميته در زير مجموعه خود بزرگترين هیات استاني در کل رشته هاي ورزشي کشور است. وي دانش آموخته ي رشته ي زبان و ادبيات عرب درمقاطع کارشناسي، کارشناسي ارشد و دکتري از دانشگاه تهران وکارشناسي ارشد حقوق بيت الملل از دانشگاه پيام نور تهران است.او همچنین، در نخستين کنگره حزب اتحاد ملت ايران به عنوان عضو شوراي مرکزي اين حزب انتخاب شد.
سوابق و عملکرد ولي الله شجاع پوريان وي را به چهره اي مطرح در ميان فعالان سياسي تبديل کرده است. او مدير مسئولي روزنامه همدلي را نیز بر عهده دارد.
به باور وي محدود بودن فعاليت نيروهاي سياسي به روزهای انتخابات يکي از ايرادات اساسي اصلاح طلبان خوزستان است .با دکترشجاع پوريان به گفتگويي کوتاه مي نشينيم :
- حضرتعالي دو دوره نماينده مردم بهبهان در مجلس و يک دوره نماينده مردم تهران در شوراي شهر بوديد. فارغ از ماهيت این دو نهاد که شما عضو آن بوديد، عمده ترين تفاوت مملوس اين دو نوع نمايندگي مردم چه بود؟
مجلس و شورا داراي دو کارکرد متفاوت هستند و تفاوت در کارکرد باعث تفاوت در بسياري از مناسبات و مطالبات مي شود. در مجلس تصميمات کلان سياسي، حقوقي، اقتصادي و ... رقم ميخورد که گرچه در سرنوشت تک تک افراد جامعه موثر است ولي اين نزديکي و قرابت به اندازه تصميمات شورا براي شهروندان ملموس نيست. شهروندان از نمايندگان شورا انتظاراتي مثل ترافيک، آلودگي هوا، مشکلات مربوط به ساخت و ساز، پارک، بوستان، فضاي سبز و ... دارند که به صورت روزانه و مستمر با آن ها درگير هستند. از منظري ديگر، ضمانت اجرايي تصميمات و مصوبات مجلس نسبت به شورا بالاتر است. با توجه به پيشينه مجلس، از دوران بعد از مشروطيت تا کنون اين نهاد جايگاه خود را پيدا کرده است ، هم مردم و هم مسئولان بر کارکرد و اهميت آن واقف هستند، اما شورا از طرفي پيشينه زيادي در دوران پيش از انقلاب ندارد و در دوران پس از پيروزي انقلاب هم با يک وقفه دو دهه اي فعاليت رسمي خود را شروع کرد، بنابراین شوراها هم در حوزه سياست گذاري و هم نظارت با محدوديت ها و ابهامات قانوني روبرو هستند.
با توجه به تجربه شما در شوراي تهران، مديريت شهري در شهرداري اهواز را چگونه ارزيابي مي کنيد ؟
مديريت شهري در تهران با هيچ شهري ديگري قابل قياس نيست. تهران به عنوان پايتخت کشور، هم از گستردگي و پراکندگي فراواني برخوردار است و هم به دليل جمعيت زياد داراي معضلات و مشکلات بيشتري نسبت به ساير شهرها و کلان شهرها است. البته نمي توان کتمان کرد ميزان توجه به مسائل شهر تهران و بودجه و اعتباري که در مديريت شهري تهران رقم ميخورد هم قابل مقايسه با شهرهاي ديگر نيست. از اين رو شايد بسياري از مشکلات موجود در اهواز با يک برنامه ريزي کوتاه مدت و اعتبارات مناسب قابل حل باشد ولي تهران از مشکلات ساختاري و مزمن برخوردار است که امکان رفع آن ها در يک بازه کوتاه مدت و بدون همراهي و حمايت ساير ارکان نظام ميسر نيست. به صورت مثال شايد ايجاد يک خط مترو تا يک دهه مشکلات مربوط به ترافيک را در اهواز رفع کند ، اما حتي اگر هر سال يک خط مترو به خطوط متروي تهران اضافه شود ، مشکلات مربوط به حمل و نقل در تهران رفع نمی شود. تهران به عنوان پايتخت ، ويترين کشور به شمار مي آيد ، رسانه ها و مطبوعات توجه بيشتري به آن مي کنند و کوچک ترين تصميم يا رفتار اشتباهي در مديريت شهري ، هزينه هاي زيادي به دنبال دارد. ولي اين حساسيت ها در ساير شهرها کم
تر است و اين امر ، کار را براي مديران شهري آسان مي کند. مديريت شهري در اهواز از ظرفيتهاي جغرافيايي ، فرهنگي، اقتصادي ، صنعتي ، کشاورزي ، تاريخي و نيروي انساني مناسبي برخوردار است و با يک برنامه ريزي منسجم و استفاده از اين ظرفيت ها مي توان بر بسياري از مشکلات شهري اهواز فائق آمد.
ارتباط شما در شوراي تهران به عنوان عضو اصلاح طلب با اصو لگرايان شورا چگونه بود؟
اگر از نگاهي بيروني ، شورا داراي دو طيف اصولگرا و اصلاح طلب بود، در داخل مجموعه شورا همه اعضاي شورا خود را يک مجموعه واحد مي دانستند و خود را ملزم مي دانستيم که تصميمات و برآيند مصوبات در راستاي مصالح عمومي شهروندان باشد. اگر بحث يا اختلاف نظري ميان اين دو طيف وجود داشت در مورد رويکردها و نگرشها بود ولی در اهداف، شورا به عنوان يک روح واحد عمل مي کرد. طبيعي بود در جريان تصميم گيري، مباحث مختلفي رد و بدل مي شد، گاهی ميان دو عضو اصولگرا يا دو عضو اصلاح طلب هم اختلاف نظر بود ولي در نهايت به نظر من شوراي دوره چهارم تبلوري از همکاري مسالمت آميز دو طيف سياسي را به نمايش گذاشت. در برهه هايي اين اختلافات شديدتر و در بازه هاي زماني ديگر کم تر به چشم مي آمد ، اما روابط شخصي اعضا اعم از اصول گرا و اصلاح طلب همراه با احترام متقابل بود. حتي اگر درجلسه مشاجره اي صورت مي گرفت، در پايان جلسه کدورت ها رفع مي شد. فلسفه کار سياسي و پارلماني هم همين است؛ اختلاف ما ، تفاوت در رويکرد و روشها است وگرنه همه افرادي که مسئوليتي را قبول مي کنند به دنبال بهبود اوضاع هستند. البته شيطنت هايي صورت مي گرفت که کارکرد شوراي چهارم را با
اختلال مواجه کنند، اما شوراي چهارم از اين آسيب ها در امان ماند؛ مثلا عدهاي اصرار داشتند به انتقادات اعضاي اصلاح طلب شورا به مديريت شهري رنگ و بوي سياسي کاري بدهند، اما واقعيت این بود که برخي از انتقادات از سوي اعضاي اصول گرا هم مطرح مي شد و ما به عنوان عضو شورا ملزم به نظارت مستمر و دقيق بر عملکرد شورا بوديم.
_ از بحث شورا و شهرداری عبورکنیم. انتقادی که به چهره های ملي و شاخص اصلاح طلب خوزستان وارد می کنند اینست که تمايلي براي انسجام بخشيدن به جريان اصلاح طلبي در خوزستان ندارند. بعنوان یکی از شخصیت های تاثیر گزار اصلاح طلب خوزستانی در مقابل این پرسش چ پاسخی می دهید؟
حقيقت اين است که به دلايل متعددي حساسيت هاي سياسي در استان زياد است و بلوک بندي هاي قومي و جرياني بيش از دیگر جاهاي کشور است. از سويي نگاه تيز و تندي نسبت به خوزستانی هاي خارج از استان هست که پايتخت نشين ها قيموميت نيروهاي درون استان را ندارند که در کشمکش هاي استان ورود پيدا کنند و از سوي دیگر، تجربه دخالت هاي پيشين مرکز نشينان نيز مثبت نبوده است. همه این موارد دست به دست هم داده و انگيزه را از افراد مصلح گرفته است چون احساس مي کنند اگر انرژي بگذارند، نتيجه نخواهد داشت
- مهمترين چالش و آسیب پذیری اصلاح طلبان درخوزستان چیست ؟
نخست اين که باید از نيروهاي فعال سياسي استان از قوميتهاي مختلف تشکر کرد که با همه سختي ها، سخت گيری ها و بي مهري ها در استان مانده اند و فعاليت مي کنند اما يکي از ضعف ها ، مدخليت بالاي مباحث قومي و بعضا غلبه نگاه قومي بر مباني سياسي است که البته مخصوص قوم خاصي نيست. نکته دوم، به اعتقاد من محدود بودن فعاليت هاي نيروهاي سياسي به روزهای انتخابات است. بايد هميشه فضاي سياسي استان را گرم نگه داشت؛ و رفت و برگشت ها و مناظرات و نشست هاي سياسي در استان نبايد هيچ گاه فرو کش کند. هم چنين نقد مديران استاني، پيگيري دائمي مطالبات مردم استان و برگزاری نشست ها و ميتینگ هاي قانوني کمتر در استان ديده مي شود.
در دوره هاي ششم و هفتم مجلس شوراي اسلامي نماينده مردم بهبهان بود و در شوراي چهارم با راي مردم تهران به عنوان عضو شوراي شوراي شهر تهران برگزيده شد . در شهريورماه 1393 و در جريان برگزاري مجمع انتخابي از سوي اداره کل ورزش و جوانان استان تهران، با اکثريت قاطع آرا به مدت 4 سال به عنوان رییس هيات ورزشهاي همگاني استان تهران انتخاب شد که با 59 انجمن و کميته در زير مجموعه خود بزرگترين هیات استاني در کل رشته هاي ورزشي کشور است. وي دانش آموخته ي رشته ي زبان و ادبيات عرب درمقاطع کارشناسي، کارشناسي ارشد و دکتري از دانشگاه تهران وکارشناسي ارشد حقوق بيت الملل از دانشگاه پيام نور تهران است.او همچنین، در نخستين کنگره حزب اتحاد ملت ايران به عنوان عضو شوراي مرکزي اين حزب انتخاب شد.
سوابق و عملکرد ولي الله شجاع پوريان وي را به چهره اي مطرح در ميان فعالان سياسي تبديل کرده است. او مدير مسئولي روزنامه همدلي را نیز بر عهده دارد.
به باور وي محدود بودن فعاليت نيروهاي سياسي به روزهای انتخابات يکي از ايرادات اساسي اصلاح طلبان خوزستان است .با دکترشجاع پوريان به گفتگويي کوتاه مي نشينيم :
- حضرتعالي دو دوره نماينده مردم بهبهان در مجلس و يک دوره نماينده مردم تهران در شوراي شهر بوديد. فارغ از ماهيت این دو نهاد که شما عضو آن بوديد، عمده ترين تفاوت مملوس اين دو نوع نمايندگي مردم چه بود؟
مجلس و شورا داراي دو کارکرد متفاوت هستند و تفاوت در کارکرد باعث تفاوت در بسياري از مناسبات و مطالبات مي شود. در مجلس تصميمات کلان سياسي، حقوقي، اقتصادي و ... رقم ميخورد که گرچه در سرنوشت تک تک افراد جامعه موثر است ولي اين نزديکي و قرابت به اندازه تصميمات شورا براي شهروندان ملموس نيست. شهروندان از نمايندگان شورا انتظاراتي مثل ترافيک، آلودگي هوا، مشکلات مربوط به ساخت و ساز، پارک، بوستان، فضاي سبز و ... دارند که به صورت روزانه و مستمر با آن ها درگير هستند. از منظري ديگر، ضمانت اجرايي تصميمات و مصوبات مجلس نسبت به شورا بالاتر است. با توجه به پيشينه مجلس، از دوران بعد از مشروطيت تا کنون اين نهاد جايگاه خود را پيدا کرده است ، هم مردم و هم مسئولان بر کارکرد و اهميت آن واقف هستند، اما شورا از طرفي پيشينه زيادي در دوران پيش از انقلاب ندارد و در دوران پس از پيروزي انقلاب هم با يک وقفه دو دهه اي فعاليت رسمي خود را شروع کرد، بنابراین شوراها هم در حوزه سياست گذاري و هم نظارت با محدوديت ها و ابهامات قانوني روبرو هستند.
با توجه به تجربه شما در شوراي تهران، مديريت شهري در شهرداري اهواز را چگونه ارزيابي مي کنيد ؟
مديريت شهري در تهران با هيچ شهري ديگري قابل قياس نيست. تهران به عنوان پايتخت کشور، هم از گستردگي و پراکندگي فراواني برخوردار است و هم به دليل جمعيت زياد داراي معضلات و مشکلات بيشتري نسبت به ساير شهرها و کلان شهرها است. البته نمي توان کتمان کرد ميزان توجه به مسائل شهر تهران و بودجه و اعتباري که در مديريت شهري تهران رقم ميخورد هم قابل مقايسه با شهرهاي ديگر نيست. از اين رو شايد بسياري از مشکلات موجود در اهواز با يک برنامه ريزي کوتاه مدت و اعتبارات مناسب قابل حل باشد ولي تهران از مشکلات ساختاري و مزمن برخوردار است که امکان رفع آن ها در يک بازه کوتاه مدت و بدون همراهي و حمايت ساير ارکان نظام ميسر نيست. به صورت مثال شايد ايجاد يک خط مترو تا يک دهه مشکلات مربوط به ترافيک را در اهواز رفع کند ، اما حتي اگر هر سال يک خط مترو به خطوط متروي تهران اضافه شود ، مشکلات مربوط به حمل و نقل در تهران رفع نمی شود. تهران به عنوان پايتخت ، ويترين کشور به شمار مي آيد ، رسانه ها و مطبوعات توجه بيشتري به آن مي کنند و کوچک ترين تصميم يا رفتار اشتباهي در مديريت شهري ، هزينه هاي زيادي به دنبال دارد. ولي اين حساسيت ها در ساير شهرها کم
تر است و اين امر ، کار را براي مديران شهري آسان مي کند. مديريت شهري در اهواز از ظرفيتهاي جغرافيايي ، فرهنگي، اقتصادي ، صنعتي ، کشاورزي ، تاريخي و نيروي انساني مناسبي برخوردار است و با يک برنامه ريزي منسجم و استفاده از اين ظرفيت ها مي توان بر بسياري از مشکلات شهري اهواز فائق آمد.
ارتباط شما در شوراي تهران به عنوان عضو اصلاح طلب با اصو لگرايان شورا چگونه بود؟
اگر از نگاهي بيروني ، شورا داراي دو طيف اصولگرا و اصلاح طلب بود، در داخل مجموعه شورا همه اعضاي شورا خود را يک مجموعه واحد مي دانستند و خود را ملزم مي دانستيم که تصميمات و برآيند مصوبات در راستاي مصالح عمومي شهروندان باشد. اگر بحث يا اختلاف نظري ميان اين دو طيف وجود داشت در مورد رويکردها و نگرشها بود ولی در اهداف، شورا به عنوان يک روح واحد عمل مي کرد. طبيعي بود در جريان تصميم گيري، مباحث مختلفي رد و بدل مي شد، گاهی ميان دو عضو اصولگرا يا دو عضو اصلاح طلب هم اختلاف نظر بود ولي در نهايت به نظر من شوراي دوره چهارم تبلوري از همکاري مسالمت آميز دو طيف سياسي را به نمايش گذاشت. در برهه هايي اين اختلافات شديدتر و در بازه هاي زماني ديگر کم تر به چشم مي آمد ، اما روابط شخصي اعضا اعم از اصول گرا و اصلاح طلب همراه با احترام متقابل بود. حتي اگر درجلسه مشاجره اي صورت مي گرفت، در پايان جلسه کدورت ها رفع مي شد. فلسفه کار سياسي و پارلماني هم همين است؛ اختلاف ما ، تفاوت در رويکرد و روشها است وگرنه همه افرادي که مسئوليتي را قبول مي کنند به دنبال بهبود اوضاع هستند. البته شيطنت هايي صورت مي گرفت که کارکرد شوراي چهارم را با
اختلال مواجه کنند، اما شوراي چهارم از اين آسيب ها در امان ماند؛ مثلا عدهاي اصرار داشتند به انتقادات اعضاي اصلاح طلب شورا به مديريت شهري رنگ و بوي سياسي کاري بدهند، اما واقعيت این بود که برخي از انتقادات از سوي اعضاي اصول گرا هم مطرح مي شد و ما به عنوان عضو شورا ملزم به نظارت مستمر و دقيق بر عملکرد شورا بوديم.
_ از بحث شورا و شهرداری عبورکنیم. انتقادی که به چهره های ملي و شاخص اصلاح طلب خوزستان وارد می کنند اینست که تمايلي براي انسجام بخشيدن به جريان اصلاح طلبي در خوزستان ندارند. بعنوان یکی از شخصیت های تاثیر گزار اصلاح طلب خوزستانی در مقابل این پرسش چ پاسخی می دهید؟
حقيقت اين است که به دلايل متعددي حساسيت هاي سياسي در استان زياد است و بلوک بندي هاي قومي و جرياني بيش از دیگر جاهاي کشور است. از سويي نگاه تيز و تندي نسبت به خوزستانی هاي خارج از استان هست که پايتخت نشين ها قيموميت نيروهاي درون استان را ندارند که در کشمکش هاي استان ورود پيدا کنند و از سوي دیگر، تجربه دخالت هاي پيشين مرکز نشينان نيز مثبت نبوده است. همه این موارد دست به دست هم داده و انگيزه را از افراد مصلح گرفته است چون احساس مي کنند اگر انرژي بگذارند، نتيجه نخواهد داشت
- مهمترين چالش و آسیب پذیری اصلاح طلبان درخوزستان چیست ؟
نخست اين که باید از نيروهاي فعال سياسي استان از قوميتهاي مختلف تشکر کرد که با همه سختي ها، سخت گيری ها و بي مهري ها در استان مانده اند و فعاليت مي کنند اما يکي از ضعف ها ، مدخليت بالاي مباحث قومي و بعضا غلبه نگاه قومي بر مباني سياسي است که البته مخصوص قوم خاصي نيست. نکته دوم، به اعتقاد من محدود بودن فعاليت هاي نيروهاي سياسي به روزهای انتخابات است. بايد هميشه فضاي سياسي استان را گرم نگه داشت؛ و رفت و برگشت ها و مناظرات و نشست هاي سياسي در استان نبايد هيچ گاه فرو کش کند. هم چنين نقد مديران استاني، پيگيري دائمي مطالبات مردم استان و برگزاری نشست ها و ميتینگ هاي قانوني کمتر در استان ديده مي شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.