منبع آب و کوی رمضان زخمی شده از غفلت مسئولین
کشته و زخمي شدن چند تن از همشهريان و هموطنانمان به دلیل محروميت و مغفول ماندن مسئولان از واقعه اي که اولين بار نيست اتفاق می افتد و باز هم اتفاق خواهد افتاد، جای تاسف دارد؛ و باعث شرمندگي است که در مرکز کلانشهر ثروتمندترين استان کشور چنين واقعه اي غم انگيز رخ دهد و جز تسليت، جو سازي، مصاحبه و در نهايت مقصر اعلام کردن متضررين کار عمده و ارزشمندی صورت نگيرد.
تاسف بيشر اين حادثه از آن جهت است که جان دو کودک بي گناه که هنوز چند بهار بیش تر را نديده اند گرفته شد ، زندگي دو خانواده بهم ريخت و افسوس و اندوه بيکراني به همراه داشت و «سزاست که مومن از اين غصه بميرد».
بارها و بارها روي اين مسئله اعتراضات و راهکارهاي لازم ايراد شد؛ از جمله رياست شوراي سوم در سال 84 و در پی رانش کوه در منطقه منبع آب و کوي رمضان، طرح ساخت 224 دستگاه آپارتمان براي اسکان متضررين را مطرح کرد و همان زمان وي اخطار لازم را داد و گفت منتظر خطرات بعدي بايد بود اما چه شد؟ بعدها ساختمان هايي در همان نزديکي ساخته شد و ليکن کامل نشد.
پس از آن نیز اختلاف رياست دوره آخر شوراي چهارم با شهردار وقت اهواز بر سر این موضوع باعث شد تا مسایل این منطقه جزو 59 مورد طرح استضاح شهردار قرارگیرد.
سوال این است که چه عاملي اين چنين در برابر حفاظت از همشهريان محروم مان ايستادگي مي کند؟ چه کساني در اين مورد سهل انگاري مي کنند؟ آيا تنها عدم تطابق و تخصص مديرانِ خدمات شهري و اجرايي شهرداري عامل اين ندانم کاري هاي سهل انگارانه و خطرناک هستند؟ يا بسياري مديران تصميم گيرنده نيز در اين راستا مقصرند؟
در مصاحبه ها سعي شد متضررين مقصر جلوه کنند؛ آيا اين رسم برخورد با کسي است که دچار فاجعه شده و به مصيبتي گرفتار آمده است؟ اگر مسئولان مخالف چنين مکاني براي ساخت و ساز بوده اند ، چرا ساخت و ساز انجام گرفت؟ يا نه، زير پلک هاي نيمه باز مسئولين اين خانه ها ساخته شدند؟ آن هم در وسط شهر!
امید است استاندار خوزستان و مسئولان شهري به مردم حاشیه نشین که چند نسل است در اين مکان و در مرکز شهر سکنا دارند و در بافت فرهنگي اين مکان رشد کرده اند، نگاه حاشيه نکنند. به علاوه، جابجايي اين مردم نبايد راندنشان به مکان هاي دور باشد؛ چون اين مسئله باعث مي شود آنان پافشاري کنند و بر همان مکان خطرناک بايستند و سپس فاجعه اي که هر آينه در اين گسل به جا مانده آنان را تهديد مي کند، اتفاق بیفتد.
اميد است اين زنگ خطر براي مسئولان واقعي جلوه کند و به ضرورت حل اين مشکل اهتمام توجه نمایند، بروکراسي پس انداختن را رها کرده و به فکر عمل باشند.
کشته و زخمي شدن چند تن از همشهريان و هموطنانمان به دلیل محروميت و مغفول ماندن مسئولان از واقعه اي که اولين بار نيست اتفاق می افتد و باز هم اتفاق خواهد افتاد، جای تاسف دارد؛ و باعث شرمندگي است که در مرکز کلانشهر ثروتمندترين استان کشور چنين واقعه اي غم انگيز رخ دهد و جز تسليت، جو سازي، مصاحبه و در نهايت مقصر اعلام کردن متضررين کار عمده و ارزشمندی صورت نگيرد.
تاسف بيشر اين حادثه از آن جهت است که جان دو کودک بي گناه که هنوز چند بهار بیش تر را نديده اند گرفته شد ، زندگي دو خانواده بهم ريخت و افسوس و اندوه بيکراني به همراه داشت و «سزاست که مومن از اين غصه بميرد».
بارها و بارها روي اين مسئله اعتراضات و راهکارهاي لازم ايراد شد؛ از جمله رياست شوراي سوم در سال 84 و در پی رانش کوه در منطقه منبع آب و کوي رمضان، طرح ساخت 224 دستگاه آپارتمان براي اسکان متضررين را مطرح کرد و همان زمان وي اخطار لازم را داد و گفت منتظر خطرات بعدي بايد بود اما چه شد؟ بعدها ساختمان هايي در همان نزديکي ساخته شد و ليکن کامل نشد.
پس از آن نیز اختلاف رياست دوره آخر شوراي چهارم با شهردار وقت اهواز بر سر این موضوع باعث شد تا مسایل این منطقه جزو 59 مورد طرح استضاح شهردار قرارگیرد.
سوال این است که چه عاملي اين چنين در برابر حفاظت از همشهريان محروم مان ايستادگي مي کند؟ چه کساني در اين مورد سهل انگاري مي کنند؟ آيا تنها عدم تطابق و تخصص مديرانِ خدمات شهري و اجرايي شهرداري عامل اين ندانم کاري هاي سهل انگارانه و خطرناک هستند؟ يا بسياري مديران تصميم گيرنده نيز در اين راستا مقصرند؟
در مصاحبه ها سعي شد متضررين مقصر جلوه کنند؛ آيا اين رسم برخورد با کسي است که دچار فاجعه شده و به مصيبتي گرفتار آمده است؟ اگر مسئولان مخالف چنين مکاني براي ساخت و ساز بوده اند ، چرا ساخت و ساز انجام گرفت؟ يا نه، زير پلک هاي نيمه باز مسئولين اين خانه ها ساخته شدند؟ آن هم در وسط شهر!
امید است استاندار خوزستان و مسئولان شهري به مردم حاشیه نشین که چند نسل است در اين مکان و در مرکز شهر سکنا دارند و در بافت فرهنگي اين مکان رشد کرده اند، نگاه حاشيه نکنند. به علاوه، جابجايي اين مردم نبايد راندنشان به مکان هاي دور باشد؛ چون اين مسئله باعث مي شود آنان پافشاري کنند و بر همان مکان خطرناک بايستند و سپس فاجعه اي که هر آينه در اين گسل به جا مانده آنان را تهديد مي کند، اتفاق بیفتد.
اميد است اين زنگ خطر براي مسئولان واقعي جلوه کند و به ضرورت حل اين مشکل اهتمام توجه نمایند، بروکراسي پس انداختن را رها کرده و به فکر عمل باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.