|

شهرم موسیقی می‌خواهد

ساعت چهار بعدازظهر با اینکه ساعت شروع مراسم افتتاحیه خانه تنبور -که در واقع اختتامیه جشنواره نیز هست- را ساعت شش اعلام کرده بودند؛ خیل جمعیت از ساعت یک خود را به بانزلان رسانده بودند. یک مرد و زن با کوله‌پشتی‌های بزرگ و دختر و پسر خردسالشان توجه همه را به خود جلب کرده بود. روی کوله‌پشتی آن‌ها نوشته شده بود، «ما حق داریم آوازهای سرزمین مادری را در شهرمان بشنویم» و همین نوشته را بصورت بنر کوچکی می‌شد در دست بچه‌ها دید که اگر دقت می‌کردی متوجه صورت آفتاب سوخته‌شان می‌شدی. عدۀ زیادی آن‌ها را دوره کرده بودند و از این خانواده تقاضا می‌کردند که با هم عکس بگیرند. یکباره پسربچه کلافه و عصبانی با بستنی که در دست داشت خود را به دامان مادر انداخت و شروع به گریه کرد. چشمان سنگین دختربچه خواب آلودگی و خستگی او را نشان می‌داد. مادر و پدر اما قبراق و سرحال آمده بودند تا به هر سوالی پاسخ دهند و هر دست گرمی را بفشارند. «زهره براتی»، شوهرش « احمد مهرچیان» را معرفی کرد و گفت؛ بعد از شصت روز پیاده‌روی از مشهد، امروز بیست و یکم شهریور خود را به بانزلان رسانده‌ایم تا در این مراسم شرکت کنیم و از نزدیک با بزرگان موسیقی ایران دیدار داشته باشیم. او علت سفر خود و خانواده‌اش اینگونه تعریف کرد:«اهل مشهد هستیم. هر بار که قرار بود کنسرتی در آن‌جا برگزار شود، لغو می‌شد و ما بی‌توجه به این مسئله با خیال اینکه مهم نیست می‌توانیم در استان‌های دیگر مانند تهران، قوچان و هر جای دیگری که کنسرت برگزار شود به کنسرت برویم، لغو شدن کنسرت‌ها چندان برایمان اهمیت نداشت. تا اینکه متوجه شدیم ششم مرداد در قوچان «شهرام ناظری» به همراه پسرش«حافظ» قرار است کنسرت اجرا کنند. به دلیل علاقه فراوان من به شنیدن صدای او و در کل موسیقی سنتی همسرم با تهیۀ بلیط مرا شگفت زده کرد. هنگامی که برای دیدن کنسرت به قوچان رفتیم با در بسته سالن مواجه شدیم که این خود یک معطلی شش-هشت ساعته را به دنبال داشت و در نهایت کنسرت بدون توجه به جمعیتی که منتظر بودند لغو شد. همین جرقه‌ای شد که فکر کنیم چرا نباید موسیقی سرزمینمان را در شهر خودمان-مشهد-بشنویم و برای شرکت در یک کنسرت به شهرهای دیگر سفر کنیم. تصمیم گرفتیم با پیاده‌روی و رایگان‌گردی در سراسر ایران به نوعی مراتب ناراحتی خودمان را از لغو کنسرت‌ها در مشهد نشان دهیم تا شاید به نوعی بتوانیم از لغو آن‌ها جلوگیری کنیم. چرا که ما در مشهد موسیقی مقامی و اساتید بزرگی داریم که آن‌ها را تدریس می‌کنند». او که خود کُرد کُرمانج است می‌گوید: «هیچ سازی را نمی‌نوازم و تنها از شنیدن موسیقی خوب لذت می‌برم. فرزندانم نیاز دارند که آوازهای سرزمین مادریش را بشنوند تا روزی میراث دار این نغمه‌ها باشند و این مستلزم آن است که از شنیده شدن آن‌ها جلوگیری نشود». در حاشیۀ مراسم افتتاح خانه تنبور «کیهان کلهر» و «حسین علیزاده» با خانوادۀ «مهرچیان» دیدار کردند و این اقدام آن‌ها را ستودند.

ساعت چهار بعدازظهر با اینکه ساعت شروع مراسم افتتاحیه خانه تنبور -که در واقع اختتامیه جشنواره نیز هست- را ساعت شش اعلام کرده بودند؛ خیل جمعیت از ساعت یک خود را به بانزلان رسانده بودند. یک مرد و زن با کوله‌پشتی‌های بزرگ و دختر و پسر خردسالشان توجه همه را به خود جلب کرده بود. روی کوله‌پشتی آن‌ها نوشته شده بود، «ما حق داریم آوازهای سرزمین مادری را در شهرمان بشنویم» و همین نوشته را بصورت بنر کوچکی می‌شد در دست بچه‌ها دید که اگر دقت می‌کردی متوجه صورت آفتاب سوخته‌شان می‌شدی. عدۀ زیادی آن‌ها را دوره کرده بودند و از این خانواده تقاضا می‌کردند که با هم عکس بگیرند. یکباره پسربچه کلافه و عصبانی با بستنی که در دست داشت خود را به دامان مادر انداخت و شروع به گریه کرد. چشمان سنگین دختربچه خواب آلودگی و خستگی او را نشان می‌داد. مادر و پدر اما قبراق و سرحال آمده بودند تا به هر سوالی پاسخ دهند و هر دست گرمی را بفشارند. «زهره براتی»، شوهرش « احمد مهرچیان» را معرفی کرد و گفت؛ بعد از شصت روز پیاده‌روی از مشهد، امروز بیست و یکم شهریور خود را به بانزلان رسانده‌ایم تا در این مراسم شرکت کنیم و از نزدیک با بزرگان موسیقی ایران دیدار داشته باشیم. او علت سفر خود و خانواده‌اش اینگونه تعریف کرد:«اهل مشهد هستیم. هر بار که قرار بود کنسرتی در آن‌جا برگزار شود، لغو می‌شد و ما بی‌توجه به این مسئله با خیال اینکه مهم نیست می‌توانیم در استان‌های دیگر مانند تهران، قوچان و هر جای دیگری که کنسرت برگزار شود به کنسرت برویم، لغو شدن کنسرت‌ها چندان برایمان اهمیت نداشت. تا اینکه متوجه شدیم ششم مرداد در قوچان «شهرام ناظری» به همراه پسرش«حافظ» قرار است کنسرت اجرا کنند. به دلیل علاقه فراوان من به شنیدن صدای او و در کل موسیقی سنتی همسرم با تهیۀ بلیط مرا شگفت زده کرد. هنگامی که برای دیدن کنسرت به قوچان رفتیم با در بسته سالن مواجه شدیم که این خود یک معطلی شش-هشت ساعته را به دنبال داشت و در نهایت کنسرت بدون توجه به جمعیتی که منتظر بودند لغو شد. همین جرقه‌ای شد که فکر کنیم چرا نباید موسیقی سرزمینمان را در شهر خودمان-مشهد-بشنویم و برای شرکت در یک کنسرت به شهرهای دیگر سفر کنیم. تصمیم گرفتیم با پیاده‌روی و رایگان‌گردی در سراسر ایران به نوعی مراتب ناراحتی خودمان را از لغو کنسرت‌ها در مشهد نشان دهیم تا شاید به نوعی بتوانیم از لغو آن‌ها جلوگیری کنیم. چرا که ما در مشهد موسیقی مقامی و اساتید بزرگی داریم که آن‌ها را تدریس می‌کنند». او که خود کُرد کُرمانج است می‌گوید: «هیچ سازی را نمی‌نوازم و تنها از شنیدن موسیقی خوب لذت می‌برم. فرزندانم نیاز دارند که آوازهای سرزمین مادریش را بشنوند تا روزی میراث دار این نغمه‌ها باشند و این مستلزم آن است که از شنیده شدن آن‌ها جلوگیری نشود». در حاشیۀ مراسم افتتاح خانه تنبور «کیهان کلهر» و «حسین علیزاده» با خانوادۀ «مهرچیان» دیدار کردند و این اقدام آن‌ها را ستودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.