|

درخش« چريكه واران» در جشنواره نمايش‌هاي آييني

هجدهمین جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی توسط کانون نمایش‌های آیینی و سنتی و انجمن هنرهای نمایشی ایران، برگزار شد. در این جشنواره که با هدف؛ اشاعه زمینه‌های مناسب پژوهشی در بررسی ریشه‌های نمایش ایرانی و نمایش‌های سنتی سایر ملل، حفظ و ثبت میراث کهن نمایشی ایران زمین و بهره بردن از این دستاوردها برای بنیان تئاتر، برگزار شد چهل و نه نمایش آیینی و سنتی شرکت داشتند. جشنواره شامل بخش‌های؛ نمایش‌های تخت حوضی(بخش ویژه علی نصیریان) شامل بخش ویژه و بخش موضوعات آزاد، بخش مجالس شبیه‌خوانی(یادواره هاشم فیاض) شامل مجالس نو و مجالس غریب، نمایش‌های عروسکی سنتی(یادواره کاکا محمد شیرازی) شامل بخش نگا نو، الگوی کهن و بخش اجراهای اساتید، بخش مرور نمایش‌های آیینی و سنتی اجرا شده در سال‌های 1394 تا 1396، بخش نقالی و روایت‌های ملی (یادواره ولی الله ترابی)، بخش معرکه‌‌ها، آیین‌ها و بازی‌های نمایشی، بخش جوانه‌های نمایش ایرانی، بخش نمایش‌های سنتی ملل(آسیا در نگاه نمایش‌های سنتی) و پنجمین سمینار بین‌المللی نمایش‌های آیینی و سنتی (ویژه شبیه خوانی ونقالی) بود.
جشنواره ملی نمایش‌های آیینی و سنتی هر دوسال یک بار در تهران برگزار می‌شود که امسال در بخش مهمان از کرمانشاه نمایش «چریکه واران» به نویسندگی و کارگردانی «هواس پلوک» برگزیده شد. هواس پلوک در خصوص اجراهای قبلی این نمایش می‌گوید: «این نمایش علاوه بر شهرهای تابعه استان در اولین جشنواره سراسری قومیت‌ها در سال 1390، در جشنواره بین‌المللی سقز در سال 1394، سومین جشنواره تئاتر «آمد» در شهر دیار بکر کشور ترکیه در سال 1394 و در اولین جشنواره بین‌المللی اقوام ایران در سال 1395شرکت داده شده است که در کلیه این جشنواره‌ها دارای مقام اول شده است. این نمایش را در سال 1385 با زبان فارسی به صورت نظم، با نام «ساز او باران» نوشتم و در جشنواره بین‌المللی نمایش‌های آیینی و سنتی تهران در سال 1386شرکت دادم. همینطور سال بعد آن را با زبان کردی به روی صحنه بردم. این نمایش تا‌کنون بیش از هفتاد اجرای صحنه‌ای داشته است و به فراخور زمان، با عده‌ای از بازیگران جوان و هنرجوی تئاتر که زیر نظر خودم آموزش دیده‌اند اجرا شده است».
داستان نمایش چریکه‌واران
سه دیو خشکی، قحطی و مرگ، هرسه یاد آوار دیو خشکسالی یعنی «اپوش دیو» هستند که مدام با فرشته باران در جنگ است و او را آماده حمله به سرزمین «آمادا» می‌کند. در واقع می‌خواهد این سرزمین را با سیاه بهار مواجه ‌کند. سران قوم برای برون‌رفت از اوضاع و احوالی که پیش آمده چاره را در این می‌بینند که «نیلوفر» دختر یکی از سران را به عقد «سیامک» پسر سرداری دیگر در‌آورند. شرط ضمن عقد را بارش باران قرار می‌دهند. این اتفاق می‌افتد. سیامک که التزام دارد ابرهای باران‌زا را بر آسمان آمادا بیاورد؛ متوسل به چند آیین می‌شود. آیین «کوزه»، آیین «گاوربایی» و آیین «عروسک‌گردانی»، که از این کارها نتیجه‌ای نمی‌گیرد. با کمک مادرش به «آناهیتا» الهه آب‌ها متوسل می‌شود. آناهیتا که خود به بند آمده، آنان را دلالت به خودشناسی می‌کند. از این رو سیامک متوسل به اجرای آیین «سیاه» یا «غول غولان» می‌شود و سر انجام با نیایش آیین «باران» ابراهای باران‌زا از راه می‌رسند. اما دیو‌ها آناهیتا را راحت نمی‌گذارند و ... .

هجدهمین جشنواره نمایش‌های آیینی و سنتی توسط کانون نمایش‌های آیینی و سنتی و انجمن هنرهای نمایشی ایران، برگزار شد. در این جشنواره که با هدف؛ اشاعه زمینه‌های مناسب پژوهشی در بررسی ریشه‌های نمایش ایرانی و نمایش‌های سنتی سایر ملل، حفظ و ثبت میراث کهن نمایشی ایران زمین و بهره بردن از این دستاوردها برای بنیان تئاتر، برگزار شد چهل و نه نمایش آیینی و سنتی شرکت داشتند. جشنواره شامل بخش‌های؛ نمایش‌های تخت حوضی(بخش ویژه علی نصیریان) شامل بخش ویژه و بخش موضوعات آزاد، بخش مجالس شبیه‌خوانی(یادواره هاشم فیاض) شامل مجالس نو و مجالس غریب، نمایش‌های عروسکی سنتی(یادواره کاکا محمد شیرازی) شامل بخش نگا نو، الگوی کهن و بخش اجراهای اساتید، بخش مرور نمایش‌های آیینی و سنتی اجرا شده در سال‌های 1394 تا 1396، بخش نقالی و روایت‌های ملی (یادواره ولی الله ترابی)، بخش معرکه‌‌ها، آیین‌ها و بازی‌های نمایشی، بخش جوانه‌های نمایش ایرانی، بخش نمایش‌های سنتی ملل(آسیا در نگاه نمایش‌های سنتی) و پنجمین سمینار بین‌المللی نمایش‌های آیینی و سنتی (ویژه شبیه خوانی ونقالی) بود.
جشنواره ملی نمایش‌های آیینی و سنتی هر دوسال یک بار در تهران برگزار می‌شود که امسال در بخش مهمان از کرمانشاه نمایش «چریکه واران» به نویسندگی و کارگردانی «هواس پلوک» برگزیده شد. هواس پلوک در خصوص اجراهای قبلی این نمایش می‌گوید: «این نمایش علاوه بر شهرهای تابعه استان در اولین جشنواره سراسری قومیت‌ها در سال 1390، در جشنواره بین‌المللی سقز در سال 1394، سومین جشنواره تئاتر «آمد» در شهر دیار بکر کشور ترکیه در سال 1394 و در اولین جشنواره بین‌المللی اقوام ایران در سال 1395شرکت داده شده است که در کلیه این جشنواره‌ها دارای مقام اول شده است. این نمایش را در سال 1385 با زبان فارسی به صورت نظم، با نام «ساز او باران» نوشتم و در جشنواره بین‌المللی نمایش‌های آیینی و سنتی تهران در سال 1386شرکت دادم. همینطور سال بعد آن را با زبان کردی به روی صحنه بردم. این نمایش تا‌کنون بیش از هفتاد اجرای صحنه‌ای داشته است و به فراخور زمان، با عده‌ای از بازیگران جوان و هنرجوی تئاتر که زیر نظر خودم آموزش دیده‌اند اجرا شده است».
داستان نمایش چریکه‌واران
سه دیو خشکی، قحطی و مرگ، هرسه یاد آوار دیو خشکسالی یعنی «اپوش دیو» هستند که مدام با فرشته باران در جنگ است و او را آماده حمله به سرزمین «آمادا» می‌کند. در واقع می‌خواهد این سرزمین را با سیاه بهار مواجه ‌کند. سران قوم برای برون‌رفت از اوضاع و احوالی که پیش آمده چاره را در این می‌بینند که «نیلوفر» دختر یکی از سران را به عقد «سیامک» پسر سرداری دیگر در‌آورند. شرط ضمن عقد را بارش باران قرار می‌دهند. این اتفاق می‌افتد. سیامک که التزام دارد ابرهای باران‌زا را بر آسمان آمادا بیاورد؛ متوسل به چند آیین می‌شود. آیین «کوزه»، آیین «گاوربایی» و آیین «عروسک‌گردانی»، که از این کارها نتیجه‌ای نمی‌گیرد. با کمک مادرش به «آناهیتا» الهه آب‌ها متوسل می‌شود. آناهیتا که خود به بند آمده، آنان را دلالت به خودشناسی می‌کند. از این رو سیامک متوسل به اجرای آیین «سیاه» یا «غول غولان» می‌شود و سر انجام با نیایش آیین «باران» ابراهای باران‌زا از راه می‌رسند. اما دیو‌ها آناهیتا را راحت نمی‌گذارند و ... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.