|

گذر موقت «قصه‌گو»

شمسي رنجبر:‌ «گذر موقت» فیلمی فرم‌گرا است که معنای مورد نظر خود را در دل فرم پنهان کرده و این دو به موازات هم تا حدودی درست پیش می‌روند. فیلمی که در سینمای قصه‌گو جای می‌گیرد، دغدغه‌هایی با تم فلسفی از جامعه را به تصویر می‌کشد و ارتباط بین آدم‌ها را با نگاهی تقریبا درست نمایش می‌دهد، ارتباطاتی که شاید به نظر می‌رسد سال‌هاست در متن واقعیت جامعه امروز گرد گرفته‌اند و دیده نمی‌شوند. منولوگ‌هایی که برخاسته از احساس و عاطفه شخصیت‌ها برای شکل‌گیری فضای قصه است؛ با مخاطب ارتباط می‌گیرد و او را با خود همراه می‌کند. شاید بتوان گفت «هاشمی» در ایجاد فضای تفکر برای مخاطب توانسته است تا حدودی موفق عمل کند. اما آیا این فیلم قادر به استفاده درست از عناصر سینما بوده است؟ یا صرفا تصویر نمایشی بر صحنه به شیوه‌ای ناشیانه و نامناسب است؟ آیا قصه مناسب و بازیگرانی با بازی‌های قابل قبول، توانسته‌اند عدم استفاده درست از قاب‌بندی‌ها و فضاسازی‌های سینمایی را جبران کنند؟ «گذر موقت» ایده‌ای درست دارد، اما به دلیل انتقال این ایده در قالبی غیرسینمایی قادر به کسب جایگاهی درخور در سینما نیست، چرا که پرداخت درستی نداشته است. در واقع می‌توان گفت اپیزودهایی از هم گسسته و چندگانه است که نشان می‌دهد «هاشمی» حرف‌های خوبی برای گفتن دارد اما این حرف‌ها، نحوه بیان و به تصویر کشیدنش، واقع‌گرایی را کنار زده و وارد فضایی فانتزی شده است. «گذر موقت» در میان دیگر فیلم‌های روی پرده سینماها، به مراتب متفاوت است، هرچند کاستی‌هایش می‌توانست کم‌تر باشد و تصویرگر ایده‌ای خوب در چهارچوبی سینمایی شود. فیلم با دو پیرمرد آغاز می‌شود که در بیمارستان برای هم خوابی تعریف می‌کنند. یکی پلیس-اسماعیل محرابی- و دیگری خواننده -مسعود کرامتی- که با وجود تناقض‌هایی وابسته به شغل و نحوه زندگی‌شان، در یه نقطه مشترک هستند و آن بیمارستان است. نظامی‌ای خشک و در چهارچوب و در کنارش خواننده‌ای سرخوش و منعطف که تصمیم به فرار از بیمارستان می‌گیرند...
کارگردان : افشین هاشمی
فیلمنامه : افشین هاشمی
تهیه کننده : مهدی رحمانی
بازیگران: شقایق دهقان، هومن برق‌نورد، لادن مستوفی، اسماعیل محرابی، مسعود کرامتی، پانته‌آ بهرام، شقایق فراهانی، شبنم فرشادجو، پیام امیرعبدالهیان، آوا درویشی، مرتضی ضرابی.

شمسي رنجبر:‌ «گذر موقت» فیلمی فرم‌گرا است که معنای مورد نظر خود را در دل فرم پنهان کرده و این دو به موازات هم تا حدودی درست پیش می‌روند. فیلمی که در سینمای قصه‌گو جای می‌گیرد، دغدغه‌هایی با تم فلسفی از جامعه را به تصویر می‌کشد و ارتباط بین آدم‌ها را با نگاهی تقریبا درست نمایش می‌دهد، ارتباطاتی که شاید به نظر می‌رسد سال‌هاست در متن واقعیت جامعه امروز گرد گرفته‌اند و دیده نمی‌شوند. منولوگ‌هایی که برخاسته از احساس و عاطفه شخصیت‌ها برای شکل‌گیری فضای قصه است؛ با مخاطب ارتباط می‌گیرد و او را با خود همراه می‌کند. شاید بتوان گفت «هاشمی» در ایجاد فضای تفکر برای مخاطب توانسته است تا حدودی موفق عمل کند. اما آیا این فیلم قادر به استفاده درست از عناصر سینما بوده است؟ یا صرفا تصویر نمایشی بر صحنه به شیوه‌ای ناشیانه و نامناسب است؟ آیا قصه مناسب و بازیگرانی با بازی‌های قابل قبول، توانسته‌اند عدم استفاده درست از قاب‌بندی‌ها و فضاسازی‌های سینمایی را جبران کنند؟ «گذر موقت» ایده‌ای درست دارد، اما به دلیل انتقال این ایده در قالبی غیرسینمایی قادر به کسب جایگاهی درخور در سینما نیست، چرا که پرداخت درستی نداشته است. در واقع می‌توان گفت اپیزودهایی از هم گسسته و چندگانه است که نشان می‌دهد «هاشمی» حرف‌های خوبی برای گفتن دارد اما این حرف‌ها، نحوه بیان و به تصویر کشیدنش، واقع‌گرایی را کنار زده و وارد فضایی فانتزی شده است. «گذر موقت» در میان دیگر فیلم‌های روی پرده سینماها، به مراتب متفاوت است، هرچند کاستی‌هایش می‌توانست کم‌تر باشد و تصویرگر ایده‌ای خوب در چهارچوبی سینمایی شود. فیلم با دو پیرمرد آغاز می‌شود که در بیمارستان برای هم خوابی تعریف می‌کنند. یکی پلیس-اسماعیل محرابی- و دیگری خواننده -مسعود کرامتی- که با وجود تناقض‌هایی وابسته به شغل و نحوه زندگی‌شان، در یه نقطه مشترک هستند و آن بیمارستان است. نظامی‌ای خشک و در چهارچوب و در کنارش خواننده‌ای سرخوش و منعطف که تصمیم به فرار از بیمارستان می‌گیرند...
کارگردان : افشین هاشمی
فیلمنامه : افشین هاشمی
تهیه کننده : مهدی رحمانی
بازیگران: شقایق دهقان، هومن برق‌نورد، لادن مستوفی، اسماعیل محرابی، مسعود کرامتی، پانته‌آ بهرام، شقایق فراهانی، شبنم فرشادجو، پیام امیرعبدالهیان، آوا درویشی، مرتضی ضرابی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.