|

يك كلمه

مازيار خسروي.‌سردبير

میرزا یوسف خان تبریزی، معروف به «مستشارالدوله» يكي از روشنفكران به ‌نام عهد ناصري بود. او نيز مانند بسياري از تحصيل‌كردگان و متفكران هم‌عصر خود، در پي يافتن راهي براي برون‌رفت از شرايط دشوار و نابساماني‌هايي بود كه ايران آن روزگار در آن گرفتار آمده بود.مستشارالدوله، دواي همه دردها و حلال همه مشكلات ايران و ايراني را يك كلمه مي‌دانست؛ قانون. او چندان بر باور خويش استوار و در راهي كه برگزيده بود ثابت‌قدم بود كه حتي در روزهاي حبس و فشار نيز از نوشتن و گفتن دست بر نمي‌داشت. از محبس اين مخاطره را به جان خريد كه خطاب به شاه بنويسد: «...قربان خاك پاي اقدست شوم! از زندگي پير‌غلام، زياده از سه- چهار روز گويا باقي نمانده. در دولت‌ خواهي و خانه‌ زادي، از تكاليف واجبه خود مي‌‌داند كه افكار واپسين خود را در اين نفس آخرين به خاك پاي اقدست تقديم نمايد، چون اين عريضه در موقعي به لحاظ مبارك اجازه تشرف حاصل مي‌‌نمايد كه پيرغلام، عالم فاني را وداع نموده است. ...به علت ترقیات شدیدالسریعه همسایگان و افعال اغفال خودسرانه و بی‌باکانه درباریان، مملکت در خوف و خطر است. قانون لازم است تا مامورین دوایر دولتی از عالی و دانی در اعمال و افعالی که در‌خور درجه ماموریت ایشان است خود را به انقیاد و اطاعت مواد و احکام قانونیه مکلف بدانند و اینکه دول اروپایی بدین سبب قدرتمندند که دستورالعمل آنها قانون است...»صد سال پس از مستشارالدوله، در خيابان و تاكسي و جمع خانوادگي، بسياري از بحث‌ها و گفت و شنودهاي ما بر اين حول و حوش مي‌چرخد كه «چرا كرمانشاه با وجود سابقه بلند تاريخي و استعدادهاي بزرگ طبيعي، نسبت به ساير استان‌ها - حتي برخي استان‌هاي همجوار- عقب مانده است؟» و مهمتر از آن: «براي جبران اين عقب‌ماندگي و حل مشكلات ريز و درشت چه بايد كرد؟» برخي چاره كار را در افزايش سرمايه‌گذاري دولتي و ايجاد كارگاه‌ها و كارخانه‌هاي توليدي براي ايجاد اشتغال جستجو مي كنند و بسياري ديگر، راه حل را برداشتن مانع از پيش پاي بخش خصوصي براي سرمايه‌گذاري مي‌دانند. من اما هيچ يك از دو شيوه را درمان اين درد ريشه‌دار نمي‌دانم و گمان مي‌كنم هر دوي آن‌ها در بهترين حالت، مسكن‌هايي موضعي و زودگذر هستند.
به گمان من، نوشداروي دردهاي استان ما فقط يك كلمه است؛ «جهانگردي»
در آينده بيشتر در اين باره سخن خواهيم گفت....

میرزا یوسف خان تبریزی، معروف به «مستشارالدوله» يكي از روشنفكران به ‌نام عهد ناصري بود. او نيز مانند بسياري از تحصيل‌كردگان و متفكران هم‌عصر خود، در پي يافتن راهي براي برون‌رفت از شرايط دشوار و نابساماني‌هايي بود كه ايران آن روزگار در آن گرفتار آمده بود.مستشارالدوله، دواي همه دردها و حلال همه مشكلات ايران و ايراني را يك كلمه مي‌دانست؛ قانون. او چندان بر باور خويش استوار و در راهي كه برگزيده بود ثابت‌قدم بود كه حتي در روزهاي حبس و فشار نيز از نوشتن و گفتن دست بر نمي‌داشت. از محبس اين مخاطره را به جان خريد كه خطاب به شاه بنويسد: «...قربان خاك پاي اقدست شوم! از زندگي پير‌غلام، زياده از سه- چهار روز گويا باقي نمانده. در دولت‌ خواهي و خانه‌ زادي، از تكاليف واجبه خود مي‌‌داند كه افكار واپسين خود را در اين نفس آخرين به خاك پاي اقدست تقديم نمايد، چون اين عريضه در موقعي به لحاظ مبارك اجازه تشرف حاصل مي‌‌نمايد كه پيرغلام، عالم فاني را وداع نموده است. ...به علت ترقیات شدیدالسریعه همسایگان و افعال اغفال خودسرانه و بی‌باکانه درباریان، مملکت در خوف و خطر است. قانون لازم است تا مامورین دوایر دولتی از عالی و دانی در اعمال و افعالی که در‌خور درجه ماموریت ایشان است خود را به انقیاد و اطاعت مواد و احکام قانونیه مکلف بدانند و اینکه دول اروپایی بدین سبب قدرتمندند که دستورالعمل آنها قانون است...»صد سال پس از مستشارالدوله، در خيابان و تاكسي و جمع خانوادگي، بسياري از بحث‌ها و گفت و شنودهاي ما بر اين حول و حوش مي‌چرخد كه «چرا كرمانشاه با وجود سابقه بلند تاريخي و استعدادهاي بزرگ طبيعي، نسبت به ساير استان‌ها - حتي برخي استان‌هاي همجوار- عقب مانده است؟» و مهمتر از آن: «براي جبران اين عقب‌ماندگي و حل مشكلات ريز و درشت چه بايد كرد؟» برخي چاره كار را در افزايش سرمايه‌گذاري دولتي و ايجاد كارگاه‌ها و كارخانه‌هاي توليدي براي ايجاد اشتغال جستجو مي كنند و بسياري ديگر، راه حل را برداشتن مانع از پيش پاي بخش خصوصي براي سرمايه‌گذاري مي‌دانند. من اما هيچ يك از دو شيوه را درمان اين درد ريشه‌دار نمي‌دانم و گمان مي‌كنم هر دوي آن‌ها در بهترين حالت، مسكن‌هايي موضعي و زودگذر هستند.
به گمان من، نوشداروي دردهاي استان ما فقط يك كلمه است؛ «جهانگردي»
در آينده بيشتر در اين باره سخن خواهيم گفت....

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.